خدای حق طلبان بزرگ است.
خدایِ رئیس‌علی بزرگ است. خدای میرزا کوچک بزرگ است. خدای ستارخان بزرگ است. خدایِ امیرکبیر بزرگ است. خدایِ میرزای شیرازی، شیخ‌فضل‌الله، مدرس و نواب و خمینی بزرگ است! خدای چمران، متوسلیان، بروجردی، کاوه، باکری و زین‌‌الدین بزرگ است. خدای کاظمی و طهرانی‌مقدم و صیاد بزرگ است. خدای سلیمانی و مهندس بزرگ است. خدای نصرالله و صفی‌الدین‌ بزرگ است. خدایِ زاهدی، نیلفروشان، رئیسی و باقری و حاجیزاده بزرگ است. خدایِ سنوار و ابوعبیده بزرگ است… و شهدا همه فریاد می‌زنند که خدایِ سیدعلی خامنه‌ای بزرگ است!
پس «الله‌اکبر» به حرمت خون‌های‌ جاری در رگ‌های‌ بوشهر و گیلان و تهران و اصفهان و پاوه و کردستان! پس الله‌اکبر به حرمت مشت‌های‌ بالا رفته در غزه و بغداد و لبنان!
الله‌اکبر. الله‌اکبر. الله‌اکبر.

«الله‌اکبـ🇮🇷ـر»

که خدا بزرگ‌تر است از محاسبه‌‌هایِ غلط شما. از کدخدایانِ قُلدرِ محور شرارت. از شیاطین کودک‌آزار جزیره‌های فساد. از فراخوان‌هایِ خونین بچه‌مترسک‌های وطن‌فروشِ فراری‌تان. از نَمرود که می‌خواست به جنگِ خدایِ آسمان‌ها و زمین برود و با پشه‌ای از پای افتاد. از فرعونِ دیروز که می‌گفت «من خدایی بجز خودم برایِ شما سراغ ندارم» اما شکافِ دریا به اذنِ خدای لاشریک به روی لشکرش بسته شد، تا نمرودیان و فرعونیانِ امروز که بُت‌های حقیر شمایند و چقدر حقیرید که با «بت‌ها» خیال مصاف با لشکریانِ «‌الله» دارید.

الله‌اکبر یعنی طلایه‌دارانِ پرچم سه‌رنگِ مزین بنامِ «الله» بدانند که بزرگ‌ترین قدرتِ هستی؛ «الله» در مقابل تمام جبههٔ زور و زَر و الحاد، حامی آن‌هاست.

خدا همیشه در میدان است.
بنامِ نامـیِ الله، الله‌اکبر.

چرا ۲۲ بهمن رو شرکت خواهم کرد؟
برای خوندنش حوصله کنید…

چرا ۲۲ بهمن رو «حتماً» خواهم رفت؟


من «هویّتِ حقیقی» خودم رو به این انقلاب مدیونم. نه بخاطرِ ۱۱ برابر شدنِ سرعتِ رشدِ علمی نسبت به متوسط جهانی، یا رتبهٔ ۱ ارتقایِ علمی در منطقه، یا ششمین کشور ساخت زیردریایی، رتبهٔ ۲ درمان تالاسمی از طریق پیوند مغز و استخوان، قرار گرفتن بین ۱۰ کشور اول دنیا در نانو، بیوشیمی، هوافضا، ژنتیک و …، یا ارتقا به رتبهٔ ۱۰ جهان در ثبتِ اختراع در سال ۹۷، یا رشد ۲برابری خطوطِ راه‌آهن طبقِ آمارِ سال ۹۷، افزایش نسبتِ متخصصینِ حوزه زنان و زایمان به ۹۸٪ و افزایش بیش از ۹۰درصدیِ سواد و … و بسیاری دستاوردِ علمی، پزشکی و نظامیِ دیگه! نه.

انقلابِ اسلامی، هویتِ «ایرانی-اسلامی» رو در من زنده کرد. به من قدرتِ تحلیل داد. به من یاد داد که «ایرانی ‌بودن» یک هویّته، فراتر از مرزها‌! نه یک‌ عبارت رویِ کاغذ که در خاک خودش بنویسن «ورود ایرانی و سگ ممنوع!». یاد داد «مقاومت» به تعدادِ مدال‌هایِ فرمالیتهٔ رویِ سینهٔ فلان‌شاهِ بی‌حاصل نیست که با وجودِ یک ارتشِ پر یال و کوپال؛ در جنگِ جهانی در برابر تجاوزِ بیگانه حتی یک شبانه‌روز هم مقاومت نکرد و کشور رو تسلیم بیگانه کرد، با میلیون‌ها کشته در اثرِ یک قحطی تحمیلی و تجاوز. به من یاد داد هر وجب از خاکِ کشور عینِ ناموسه، ادمِ باشرف به ناموس‌ش نمی‌گه «بحرین دخترِ ما بود، عروسش کردیم» و حالا از اجنبی برای حمله به وطنش آویزون نمی‌شه. به من یاد داد با دستِ خالی در یک جنگ همه‌جانبه، می‌شه خاک نداد و خاکِ خرمشهرِ ۵۷۸ روز در اِشغال رو هم آزاد کرد؛ چنانکه در جنگِ ۱۲ روزه پیروز شد! با ایمان، و سلاح‌های ساختهٔ فرزندان این خاک. «آرارات و دشتِ ناامید» جزئی از تاریخِ من بود که برایِ عشوهٔ نگاهِ اجنبی؛ در عصر رضاخان بخشیده شد و برنگشت… به من یاد داد که می‌شه در برابرِ «دستور خلعِ سلاح و تسلیمِ کامل»ِ قلدرها ایستاد و گفت «نه!» قلدرهایی که اولین‌ مجرمینِ اتمیِ جهان‌اند و آدم‌خواران جزایر فساد. نه این‌که شاهِ مملکت‌ برای انتخاب فلان وزیر و وکیل، برای کسبِ اجازه از قلدرها تا کشورِ خارجی سفر کنه اما آخرِ قصه‌اش با «نامِ مستعارِ دیوید‌ نیوسام» جایی گوشهٔ این دنیا در تاریخ دفن بشه. به من یاد داد «برترینِ شما، باتقواترینِ شماست» و تقوایِ من به قیمتِ امروز و فردایِ دلار نیست که با تَقّی، وا بره و پشتِ پا بزنم به دلاوریِ مردانی که جان‌فدای این خاکن. به من یاد داد «امّت» باید بود در برابرِ نمرودی که ادعایِ خدایی می‌کنه. که امّت مرز ندارد! از افریقایی‌ که سال‌ها زیرِ استعمارِ قلدرها بوده و امروز خودش رو به ایران می‌رسونه تا زیرِ عَلَمِ این «امّت» جا بگیره و بچه‌هایی که با بازماندهٔ موشک ایرانی عکس می‌گیرن و اشکِ شوق می‌ریزن که «این اولین‌شبی بود که بمب‌هایِ صهیونیستی سرمون آوار نشد». تا دانشجویِ دانشگاه اروپایی که پلاکاردِ free Palestine در دست می‌گیره و با شنیدنِ نامِ ایران چشم‌هاش برق می‌زنه؛ چون براش تجسمِ طلایه‌دارِ مبارزه با شَرِّ مطلق‌ه.
نامی‌ که وسطِ این پرچمِ سه‌رنگه؛ پشتیبانِ امّتِ آزاده‌ای‌ست که عیارشون با «توحید»شون سنجیده می‌شه، نه با عدد. این مفاهیمِ مقدس به جایی فراتر از این مرز جغرافیایی رسیده. من از این «انقلاب» تمام‌قد دفاع می‌کنم و با افتخار بخاطرش قدم برمی‌دارم؛ خودش، عواملِ ایجاد، عواملِ بَقاش، و رهبری که در بحران اهلِ فرار و تسلیم نیست.


آیا این به معنیِ تاییدِ تمامِ عملکردِ مسئولینِ اجراییه؟! نه. گله‌های من و ناکارآمدی اون نماینده و مسئولی که پشتِ نامِ مقدسِ این انقلاب پنهان شد تا در بزنگاه خلافِ آرمانِ این انقلاب عمل کنه و به اقتضایِ زمان و منفعت به این آرمان‌ها پشتِ‌پا می‌زنه جایِ خودش. من از این «خانواده» در برابرِ چشمِ خیرهٔ دوربین قلدرهایی که به هم‌پیمانانِ خودشون هم رحم نمی‌کنن اما به «میدانِ ‌خالی» امّید بسته‌اند؛ دفاع می‌کنم. در برابر وطن‌فروش‌هایِ فراری که برای بریدنِ سرها و سوزوندنِ انسان‌ها فراخوان حملهٔ مسلحانه می‌دن و امروز برای تاراج این «خانواده» پیش پای اجنبی از هم سبقت می‌گیرن و منتظرِ عقب‌‌گردِ من. من از این خانواده دفاع خواهم کرد؛ خانواده‌ای در یک مقیاسِ بزرگ، درختی با ریشه‌هایِ محکم. با افتخار!

من به این «خانواده» وفادارم.♥️

بسوز ای سعیِ باطل، «پرچـمِ ایران» نمی‌سوزد!
نمی‌دانی مگر؟! در شعـله‌ها «ایمان» نمی‌سوزد..

چهـل‌و‌هفت سـاله شدی؛
چشـمِ حَسودانت کور :)♥️🇮🇷

-
درستش اینه البته؛
چشم حسودات و بخیل‌هات و اون فسیل‌هایی که ۴۷ ساله می‌گن دیگه سال آخرته و فلک‌زده‌هایی که دیشب از شنیدنِ «الله‌اکبر» از حرص یقه جر می‌دادن و رعیت‌ماآب‌های عقب‌موندهٔ سلطنت‌طلب و هرکی که تو هر مقام و لباسی بدخواهته کور عزیز‌دلم.♥️

دور خودت، اسمت، پرچمت، سربازات و رهبرِ شجاع و حکیم‌ت می‌گردم خودم یه تنه! امروز روزِ «مأیوس کردن» و کِنف کردنِ بدخواه‌هاته و خواهیم دید چه می‌شود…

پیشنهاد می‌کنم از تصاویری که امروز خودتون از راهپیماییِ ۲۲ بهمن می‌گیرید، حتماً هرجا فعالیت دارید تولید محتوا کنید که این اسکلای توهّمی‌ ببینن شما وارداتیِ ونزوئلا، آرشیوی‌ سال‌هایِ قبل، نوار، و میرجمعیت نیستید و «مردم» خلاصه نمی‌شن تو یه عده بی‌غیرتِ وطن‌فروش آویزون کراوات ترامپ. :))

تو کلِ عمر ۲۲ بهمن‌هایی که اومدم همچین جمعیتی ندیده بودم!

جاوید شاهِ کربلا…

ولی می‌دونی؟
هر براندازی رو دیدم نهایتاً به افسردگی رسیده. حق هم داره. هی هرسال بگی دیگه امسال رفتنی‌اید و شازده میرپنجِ بلاتکلیفمون داره میاد و وای بریم تو فرودگاه لحاف تشک پهن کنیم و دیگه امسال تقویم ۲۲ بهمن ندارد و … بعد هی هرسال ببینی نه‌تنها ۲۲ بهمن دارد؛ بلکه هرسال رکورد می‌زنه و تنها راه‌حلی که داری اینه که باید هرسال تاریخش رو تمدید کنی و با این‌همه هزینه و تحریم و کودتا و خیانت و هشتگ‌پشتک، باز کِنِف شی.

افسردگیِ ناشی از یه ناکامی بزرگ و فقدانِ آرمان و مجموعه کاملی از رذایل اخلاقی. الگوهاتم که یه مشت پدوفیل و بیمار جنسی و نوچه‌های فراری‌ان؛ پوچیِ محض. واقعا افسردگی عاقبت مناسبی برای این موجودات طفلکیه.

همین که ایشون گفت؛
همین‌ قد لاتی!

مغزِ برانداز واقعاً پدیده‌ست.

اولش می‌گه عکس‌ و فیلم‌هایِ ۲۲ بهمن همه‌ش درخت و فتوشاپه! مثلاً بنده امروز یک چنار بودم که در انبوهِ سَرو و کاج‌های خیابون آزادی نمی‌تونستم راه برم. بعد دیگه خیلی بخواد به مغزش فشار بیاره؛ «هرسال» می‌گه این عکسِ «پارساله»، و با این ادعا در‌‌واقع هرسال تایید می‌کنه که همون سالِ گذشته‌ای که می‌گفته اینم عکسِ پارساله؛ جمعیتِ ۲۲ بهمن شلوغ‌تر از همیشه‌ بوده. حالا هرچی بهش می‌گی عزیزم یه‌ ثانیه ۲۲ بهمنِ امسال بیا تو خیابون که خودت به چشمِ خودت این «مردم» رو ببینی؛ می‌گه نه اصلاً نمی‌خـوام جزوِ اون جمعیت باشم. و در واقع بازم انبوه جمعیت رو تایید می‌کنه.

امسال هم منتظر باشید از خواب بیدار بشن، بعد همه باهم یک‌صدا بگن این عکسِ پارساله، پارسال هم عکسِ سال قبل بود. سالِ قبل هم عکسِ سال قبلی‌ش و اصلاً همه‌تون فتوشاپ و درخت‌اید و نمی‌خوامتون.
و این دورِ ‌تسلسلِ بلاهت و سفاهتِ «امسال دیگه سالِ‌ آخرتونه»یِ ۴۷ ساله پایانی ندارد!

۴۷سال پیش مثل امروزی بود که مامان‌فرح دستای رضا کوچولو رو گرفت و بهش گفت نگران نباش عزیزم! اینا خیلی قرار نیست بمونن.🤗

عکس‌ها همه از ۲۲ بهمنِ تاریخی ۱۴۰۴.

می‌تونید یواشکی و سوسکی از همشون استفاده کنید، شاید این گوشه و کنار براندازی در آرزویِ انقلاب فسیل شده باشد… :))