خانمه نشسته بود رو نیمکت کناری‌م و داشت با صدایِ بلند پیام تلویزیونی امروز رهبری رو گوش می‌داد.
بعد سر صحبت رو باهام باز کرد. گفت اولین‌باره نشستم پایِ حرفای رهبر. دارم فکر می‌کنم اونی‌که زیر انواع تهدیدها، هنوز تو خاکِ خودشه، فرار نکرده، دیدار برگزار می‌کنه، از بیت «ایستاده، امیدوارانه و محترمانه» برایِ مردمش پیام می‌فرسته و ازشون نمی‌خواد بریزن تو خیابون و بریزن و بکُشن و خراب کنن؛ بلکه داره دعوتشون می‌کنه به اتحاد! جلویِ دشمن! و می‌گه تو علم و عمل و اخلاق و پیشرفتِ مادّی و معنوی پیش برن و افتخار کسب کنن؛ حتماً می‌ارزه که بهش حرف گوش داد.
خیلی فرق داره با اون بزدلی که از اونورِ آب بخاطر تاج و تختِ نداشته‌اش مردم رو به جونِ هم میندازه، حتی از ده کیلومتریِ مرز ایران رد نمی‌شه که هیچ! زحمتِ خرید فرمالیتهٔ بلیط به سمتِ ایران رو هم نمی‌کشه، تازه می‌گه من حاضر نیستم آزادیِ خودمو فدا کنم؛ تهش هم از همین دشمن می‌خواد به ایران حمله کنه. هرجور که فکر می‌کنم خیلی فرقشه.

تهش هم گفت: راستش من اولین‌باره که می‌خوام ۲۲ بهمن رو بیام.

:) تیترِ صحیح‌تر اینه.

با وعــدهٔ او؛
مطمئـن از سرنوشتیم؛
«یا‌مرگ، یا‌خامـنه‌ای»
با خون نوشتیم..

چه پخت و پزی می‌کنه حاج‌مهدی،
بـــح‌بـــح!🤍

ایران شده پاینده، از خونِ شهیدانش…

ما با سرودهای انقلابی۵۷ غرق غرور و حالِ خوب می‌شیم. چون فلسفه، ریشه، اندیشه و ایمانِ پشتش رو می‌دونیم؛ خط‌به‌خط تاریخ برایِ ما این «ایمان» رو تثبیت می‌کنه؛ انقلابی که با «الله‌اکبر» لرزه انداخت به دربار طلاکوبی که حاصلِ سال‌ها خفّت، خفقان و اجنبی‌پرستی بود. مؤمنیم به خدایِ «الله‌اکبر» که از این انقلابِ الهی در برابرِ مشکل‌آفرینانِ داخلی و مگس‌های خارجی محافظت می‌کنه. اما اونا چی؟ تازه اگه در اعماق تاریکِ تاریخ گم نشن، درباره‌شون می‌گن: «عده‌ای بی‌مبنا و بی‌ایمان، با فحش جنسی، قمه، چاقو و سلاح، توهین به مقدسات، تهدید به تجاوز و سوزوندن و بریدن سر و التماس به متجاوزان جنسی برای فروش وطن، می‌خواستن مبارزه کنن!» چقدر تُهـی از معنا.

-
فکت:
شما این کلیپ و این نماهنگ رو چند‌بار می‌بینید، می‌شنوید و لذت می‌برید!

جرمِ هادی چوپان چیه که زامبی‌های مجازی ریختن سرش؟ وطن‌پرستی و عشقِ علی(ع). تو دنیایی که وطن‌فروشیِ یه عده فراریِ مجازی‌نشین گره خورده به فریادِ «جنگ با بچه‌شیعه»، چرا نباید افتخار کرد به حبِ وطن‌؟ چرا نباید افتخار کرد به «عشقِ علی(ع)»؟ که امیرالمومنین(ع) فرمود: «از خلوتیِ راهِ سعادت نهراسید.» و چه ضمانتی از این بالاتر؟

وطن‌ مادره، وطن‌فروش در اعماقِ تاریک تاریخ گُمه. نادر خان ابراهیمی برای همین‌روزها نوشت: «مگذار که مزدبگیرانِ اَجانب و ابلهانِ بی‌وطن، این عشق را از قلبت برانند. هرکس که عشقِ به وطن ندارد، قلبش از ایمان خالیِ خالی‌ست!»

حجتیه‌ای‌ها هر عمل، مبارزه و اقدام سیاسیِ قبل از ظهور رو حروم می‌دونن. و با همین استدلال در برابر تمامِ جنبندگانِ مخالف جمهوری‌اسلامی که سر می‌بُرن و انسان‌ها رو آتش می‌زنن و مساجد و قرآن‌ها رو می‌سوزونن و از هیچ هتاکی علیهِ اهل‌بیت و اعلام جنگِ علنی علیهِ اسلام و «بچه‌شیعه» دریغ نمی‌کنن؛ ساکتن تا خش برنداره چینیِ نازک عافیت‌طلبی‌شون. در منظومهٔ فکری این‌ها باید فقط «تقیّه» کرد، هر‌نوع مبارزه و کنش‌گریِ سیاسی حرومه؛ البته بجز انواعِ اکت‌ها‌ و مبارزهٔ سیاسی علیه نظام جمهوری‌اسلامی.

شهید حاج ابراهیم همت:

امام صحبتی دارند که آن را نوشته‌ام
و همیشه آن را توی جیب خودم دارم:
هر کس که بیشتر برای خدا کار کرد بیشتر باید فحش بشنود.
شما پاسدارها، چون بیشتر برای خدا کار کردید، بیشتر فحش شنیدید و می‌شنوید.
ما باید برای فحش شنیدن ساخته بشویم؛برای تحمّل تهمت و افتراء و دروغ؛
چون ما اگر تحمّل نکنیم، باید میدان را خالی کنیم.

مردم بندهٔ دنيايند و به ظاهر دَم از دين مى‏‌زنند، و تا زمانی‌كه زندگی‌شان تأمين شود از آن دفاع می‌كنند؛ امّا چون در بوتهٔ آزمايش قرار گيرند، دين‌دارانْ اندک‌اند…

- امام‌حسین (علیه‌الســلام)
- تحف‌‌العقول، صفحهٔ ۲۴۵.

اصلا امشب الله‌اکبر گفتن یه جور دیگه‌ای می‌چسبه. مخصوصاً تو محله‌ای که ۲-۳ تا «شاه‌پرست عقب‌موندهٔ فحاشِ فسیل‌شده در آرزوی براندازی‌» زیست می‌کنن. 🙏🏻

بَح‌بَح!

قراره یه اتفاق باحال بیفته.
۲۲ بهمن ۱۴۰۴- ساعت ۹ صبح از خیابان ۱۶ آذر -تقاطع ادوارد براون- مقابل دانشگاه تهران- تا موکب مکتب حاج‌قاسم مقابل دانشگاه سوره- هم‌خوانیِ چندین‌هزار‌نفرهٔ سرود انقلابیِ «ای شاهِ خائن…»

«متن شعر این‌جاست.»
داشته باشید🤍

ملینای ۳ ساله رو با فراخوانِ مسلحانهٔ خفاش‌های فراری‌تون جلوی چشم پدرش با گلولهٔ جنگی شهید کردید و روی خونش رقصیدید؛ مثل خون هزاران انسانِ دیگه.
شما عاملِ ناامنی‌اید و امروز آویزونِ کودک‌کش‌های قهار و کودک‌خوارهای جزایر فساد برای حمله به وطن؛ فرقِ ما با شما همینه. ما پای وطن می‌مونیم و به نیابت از ملینا و به دعوتِ پدر و مادر ملینا، راهپیمایی ۲۲ بهمن رو شرکت می‌کنیم.

گفتند «الله» را از پرچم‌تان حذف می‌کنیم، گفتند «اسلام» را از زندگی‌هایتان محو می‌کنیم، گفتند نامِ علی(ع) و حسین(ع) و هرآنچه که مربوط به آنها باشد را به فراموشی خواهیم سپرد، گفتند «الله‌اکبر»تان را آتش می‌زنیم و کاری می‌کنیم اثری از خدایِ الله و خدایِ قرآن و قبله و مسجد در ایران نماند. آتش زدند، خون ریختند و عقده‌هایشان را از اهلِ‌بیت در همان آلونک‌هایِ مجازی‌شان ردیف کردند تا به‌خیال خودشان؛ «خدایِ ایران» را مغلوب کنند. این خیالِ خام را از اجدادشان، فرعون و نمرود تا ابوسفیان و معاویه و یزید که گم‌شدگانِ ملعونِ تاریخ‌اند؛ به ارث بردند!
خیالی نیست. ما هم امشب ساعتِ ۹ نامِ نامیِ الله را در هر محله و منطقه فریاد می‌زنیم. آنقدر بلند که صدایمان بگیرد و قلب‌مان از عظمتِ نام بی‌بدیلش به تپش بیفتد؛ آنقدر محکم که هیچ چیز به پای صلابتش نرسد!

الله‌اکبر،
الله‌اکبر،
الله‌اکبر.
که خدایِ ما، خدایِ ایران، خدای جمهوری‌اسلامی‌ایران بزرگ‌تر از ابلیس و ابلیسَک‌هایِ آدم‌خوارِ دنیای حقیر و کوچکِ شماست.

هر وقت دل‌تون از جمهوری اسلامی گرفت و ناامید شدید، این چند دقیقه‌ رو از صادق شهبازی بشنوید. تحقق آرزوی جمیع انبیاء و اولیای الهی، همین جمهوری اسلامی ماست که دست‌کم گرفتیمش و نمی‌دونیم چی توی دست‌هامونه! یه موقع‌هایی باید از بالاتر به موضوعات نگاه کنیم.

«عهد عتیق میگه ۴۰ سال حضرت داوود حکومت کرد، ۴۰ سال حضرت سلیمان، ۱۶ سال و ۶ ماه و چند روز، پیامبر و امیرالمؤمنین و امام حسن علیهم‌السلام؛ تا جمهوری اسلامی. خیلی از ماها نمی‌فهمیم «حکومت اسلامی» داشتن یعنی چی...»

@ammar_neveshte

به نیابت از مردِ نامیرای ایران…
که گفت «جمهوری اسلامی ایران حرم است»

خدای حق طلبان بزرگ است.
خدایِ رئیس‌علی بزرگ است. خدای میرزا کوچک بزرگ است. خدای ستارخان بزرگ است. خدایِ امیرکبیر بزرگ است. خدایِ میرزای شیرازی، شیخ‌فضل‌الله، مدرس و نواب و خمینی بزرگ است! خدای چمران، متوسلیان، بروجردی، کاوه، باکری و زین‌‌الدین بزرگ است. خدای کاظمی و طهرانی‌مقدم و صیاد بزرگ است. خدای سلیمانی و مهندس بزرگ است. خدای نصرالله و صفی‌الدین‌ بزرگ است. خدایِ زاهدی، نیلفروشان، رئیسی و باقری و حاجیزاده بزرگ است. خدایِ سنوار و ابوعبیده بزرگ است… و شهدا همه فریاد می‌زنند که خدایِ سیدعلی خامنه‌ای بزرگ است!
پس «الله‌اکبر» به حرمت خون‌های‌ جاری در رگ‌های‌ بوشهر و گیلان و تهران و اصفهان و پاوه و کردستان! پس الله‌اکبر به حرمت مشت‌های‌ بالا رفته در غزه و بغداد و لبنان!
الله‌اکبر. الله‌اکبر. الله‌اکبر.

«الله‌اکبـ🇮🇷ـر»

که خدا بزرگ‌تر است از محاسبه‌‌هایِ غلط شما. از کدخدایانِ قُلدرِ محور شرارت. از شیاطین کودک‌آزار جزیره‌های فساد. از فراخوان‌هایِ خونین بچه‌مترسک‌های وطن‌فروشِ فراری‌تان. از نَمرود که می‌خواست به جنگِ خدایِ آسمان‌ها و زمین برود و با پشه‌ای از پای افتاد. از فرعونِ دیروز که می‌گفت «من خدایی بجز خودم برایِ شما سراغ ندارم» اما شکافِ دریا به اذنِ خدای لاشریک به روی لشکرش بسته شد، تا نمرودیان و فرعونیانِ امروز که بُت‌های حقیر شمایند و چقدر حقیرید که با «بت‌ها» خیال مصاف با لشکریانِ «‌الله» دارید.

الله‌اکبر یعنی طلایه‌دارانِ پرچم سه‌رنگِ مزین بنامِ «الله» بدانند که بزرگ‌ترین قدرتِ هستی؛ «الله» در مقابل تمام جبههٔ زور و زَر و الحاد، حامی آن‌هاست.

خدا همیشه در میدان است.
بنامِ نامـیِ الله، الله‌اکبر.

چرا ۲۲ بهمن رو شرکت خواهم کرد؟
برای خوندنش حوصله کنید…

چرا ۲۲ بهمن رو «حتماً» خواهم رفت؟


من «هویّتِ حقیقی» خودم رو به این انقلاب مدیونم. نه بخاطرِ ۱۱ برابر شدنِ سرعتِ رشدِ علمی نسبت به متوسط جهانی، یا رتبهٔ ۱ ارتقایِ علمی در منطقه، یا ششمین کشور ساخت زیردریایی، رتبهٔ ۲ درمان تالاسمی از طریق پیوند مغز و استخوان، قرار گرفتن بین ۱۰ کشور اول دنیا در نانو، بیوشیمی، هوافضا، ژنتیک و …، یا ارتقا به رتبهٔ ۱۰ جهان در ثبتِ اختراع در سال ۹۷، یا رشد ۲برابری خطوطِ راه‌آهن طبقِ آمارِ سال ۹۷، افزایش نسبتِ متخصصینِ حوزه زنان و زایمان به ۹۸٪ و افزایش بیش از ۹۰درصدیِ سواد و … و بسیاری دستاوردِ علمی، پزشکی و نظامیِ دیگه! نه.

انقلابِ اسلامی، هویتِ «ایرانی-اسلامی» رو در من زنده کرد. به من قدرتِ تحلیل داد. به من یاد داد که «ایرانی ‌بودن» یک هویّته، فراتر از مرزها‌! نه یک‌ عبارت رویِ کاغذ که در خاک خودش بنویسن «ورود ایرانی و سگ ممنوع!». یاد داد «مقاومت» به تعدادِ مدال‌هایِ فرمالیتهٔ رویِ سینهٔ فلان‌شاهِ بی‌حاصل نیست که با وجودِ یک ارتشِ پر یال و کوپال؛ در جنگِ جهانی در برابر تجاوزِ بیگانه حتی یک شبانه‌روز هم مقاومت نکرد و کشور رو تسلیم بیگانه کرد، با میلیون‌ها کشته در اثرِ یک قحطی تحمیلی و تجاوز. به من یاد داد هر وجب از خاکِ کشور عینِ ناموسه، ادمِ باشرف به ناموس‌ش نمی‌گه «بحرین دخترِ ما بود، عروسش کردیم» و حالا از اجنبی برای حمله به وطنش آویزون نمی‌شه. به من یاد داد با دستِ خالی در یک جنگ همه‌جانبه، می‌شه خاک نداد و خاکِ خرمشهرِ ۵۷۸ روز در اِشغال رو هم آزاد کرد؛ چنانکه در جنگِ ۱۲ روزه پیروز شد! با ایمان، و سلاح‌های ساختهٔ فرزندان این خاک. «آرارات و دشتِ ناامید» جزئی از تاریخِ من بود که برایِ عشوهٔ نگاهِ اجنبی؛ در عصر رضاخان بخشیده شد و برنگشت… به من یاد داد که می‌شه در برابرِ «دستور خلعِ سلاح و تسلیمِ کامل»ِ قلدرها ایستاد و گفت «نه!» قلدرهایی که اولین‌ مجرمینِ اتمیِ جهان‌اند و آدم‌خواران جزایر فساد. نه این‌که شاهِ مملکت‌ برای انتخاب فلان وزیر و وکیل، برای کسبِ اجازه از قلدرها تا کشورِ خارجی سفر کنه اما آخرِ قصه‌اش با «نامِ مستعارِ دیوید‌ نیوسام» جایی گوشهٔ این دنیا در تاریخ دفن بشه. به من یاد داد «برترینِ شما، باتقواترینِ شماست» و تقوایِ من به قیمتِ امروز و فردایِ دلار نیست که با تَقّی، وا بره و پشتِ پا بزنم به دلاوریِ مردانی که جان‌فدای این خاکن. به من یاد داد «امّت» باید بود در برابرِ نمرودی که ادعایِ خدایی می‌کنه. که امّت مرز ندارد! از افریقایی‌ که سال‌ها زیرِ استعمارِ قلدرها بوده و امروز خودش رو به ایران می‌رسونه تا زیرِ عَلَمِ این «امّت» جا بگیره و بچه‌هایی که با بازماندهٔ موشک ایرانی عکس می‌گیرن و اشکِ شوق می‌ریزن که «این اولین‌شبی بود که بمب‌هایِ صهیونیستی سرمون آوار نشد». تا دانشجویِ دانشگاه اروپایی که پلاکاردِ free Palestine در دست می‌گیره و با شنیدنِ نامِ ایران چشم‌هاش برق می‌زنه؛ چون براش تجسمِ طلایه‌دارِ مبارزه با شَرِّ مطلق‌ه.
نامی‌ که وسطِ این پرچمِ سه‌رنگه؛ پشتیبانِ امّتِ آزاده‌ای‌ست که عیارشون با «توحید»شون سنجیده می‌شه، نه با عدد. این مفاهیمِ مقدس به جایی فراتر از این مرز جغرافیایی رسیده. من از این «انقلاب» تمام‌قد دفاع می‌کنم و با افتخار بخاطرش قدم برمی‌دارم؛ خودش، عواملِ ایجاد، عواملِ بَقاش، و رهبری که در بحران اهلِ فرار و تسلیم نیست.


آیا این به معنیِ تاییدِ تمامِ عملکردِ مسئولینِ اجراییه؟! نه. گله‌های من و ناکارآمدی اون نماینده و مسئولی که پشتِ نامِ مقدسِ این انقلاب پنهان شد تا در بزنگاه خلافِ آرمانِ این انقلاب عمل کنه و به اقتضایِ زمان و منفعت به این آرمان‌ها پشتِ‌پا می‌زنه جایِ خودش. من از این «خانواده» در برابرِ چشمِ خیرهٔ دوربین قلدرهایی که به هم‌پیمانانِ خودشون هم رحم نمی‌کنن اما به «میدانِ ‌خالی» امّید بسته‌اند؛ دفاع می‌کنم. در برابر وطن‌فروش‌هایِ فراری که برای بریدنِ سرها و سوزوندنِ انسان‌ها فراخوان حملهٔ مسلحانه می‌دن و امروز برای تاراج این «خانواده» پیش پای اجنبی از هم سبقت می‌گیرن و منتظرِ عقب‌‌گردِ من. من از این خانواده دفاع خواهم کرد؛ خانواده‌ای در یک مقیاسِ بزرگ، درختی با ریشه‌هایِ محکم. با افتخار!

من به این «خانواده» وفادارم.♥️