بله آقای آوینی، خون دل خوردن برای امام خامنه‌ای‌ زیباست.

ما خرمشهــر رو با این پرچم آزاد کردیم؛ تو دهنِ اسرائیـل با این پرچـم زدیم… من دور این پرچـم بگردم، دور وجب به وجبِ این خاک بگردم…

۱/
«اعتراض» و «انتقاد» برای اصلاحه. من می‌خوام توی خونه خودم درست بشه. اصلاً یقهٔ اون مسئولی که مسئولیت پذیرفته رو می‌گیرم؛ می‌گم جمع کن خودتو. «اعتراض» مسیر داره، سبک داره، چارچوب داره. مگه بازاری‌ها گله نداشتن؟ چرا وقتی یه عده غیرِبازاری خواستن شلوغ کنن؛ بیرونشون کردن؟ پس شما چرا در اعتراضی که قاعده‌ش برای بهبوده؛ شعار رادیکال می‌دید و فحاشی می‌کنید؟ ماسک می‌زنید و سنگ پرت می‌کنید؟ تو دانشگاهی که بنا بوده موذنِ جامعه ازش بیرون بیاد انگشتِ وسط نشونِ اونی‌ می‌دید که می‌گه منم گله‌ دارم اما راهش فحش و شعاری نیست که مستقیماً موساد هندلش می‌کنه؟ داخل بطری آب معدنی سنگ پر می‌کنید و به دانشجوهای دیگه پرت می‌کنید؟ این آزادیه؟ می‌خواید خون بریزید و قربونی کنید پیشِ پایِ موساد؟ پرچمِ کشور رو چرا پاره می‌کنید؟ پس کو شعارِ اقتصادی؟ می‌گید «بسیجی سپاهی داعشِ ما شمایی»؟ کدوم سپاه؟ همونکه همین ۶ ماه پیش جونش کفِ دستش بود و از کنار لانچرِ موشک تا قلب پایگاه فداییِ من و شما شد؟ بسیج؟ همونکه تو سیل و زلزله و کرونا و … بدونِ توقع تو میدون بود؟ چشم‌ و گوش‌ بسته دهن‌ باز می‌کنید به «مرگ بر دیکتاتور»؟ کدوم دیکتاتور؟ چون ما دیکتاتورهایی می‌شناسیم که ۶۰ هزارتا بچهٔ غزه‌ای و سوری و … رو کشتن و نوبت رسید به ایران؛ هزار تا شهیدِ نظامی و غیرنظامی از ما گرفتن؛ همون تروریست‌هایی که پروندهٔ تعرض جنسی‌شون به بچه‌ها شده صدرِ اخبار کشورشون؛ الان دارن با دُمشون گردو می‌شکنن و می‌گن «الان بزنیم؟ یا بذاریم وقتی شلوغ‌تر شد؟»

۲/
بله گله دارم. همین دولت مسئول مجری که من کاملاً آگاهانه بهش رای ندادم اما آگاهانه پذیرفته که مسئول بشه؛ موظفه به مطالبهٔ قانونی و به حقِ من شهروند رسیدگی کنه. بشنوه! روستا به روستا بره.‌مگه نداشتیم مسئولی که روستا‌به‌روستا می‌رفت و کمترین کارش شنیدنِ حرفِ مردم بود؟ همین دوسه‌سال پیش…
منِ گله‌مند؛ سنگ پرت نمی‌کنم، ماسک نمی‌زنم که قایم بشم! کاسب‌ رو تهدید نمی‌کنم که ببند بی‌شرف! شیشهٔ مغازه کاسب‌ها رو نمی‌شکنم. شعارِ بیخود نمی‌دم و به مدافعینِ امنیت کشور که در این شرایطِ سخت در‌حال صیانت از مرزهای کشورن؛ توهین نمی‌کنم. به اونا‌چه؟ منِ معترضِ وطن‌دوست پشت‌دستِ اونی بازی نمی‌کنم که سال‌هاست آرزوی تیکه‌پاره شدنِ مملکت منو داره. سال‌هاست عیناً این جمله رو تکرار می‌کنه که «ما باید لیبی‌سازی را در ایران پیاده کنیم…» یا اونی‌که تو فاکس‌نیوز نشسته و می‌گه «الان وقتشه ایران رو بزنیم!» یا اون خائنی که حتی بعد از یه جنگِ تمام‌عیارِ جهانی علیه موجودیتِ وطن، بازم نفهمیده علاج در وطن است؛ نه در توییت‌ و استوری‌های بی‌صرفه‌های وطن‌فروش که بویِ خون می‌شنون مست می‌شن. یا شبکه‌هایی که مجریشون باافتخار از نتانیاهو دعوت می‌کنه که «بی‌بی! بگو ببینم پلنِ بعدیت چیه؟ دوس داری مردمِ‌ ایران برای حملهٔ بعدی چی بپوشن؟» یا اونی که عمداً روی خرابه‌های غزه نوشت «زن‌زندگی‌آزادی! به امید آزادیِ ایران.» و اونی که بعدِ کشتار مردم سوریه گفت «تبریک به سوریه! به امید ازادی ایران!»

بله گله دارم، اینجارو هم خونده باشی می‌فهمی. مثل همه‌جایِ دنیا! وام‌دارِ مسئولی هم نیستم؛ اما یه تار مویِ گندیدهٔ مدافعین امنیتِ این خاک رو، یه نخ از پرچمِ این کشور رو، یه نخ عبای رهبری رو که دست‌تنها شده مدافعِ واقعیِ عزت و استقلالِ ایرانی که همیشه از تمام جهاتِ جغرافیایی گرگ‌ها طمع کردن بهش؛ به هزاران عملهٔ اینترنشنال و موساد و بی‌بی‌سی و ترانه و تجزیه‌طلب و زادهٔ پهلویِ فراری و مسئول بی‌کفایت و … نمی‌دم. منِ گله‌مند اعتراضم رو مطرح می‌کنم برایِ بهتر شدن، تا این زخم‌های ناکارآمدیِ اقتصادیِ حاصل از تفکراتِ اشرافیِ لیبرالیِ فرسنگ‌ها دور از اندیشهٔ انقلاب؛ تبدیل بشه به افتخارات ماهواره‌ای و فضایی و نظامی و ورزشی و علمیِ وطن‌پرستانِ این کشور. نه برایِ ناامنی! دل می‌سوزونم برای این خونه. این خونه مهمه. منِ گله‌مند؛ ایرانی‌ام. نه صرفاً فارسی‌زبان. فرقِ «اعتراض» و «آشوب» رو می‌فهمم. بین هدفِ این دوتا زمین تا آسمون فَرقه! من باج به کفتار نمی‌دم.

خودتون باید از خودتون دور کنید هر شخص/چهره/شبکه/صفحهٔ‌مجازی/ رو که رویِ مطالباتِ قانونیِ شما موج‌سواری می‌کنه برای موجِ خون و خشونتِ لاشخورهای خارج‌نشین. اونا خون می‌خوان! تمام.

هر دوتا پیامِ بالا باهمه. سوا کردنی نیست. حتماً لینک‌هایی که توی متن گذاشته شده رو ببینید. کپی هم آزاد.

منشه‌‌امیر سردبیر بخش فارسیِ سایت وزارت خارجهٔ اسرائیل!
پیشاپیش برای خونی که قراره عمله‌هایِ خودشون بریزن و روش اسکی برن مشکی پوشیده. درحالی‌که هیچکس نمُرده؛ اینا ذوق‌زده به استقبالِ خون رفتن! اما برای کشتنِ هزار ایرانی در جنگ ۱۲‌روزه قِر می‌داد و کِل می‌کشید. به پرچم‌هایِ جعلیِ پشت‌ سرِ این تروریستِ اجـاره‌ای نگاه کنید، حسابِ کار دستتون میاد.

کثیف، جنایتکار، خون‌خوار، لاشخور.

.
«مگه سنگ بازار رو به سینه نمی‌زنی؟ بگو بچه کدوم محلی؟»
اهان! بازاریِ اصیل اینجوریه. اگرم اعتراضی داره نمی‌ذاره نخاله‌ها به گند بکِشنش. آفرین.

-
اسمش رو حفظ کنید. امیرحسام خدایاری‌فرد. این «بسیجی» همونی بود که دیروز در جریان اعتراض‌تون(!) فحشش می‌دادید؛ از همون‌هایی که تو کرونا و سیل و زلزله تو مِیدونه. از همون‌هایی که هم از شماها فحش می‌خوره؛ هم از اسرائیل گلوله. بهش می‌گفتید داعشی! امروز شهیدش کردن. کیا؟ همون‌هایی که مدعی بودن اعتراض‌شون اقتصادیه! همون‌هایی که مدعی بودن دلشون برای مردم سوخته، همون‌هایی که شیشهٔ مغازه کاسب بازاری رو می‌شکنن و ماسک می‌زنن و با سلاح سرد و گرم و هشتگ مثلِ زالو افتادن به جونِ روان و وجدان‌تون؛ این شهیده، کشتهٔ فیک هشتگ‌های به درد نخورتون نیست. این اعتراضه؟

اونی‌که ۴۰۱ نفهمید، تو جنگ با بمب و سلاح اسرائیل نفهمید، الانم نمی‌فهمه. وقتی مثل سوریه و سودان تیکه‌پاره شد و از چپ و راست کومله و جیش‌الظلم و کوفت و زهرمارم به کشور سرازیر بشن هم نمی‌فهمه.

بگید چاوشی بازم یه آهنگ بده بیرون و بگه «مردم علاج در وطن است؛ دنیا فقط لب و دهن است!» و ردیفش کنین تو استوری‌هاتون و باهاش دابسمش بسازید. آخه مغزِ بعضی‌ها هنوز یه سال از زمانِ انتشار این آهنگ وسطِ جنگ نگذشته که ری‌استارت شده.

وزارت اطلاعات ۱۰۰ قبضه سلاحِ کمری قاچاق‌ کشف کرده که از غربِ کشور وارد کشور شده بودن و دراین‌باره ۷ نفر از افراد مرتبط با سلطنت‌طلب‌ها رو هم دستگیر کرده.

یه بار دیگه بخون.
۱۰۰ قبضه سلاحِ کمری. نه تفنگِ اسباب‌بازی. که قرار بود بیاد وسطِ همین تجمعاتی که قاعدتاً می‌بایست در چارچوبِ منطق و قانون مطالبه می‌شد؛ اما نشد! که خون بریزه. توسطِ کی؟ همون‌هایی که تو جنگ از داخلِ ایران به دستور موساد پهپاد بلند می‌کردن و زن و بچهٔ مردم رو می‌کُشتن. تا برسه دست همونی‌که امروز ماسک می‌زنه و خودش رو «مردم» جا می‌زنه و مغازه‌دار و بازاری رو کتک می‌زنه و فرمانداری آتیش می‌زنه و بسیجی می‌کُشه و فحش می‌ده و سنگ و آجر پرت می‌کنه و چاقو می‌کشه و فیلم می‌فرسته برای اینترنشنال و منوتو. خواستم بگم اگه دستگیر شدن؛ کسی از تو کمد هشتگاشو‌ درنیاره ردیف کنه برامون.

بعد اون ۱۲ روزی‌ که همچنان ادامه داره و این‌بار به قصدِ «تیکه‌پاره کردنِ» این هویت؛ این چیزا دیگه نه حماقته، نه جهل. خیانته.

امّت باید خـودش رو آمـاده کنه برای ظهـور،
خدا آماده‌ست؛ حضـرت(عج) هم آماده‌ست!
«اما ما منتظر نیستیم؛»
تعارف نداریم؛ نبودش به درد نمیاره دل ما رو!

خوش‌غیرتا! بیاین بگیم به همه؛
هر روز برایِ اومدنش دعا کنن…
بفهمیم اومدنش دوایِ همهٔ دردهاست.🤍

چون نمی‌دانند و نمیخوانند گمان می‌کنند "پهلوی" نظام ایده آل و اسطوره ای بوده است!
.
تنها حکومتی که برای سرکوب مردمش تانک به خیابان های ایران آورد!

۳۱ تیر ۱۳۳۱
۱۵ خرداد ۱۳۴۲
دی و بهمن ۱۳۵۷
.
تاریخ فراموش شود؛
دیکتاتورها هم آزادی خواه می شوند!

-
ببینید و بعد برای اون‌هایی که واژهٔ «آزادی» رو کنار «رضاشاه روحت شاد» میارن و برای پسر و نوه‌اش یقه پاره می‌کنن؛ دلتون ‌بسوزه. مغزهای تسخیر‌شده که حتی از کنار تاریخ معاصر ایران هم رد نشدن که لااقل بویِ اون بهشون بخوره.

اون دانشجو‌نمایی که تو دانشگاه فازِ سلطنت‌طلبی می‌گیره و عربده می‌زنه: «این آخرین نبرده، پهلوی برمی‌گرده» در بهترین حالت یه لُمپنه. حتی نمی‌دونه ۱۶ آذری که سال‌هاست تو تقویم بعنوان روزِ دانشجو جا گرفته، دسته‌گلِ پهلوی دومه. پسرِ رضاخان، پدرِ قاتلِ همین ربع پهلویِ قاتل! صد روز بعد از کودتایِ ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ سه تا دانشجو رو پیش پای نیکسونِ امریکاییِ کودتاگر قربونی کرد.

دانشجویی که تاریخ نمی‌دونه و اَدای مبارزه درمیاره؛ لُمپنه عزیزان.

این کلیپ رو دقیق ببینید؛ و با امنیت شوخی نکنید، دستی فراتر از آنچه که در مجازی می‌بینیم در حالِ برنامه‌ریزیه. «زوی یحزکلی» تحلیل‌گرِ کانال ۱۵ اسرائیل:

معترضین بسیار سازمان‌یافته عمل می‌کنند؛ آنها آموزش دیده‌اند! به احتمال زیاد اینجا نوعی هدایت و آموزش وجود دارد؛ امکان ندارد خودش و بدون هیچگونه هدایتی باشد. سرنگونیِ این حکومت یک منفعت اسرائیلی‌ست، آن روز دور نیست که پرچم‌های اسرائیل را در ایران برافرازند؛ همانطور که در سومالی‌لند انجام دادند…

پ.ن:
پس می‌گفتید اینایی‌که با ماسک روی صورت اموالِ همین مردم و کسبه رو آتیش می‌زنن و می‌شکنن و خراب می‌کنن و آدم می‌کُشن و پلیس می‌سوزونن؛ جزوِ مردمن. پس می‌گفتید دردِ اینایی‌که پرچمِ کشور رو پاره می‌کنن اقتصاده و دلشون برای این مملکت سوخته… ببینید!

در ادامه یه سری پست‌های کانال رو ریپلای می‌کنم جهت یادآوری. انگار مرور یه چیزایی چند‌وقت یه بار لازمه برای حافظه‌های تاریخی ضعیف. ببینید.

یادآوریِ یک تجربهٔ تاریخی.(۱)

یادآوریِ یک تجربهٔ تاریخی.(۲)