«لَاحَوْل وَ لَاقُوَّةَ إِلَّا‌بِاللَّهِ الْعَلِیِّ الْعَظِیمِ»

از آرزویِ اجارهٔ ماهواره! تا طراحی و ساختِ صفر تا صدِ ماهواره؛ کاملاً مبتنی با دانشِ بومی!

رزم‌آرا، نخست‌وزیرِ پهلـوی گفته بود: «ایرانـی توان ساختِ یک لولهـنگ -آفتابه- رو هم نداره!» امروز اگه زنده بود؛ احتمالا همنوا با در حسرت‌ماندگانِ‌ کورتکسِ اروپایی؛ گریبان می‌دَرید.

«🇮🇷♥️»

بله خلاصه. خیلی فَرقه بین اونایی‌که می‌دونن «می‌شه، می‌تونیم» و در حدِ شعار نگهش نمی‌دارن و نتیجه‌ش می‌شه ماهواره‌های تمام‌ایرانی در‌ شرایطِ تحریم، می‌شه پهپادِ ایرانی در شرایط تحریم که چندین کشور؛ از جمله امریکا هم ازش کپی می‌زنن، می‌شه هایپرسونیک در شرایطِ تحریم که دو قدرتِ اتمی + ناتو رو وادار به آتش‌بس می‌کنه، می‌شه رتبهٔ اول شاخص‌هایِ علمی منطقه، می‌شه حضور ایران در بین کشورهایِ دارای چرخهٔ کامل صنعت فضایی! می‌شه تبدیلِ تیم ملی کشتی ایران به قهرمانِ جهان با امکانات کمپِ مجهزِ ایرانی، می‌شه واکسنِ ایرانی، می‌شه رادیو داروهایِ تشخیص و درمانِ سرطان و دستگاه تولید رادیو دارویِ بومی که دستاورد صنعتِ هسته‌ایِ ایرانیه! می‌شه افتتاحِ فاز ۱۱ پارس جنوبی به‌دست متخصصان و مهندسان ایرانی [در دولت سیزدهم] که خبرنگارِ المیادین رو در مراسم افتتاح‌ مبهوت کرده بود، می‌شه بزرگ‌ترین آب‌شیرین‌کنِ فراساحلی در منطقه توی سیستان و بلوچستان [در دولت سیزدهم!] و… تمامِ کسانیکه برای ایران تولیدِ قدرت و امید می‌کنن؛ با اونایی‌که علیرغمِ پذیرشِ آگاهانهٔ مسئولیت مدام می‌گن «ممکن نیست، ‌نمی‌شه، نداریم» و با همین ناله‌ها هم پزِ صداقت می‌دن و نتیجهٔ انتخابشون هم می‌شه این وضعیتِ رهاشدگیِ بازار و اقتصاد و بی‌عرضگی و ناترازیِ مدیریتی! می‌شه، ممکنه؛ شما بلد نیستید، همّتش رو ندارید.

لااقل در تریبون‌های رسمی‌تون بجایِ ذکر مصیبت و تزریق ناامیدی؛ راویِ این قوّت‌ها باشید.

«غم‌هایی هست که کوه‌ها رو می‌شکنه؛
اما …»

پ.ن:
تو امّیـد و آرامِ دلِ من؛
در هجمــهٔ طـوفان‌ها.. عزیزِ من!🤍

-
دوربین مخفیه؟!
قاتلِ اقتصاد در دههٔ ۹۰ الان می‌خواد بیاد بشه ناجیِ اقتصاد دولت کارنَشناس‌ها؟! اونی‌که رکورد تورّم رو جوری زده که هنوز رو دستش نیومده و سال‌ها تعطیلی اقتصاد رو به کشور تحمیل کرده می‌خواین بیارید برای نجاتِ برنامه‌ای که ندارید؟
اونی‌که تو انتخابات ردِ صلاحیت شد، تو بانک مرکزی در دولت «ویرانگرِ» روحانی به هیچ تپه‌ای رحم نکرد؛ در همین دولت وزیر اقتصادِ استیضاح‌شده و برکنار شده بود؛ ناگهان می‌شه ناجیِ اقتصاد؟

دولت تو باغه؟
داره با واقعیت لج می‌کنه؟ لابد فردا که دلار و طلا خیلی ناگهانی و به یُمنِ طنین‌انداز شدنِ آوازهٔ نامِ جناب اقای همتی(!) یه ذره ریزش کرد می‌خواید از همتی و امثالهم قهرمان بسازید؟ ظریف که تو هر میتینگی داد می‌زد «فرق می‌کنه کی تو پاستور بشینه» و «ایران رو پس گرفتیم» آذری‌جهرمی که نگرانِ تسلطِ طالبان(!) بر کشور بود، فاضلی که میکروفن پرت می‌کرد، کامبیز مهدی‌زاده با منصبِ داماد روحانی! که با عوام‌فریبی به «انتخاب» مردم جهت می‌دادن؛ نظری ندارن؟ یا صرفِ بر مسند نشستن و ژستِ طلبکاری براشون موضوعیت داشت؟!


قبلِ انتخابات یه چیزی گذاشتم با این مضمون «با تخریبِ دیگران و شعارهای رای‌جمع‌کنِ بالاشهری رای می‌آورند تا وقتی بخاطرِ بی‌برنامگی و بی‌اولویتی؛ ناکارآمدی‌شان عیان شد؛ جاخالی بدهند و پاسخگویی برایِ ناکارآمدی و بی‌برنامگی‌شان را به گردن شما بیندازند!» مثل همیشه. فقط هم از اینا برمیاد این‌همه نابلدی و بی‌مسئولیتی و بی‌تعهدی و طلبکاری؛ و قالب کردنِ همهٔ اینا تحت عنوانِ «صداقت».

ظریف تو مصاحبهٔ اخیرش گفته:

«من می‌دونستم که آمریکا احترام به تعهدات تو کارش نیست، ولی فکر می‌کردیم که توافقِ برجام برای آمریکا هم خوبه. فکر می‌کردیم آمریکا منافع خودش رو در حفظ این توافق داره؛ همونطور که ما منافع خودمون رو در حفظ این توافق داشتیم. اما امریکا باز به توهمات خودش برگشته.»

می‌خواستم بگم که پس اگه می‌دونستی، خیلی بیجا کردی که یک‌دهه کشور رو معطلِ چنین ننگی کردی؛ خیلی بیجا کردی که وقتی رهبری گفت «‌بنده گفتم ۱۰ سال یک عمر است و بنا شد قبول نکنند؛ اما به‌ هرحال قبول کردند» بازم زیر بارِ مکانیسمِ‌ ماشه رفتی. خیلی بیجا کردی که در ایامِ انتخابات باز ذائقه افکار عمومی رو علافِ سرابِ مذاکره کردی و به واسطهٔ همین توهّماتِ خودت؛ به رقیب هجمه وارد کردی. خیلی بیجا کردی که اجازه دادی فرانچسکو برای منافعِ ملی ما تصمیم بگیره. خیلی بیجا کردی که می‌دونستی و اما باز می‌گفتی به شما قول می‌دم امریکا نمی‌تونه توافق رو نقض کنه! خیلی بیجا کردی که فکر می‌کردی امریکا منفعتِ خودش رو در حفظ این توافقِ ترکمانچایی می‌دونه! کدوم یکی از منافعِ ما تو این توافق محفوظ بود؟ خیلی بیجا کردی که علیرغمِ اینکه همهٔ اینارو می‌دونستی؛ بازم و بازم و بازم حرف از مذاکره با امریکایی زدی که ثمره‌ش شد تجاوز به ایران وسط مذاکراتِ فریب!


اما نمی‌گم.

بذار یه چیزی بگم.
من بعنوان یه شهروندِ عادی تا خرخره از وضع دولت‌داریِ دولتِ کارشناسان(!) گله‌ دارم. مسئولی که حاصل انتخابِ مردمه؛ باید بشنوه این مطالبات رو. حق نداره ناله‌هاشو برای مردم ردیف کنه وقتی مسئوله! یقهٔ اونو می‌گیرم، اما زیرِ سایهٔ همین پرچمِ خاک خودم! باج به شغال نمی‌دم. نه تنها من! همون کسبهٔ معترض ‌به وضع بازار هم همین‌طور. می‌گن اعتراض داریم به وضع بازار؛ اما حاضر نیستیم یه دونه کاشی از این خاک کم بشه! همون آقاهه که تو تجمعِ بازار معترضه اما به نوچه‌ت می‌گه «تو کی‌ای؟ تو خیابون نمی‌ریم! خراب هم نمی‌کنیم!»

«وقتش رسیده»؟ وقتِ چی؟ اینکه بسپری‌مون به سرنوشتِ مشابهِ سوریه و لیبی و … تا تیکه‌‌ پاره‌مون کنی؟ «در میدان همراهتان هستیم»؟ کدوم میدان؟! همون میدان تجریشی که مردمشو زدی؟ «همراهِ شما هستیم»؟ چطور؟ با هزار شهید نظامی و غیرِ نظامی؟ با ۱۷ هزار ایرانیِ ترور شده توسطِ گروهکِ نجست؟ ما ریز و درشتِ مواضعمون صف‌بندی داره با تو و نوچه‌هایِ خارجی و داخلی‌ت تو استوریِ آدم معروف‌های بی‌صرفه و شبکه‌هاشون که منتظرید زخمی بشینه تو خونهٔ ما و سوارش بشید.

تو خون می‌خوای! هِرّی! لاشخور.

چشم وا کردیم دیدیم اولِ صبحی که کولاکی شده تهران؛ چه برفی میاد.
بعد شهرهای دیگه، بالاخره تهران هم لباس سفیدشو تنش کرد؛ خدا فرشته‌هاش رو فرستاد که دونه‌هایِ برف رو بکارن روی زمین!
می‌گفت «همهٔ مارو به هم وصل می‌کنه این عقیدهٔ قلبـی! این باورِ توحیدی. وقتی بارون می‌زنه و برف می‌باره؛ ما یه کلمه می‌شه ورد زبون‌مون! که: خدایا‌ شکرت…»

شکُرش! خدایی که هیچ‌وقت تنهامون نمی‌ذاره و از هر دل‌نگرونی‌ای نجات‌مون می‌ده. خدایـی که احیا می‌کنه زمینِ مُرده رو؛ دست می‌کشـه روی دل‌هایِ مُرده هم. خدا هست.❄️🤍

«یوم‌اللهِ» ۹ دی ۸۸ رو مردمِ ایران رقم زدن. شاید خیلی‌ها یادشون نیاد! در جوابِ اون متوهمانی که با اعلامِ «توهّمِ پیروزی» پیش از موعد در رسانه‌ها، با تئوریِ بی‌مبنایِ داماد لرستان؛ به نظام انگِ تقلب در انتخابات می‌زدن و ناآرامی راه انداختن. درحالیکه حتی یک برگ مدرک برای این «ادعا» نداشتن که در پاسخ به دعوتِ رهبرانقلاب برایِ بررسی «سندِ این ادعای دروغ» ارائه بدن! عده‌‌ای همیشه طلبکار و مدعیِ دموکراسی و جمهوریت‌؛ که بخاطرِ یک ادعای دروغ، بخاطر منافع سیاسیِ جناحی انتخابِ مردم در انتخاباتِ ۸۸ با مشارکت بیش از ۸۵٪ رو زیرسوال بردن و اساساً جمهوریت برای اون‌ها تا زمانی معنا داره که نتیجه به کام‌شون باشه؛ وگرنه به‌راحتی همه‌ چیز رو زیرسوال می‌برن. در خلوت و یواشکی گفتن: «ما نمی‌گوییم تقلب شده!» ولی هیچوقت بابتِ ایجاد ناآرامی در کشور، تحریم‌ها‌ی سنگین خارجی علیه ملت، زیرسوال بردنِ انتخابِ مردم و مهم‌تر از همه «اهانت به ساحتِ صاحبِ عاشورا» عذرخواهیِ علنی نکردن!

روزهایی که فتنه سبز رنگ بود. روزهایی با ارمغانِ «تحریمِ بیشتر» و «ایجاد شکاف و دودستگی» در جامعه! دوقطبی و ناآرامی و بردنِ کشور تا پرتگاهِ سقوط، تنها نتیجهٔ این ادعای دروغ نبود. سناتور جان ‌مک‌کینِ امریکایی دربارهٔ این ناآرامی‌ها که تحریم‌های سنگین به دنبال داشت گفته بود: «بالاخره قطعنامهٔ تحریم‌های بیشتر علیهِ ایران به تصویب رسید! ما باید کنار این جنبش بایستیم، لازم است که اهداف آنان را اهداف خود بدانیم. منافع آنان منافع ماست و تلاش‌هایشان، تلاش‌های ما!»
تلاش‌هایشان، تلاش‌هایِ ما…! غربی‌هایِ متجاوز به وطن؛ اون‌روزها هم از حامیان سرسختِ این فتنه بودن.

اما حامیانِ فتنهٔ اون‌روزها، این‌روزها نگرانِ تحریم‌ها و ارتباط با دنیا شدن؛ به هدفِ القایِ سازش، سراب بنامِ تنها راهِ نجات و آشتی! بجای عذرخواهی بابت به حاشیه بردنِ یک انتخاباتِ پرشور؛ امروز طلبکارانه بیانیه صادر می‌کنن و از «ملت» حرف می‌زنن؛ درحالی‌که مدیونِ رأفتِ همین ساختار سیاسی‌ان. روزهایی که ناآرامی‌هایِ ۱۴۰۱ پیشِ اون‌ها بیشتر شبیه به یه اپیزودِ کوتاه از یک سریال بلند بود. روزهایی با هلهله، کف و سوت در عاشورایِ ۸۸. اما بازم «عاشورا» نقطهٔ عطفِ بیداری مردم شد. صیانت رهبری از رایِ مردم -بُعدی از ابعادِ جمهوریت- مختصِ امروز و فردا نیست؛ اون‌روزها این جماعت با تهدید، دروغ و تخریب دنبال تحمیلِ ابطالِ رایِ مردم بودن؛ اما رهبری بود که محکم پایِ رای‌مردم ایستاد. اگر دنبالِ عاملان تحریم‌های سنگین و کاسبان دوقطبی‌ها هستید؛ این‌جا بگردید.


نباید فراموش کرد. ما با عناصرِ «فتنهٔ تقلب» آشتی نمی‌کنیم. حتی اگر امروز تغییر نام و عنوان ‌داده باشن.

صنعت هواو‌فضا و ماهواره و نظامی و علمی جمهوری اسلامی رو می‌بینید که چطور در‌‌شرایط تحریم مایهٔ افتخاره؟ علتش رو در این گفتگو پیدا کنید. در این عرصه‌ها فرمانِ‌مستقیمِ «ولیّ» و «فرمانده» به خاطر منافع جناحی زمین نمونده.

اول لطفِ‌خدا، و بعد به‌برکت راهنمایی‌ و توصیه‌هایِ اکیدِ رهبر‌ی‌ست که متخصصانِ ایرانی در این حوزه‌ها مدام در حالِ دستاورد‌سازی‌ و امیدآفرینی‌ان؛ متخصصانی که امرِ ولیّ رو در عمل پیاده کردن و منافعِ ملی رو بر هر‌‌چیزی -از جمله منافعِ شخصی و سیاسی!- ارجح دونستن. چرا چند‌‌روزه شبکه‌های ضدِایرانی و اسرائیلی دارن به این موضوعِ موشکی و ماهواره‌ایِ ایران می‌پردازن؟! چون حد اهمیت کار رو می‌دونن، می‌دونن اینا از موارد تولید قدرته! هیچ ایرانی‌ نمی‌تونه ادعا کنه وطن‌دوسته اما به این موارد افتخار نکنه.


آقایونِ دولتی‌ و اقتصادی‌ ناکارآمد هم باید به همین سطحِ تعهد و درکِ دانشمند‌ها و سربازها و سرداران ایرانی برسن! ما پشت‌‌دست وطن، پرچم و رهبر‌ بزرگی بازی می‌کنیم که علیرغمِ کارشکنی‌ها؛ عرصهٔ نظامی و علمی رو به این حد رسوند و ۱۲ روز شخصاً و مستقیماً یک جنگِ تمام عیار رو فرماندهی کرد؛ شما هم باشید آقایون!

بله آقای آوینی، خون دل خوردن برای امام خامنه‌ای‌ زیباست.

ما خرمشهــر رو با این پرچم آزاد کردیم؛ تو دهنِ اسرائیـل با این پرچـم زدیم… من دور این پرچـم بگردم، دور وجب به وجبِ این خاک بگردم…

۱/
«اعتراض» و «انتقاد» برای اصلاحه. من می‌خوام توی خونه خودم درست بشه. اصلاً یقهٔ اون مسئولی که مسئولیت پذیرفته رو می‌گیرم؛ می‌گم جمع کن خودتو. «اعتراض» مسیر داره، سبک داره، چارچوب داره. مگه بازاری‌ها گله نداشتن؟ چرا وقتی یه عده غیرِبازاری خواستن شلوغ کنن؛ بیرونشون کردن؟ پس شما چرا در اعتراضی که قاعده‌ش برای بهبوده؛ شعار رادیکال می‌دید و فحاشی می‌کنید؟ ماسک می‌زنید و سنگ پرت می‌کنید؟ تو دانشگاهی که بنا بوده موذنِ جامعه ازش بیرون بیاد انگشتِ وسط نشونِ اونی‌ می‌دید که می‌گه منم گله‌ دارم اما راهش فحش و شعاری نیست که مستقیماً موساد هندلش می‌کنه؟ داخل بطری آب معدنی سنگ پر می‌کنید و به دانشجوهای دیگه پرت می‌کنید؟ این آزادیه؟ می‌خواید خون بریزید و قربونی کنید پیشِ پایِ موساد؟ پرچمِ کشور رو چرا پاره می‌کنید؟ پس کو شعارِ اقتصادی؟ می‌گید «بسیجی سپاهی داعشِ ما شمایی»؟ کدوم سپاه؟ همونکه همین ۶ ماه پیش جونش کفِ دستش بود و از کنار لانچرِ موشک تا قلب پایگاه فداییِ من و شما شد؟ بسیج؟ همونکه تو سیل و زلزله و کرونا و … بدونِ توقع تو میدون بود؟ چشم‌ و گوش‌ بسته دهن‌ باز می‌کنید به «مرگ بر دیکتاتور»؟ کدوم دیکتاتور؟ چون ما دیکتاتورهایی می‌شناسیم که ۶۰ هزارتا بچهٔ غزه‌ای و سوری و … رو کشتن و نوبت رسید به ایران؛ هزار تا شهیدِ نظامی و غیرنظامی از ما گرفتن؛ همون تروریست‌هایی که پروندهٔ تعرض جنسی‌شون به بچه‌ها شده صدرِ اخبار کشورشون؛ الان دارن با دُمشون گردو می‌شکنن و می‌گن «الان بزنیم؟ یا بذاریم وقتی شلوغ‌تر شد؟»

۲/
بله گله دارم. همین دولت مسئول مجری که من کاملاً آگاهانه بهش رای ندادم اما آگاهانه پذیرفته که مسئول بشه؛ موظفه به مطالبهٔ قانونی و به حقِ من شهروند رسیدگی کنه. بشنوه! روستا به روستا بره.‌مگه نداشتیم مسئولی که روستا‌به‌روستا می‌رفت و کمترین کارش شنیدنِ حرفِ مردم بود؟ همین دوسه‌سال پیش…
منِ گله‌مند؛ سنگ پرت نمی‌کنم، ماسک نمی‌زنم که قایم بشم! کاسب‌ رو تهدید نمی‌کنم که ببند بی‌شرف! شیشهٔ مغازه کاسب‌ها رو نمی‌شکنم. شعارِ بیخود نمی‌دم و به مدافعینِ امنیت کشور که در این شرایطِ سخت در‌حال صیانت از مرزهای کشورن؛ توهین نمی‌کنم. به اونا‌چه؟ منِ معترضِ وطن‌دوست پشت‌دستِ اونی بازی نمی‌کنم که سال‌هاست آرزوی تیکه‌پاره شدنِ مملکت منو داره. سال‌هاست عیناً این جمله رو تکرار می‌کنه که «ما باید لیبی‌سازی را در ایران پیاده کنیم…» یا اونی‌که تو فاکس‌نیوز نشسته و می‌گه «الان وقتشه ایران رو بزنیم!» یا اون خائنی که حتی بعد از یه جنگِ تمام‌عیارِ جهانی علیه موجودیتِ وطن، بازم نفهمیده علاج در وطن است؛ نه در توییت‌ و استوری‌های بی‌صرفه‌های وطن‌فروش که بویِ خون می‌شنون مست می‌شن. یا شبکه‌هایی که مجریشون باافتخار از نتانیاهو دعوت می‌کنه که «بی‌بی! بگو ببینم پلنِ بعدیت چیه؟ دوس داری مردمِ‌ ایران برای حملهٔ بعدی چی بپوشن؟» یا اونی که عمداً روی خرابه‌های غزه نوشت «زن‌زندگی‌آزادی! به امید آزادیِ ایران.» و اونی که بعدِ کشتار مردم سوریه گفت «تبریک به سوریه! به امید ازادی ایران!»

بله گله دارم، اینجارو هم خونده باشی می‌فهمی. مثل همه‌جایِ دنیا! وام‌دارِ مسئولی هم نیستم؛ اما یه تار مویِ گندیدهٔ مدافعین امنیتِ این خاک رو، یه نخ از پرچمِ این کشور رو، یه نخ عبای رهبری رو که دست‌تنها شده مدافعِ واقعیِ عزت و استقلالِ ایرانی که همیشه از تمام جهاتِ جغرافیایی گرگ‌ها طمع کردن بهش؛ به هزاران عملهٔ اینترنشنال و موساد و بی‌بی‌سی و ترانه و تجزیه‌طلب و زادهٔ پهلویِ فراری و مسئول بی‌کفایت و … نمی‌دم. منِ گله‌مند اعتراضم رو مطرح می‌کنم برایِ بهتر شدن، تا این زخم‌های ناکارآمدیِ اقتصادیِ حاصل از تفکراتِ اشرافیِ لیبرالیِ فرسنگ‌ها دور از اندیشهٔ انقلاب؛ تبدیل بشه به افتخارات ماهواره‌ای و فضایی و نظامی و ورزشی و علمیِ وطن‌پرستانِ این کشور. نه برایِ ناامنی! دل می‌سوزونم برای این خونه. این خونه مهمه. منِ گله‌مند؛ ایرانی‌ام. نه صرفاً فارسی‌زبان. فرقِ «اعتراض» و «آشوب» رو می‌فهمم. بین هدفِ این دوتا زمین تا آسمون فَرقه! من باج به کفتار نمی‌دم.

خودتون باید از خودتون دور کنید هر شخص/چهره/شبکه/صفحهٔ‌مجازی/ رو که رویِ مطالباتِ قانونیِ شما موج‌سواری می‌کنه برای موجِ خون و خشونتِ لاشخورهای خارج‌نشین. اونا خون می‌خوان! تمام.

هر دوتا پیامِ بالا باهمه. سوا کردنی نیست. حتماً لینک‌هایی که توی متن گذاشته شده رو ببینید. کپی هم آزاد.

منشه‌‌امیر سردبیر بخش فارسیِ سایت وزارت خارجهٔ اسرائیل!
پیشاپیش برای خونی که قراره عمله‌هایِ خودشون بریزن و روش اسکی برن مشکی پوشیده. درحالی‌که هیچکس نمُرده؛ اینا ذوق‌زده به استقبالِ خون رفتن! اما برای کشتنِ هزار ایرانی در جنگ ۱۲‌روزه قِر می‌داد و کِل می‌کشید. به پرچم‌هایِ جعلیِ پشت‌ سرِ این تروریستِ اجـاره‌ای نگاه کنید، حسابِ کار دستتون میاد.

کثیف، جنایتکار، خون‌خوار، لاشخور.

.
«مگه سنگ بازار رو به سینه نمی‌زنی؟ بگو بچه کدوم محلی؟»
اهان! بازاریِ اصیل اینجوریه. اگرم اعتراضی داره نمی‌ذاره نخاله‌ها به گند بکِشنش. آفرین.

-
اسمش رو حفظ کنید. امیرحسام خدایاری‌فرد. این «بسیجی» همونی بود که دیروز در جریان اعتراض‌تون(!) فحشش می‌دادید؛ از همون‌هایی که تو کرونا و سیل و زلزله تو مِیدونه. از همون‌هایی که هم از شماها فحش می‌خوره؛ هم از اسرائیل گلوله. بهش می‌گفتید داعشی! امروز شهیدش کردن. کیا؟ همون‌هایی که مدعی بودن اعتراض‌شون اقتصادیه! همون‌هایی که مدعی بودن دلشون برای مردم سوخته، همون‌هایی که شیشهٔ مغازه کاسب بازاری رو می‌شکنن و ماسک می‌زنن و با سلاح سرد و گرم و هشتگ مثلِ زالو افتادن به جونِ روان و وجدان‌تون؛ این شهیده، کشتهٔ فیک هشتگ‌های به درد نخورتون نیست. این اعتراضه؟

اونی‌که ۴۰۱ نفهمید، تو جنگ با بمب و سلاح اسرائیل نفهمید، الانم نمی‌فهمه. وقتی مثل سوریه و سودان تیکه‌پاره شد و از چپ و راست کومله و جیش‌الظلم و کوفت و زهرمارم به کشور سرازیر بشن هم نمی‌فهمه.