این‌که در چنین شرایطی؛ و در همهٔ شرایط مشابه «اولویت» رو رها می‌کنیم و همیشه این فرعیاتن که برایِ ما تصمیم می‌گیرن که دوگانه ‌بسازن و تبدیل به تیترِ اصلی می‌شن، واقعا غم‌انگیزه.

وقتی اولویت‌هارو گم می‌کنید، شبکه‌هایِ ضدِ‌ایرانی فارسی‌زبانِ صهیونیستی، هدفِ موشک‌های ساختهٔ امریکا رو فقط «جمهوری‌اسلامی» معرفی می‌کنن؛ یه عده هم سلاح‌های غربیِ به دست اسرائیل رسیده رو پیام‌آورِ آزادی معرفی می‌کنن و بیانیه‌هایِ «اسرائیل به ما حمله کن» امضا می‌کنن و آزادی‌ای شبیه به «سوریهٔ آزاد» براتون آرزو می‌کنن. اما به وقتش «ایران و ایرانی‌» رو با تمام متعلقاتش هدف قرار می‌دن. غرض آماده‌سازیِ ذهنی و روانیِ مردم برای بی‌تفاوتی در برابر تجاوز به کشوره. قصدشون از تضعیفِ حاکمیت در بازی‌های رسانه‌ای هم کمرنگ کردنِ نقشِ محافظتی اون در برابرِ حیله‌های داخلی و خارجیه. هدفِ اسرائیلِ تحت حمایت غرب؛ ایران و ایرانیه. فارغ از هر تفاوت! تصاویر شهدای همین جنگ ۱۲ روزه رو ببینید؛ از سردار و دانشمند و فرمانده، تا کودک و زن و بچه و ورزشکار و شیعه و سُنی و … با ظواهرِ متفاوت اما با یک خصیصهٔ مشترک؛ همه «ایرانی!» هدف بقایِ موجودیتِ جنایتکارِ خودش و تثبیتِ سلطه و اشغالگریِ غرب در منطقه‌ست؛ این ایرانِ مستقل و قوی که بعد از انقلاب لقمهٔ چرب و نرم وابستگی‌ش از دهانِ سلطه‌گرها بیرون کشیده شد؛ اصلی‌ترین مانع این اشغالگرها برای تحقق اهدافشون در منطقه‌ست. برای این هدف به هر‌چیزی چنگ می‌زنن و از هر‌خطِ قرمزی عبور می‌کنن. غرض، هدف‌‌ قرار دادنِ اتحادی‌ست که بنا بوده با از هم‌پاشیدنش مسیرِ «تجزیه» آغاز بشه اما حول محورِ ایران اسلامی و به رهبریِ ولی‌فقیه ایجاد شد. چرا؟ تا با داده‌های غلط زمینهٔ لیبی‌سازی و سودان‌سازی و … فراهم کنه. سناریوها کاملاً تکراریه. چطور می‌شه دو روز بعد از سخنرانیِ رهبرِ جامعه که خط به خطِ بیاناتش در رسانه‌ها و محافلِ بین‌المللی تحلیل می‌شه، ما ترجیح میدیم دوباره بر سر حواشی جنجال کنیم؟ نمی‌دونم. چرا در فهمِ دشمنیِ مشترک دشمنان بشریت با «ایران» دچار مشکلیم؟ نمی‌دونم. همون‌ اندازه که نمی‌دونم چرا گاهاً تصور می‌کنیم با کوتاه اومدن در برابرِ این تروریست‌های کت‌شلواری؛ این گرگ‌های هار رام می‌شن.
دشمن‌شناسی حلقهٔ مفقودهٔ ماست، اما ترجیحِ ما اولویت کردنِ حاشیه‌هاست؛ نه با یک نگاهِ منصفانه، لحنی دلسوزانه و یا برداشتی متفاوت‌تر، بلکه به سطحی‌ترین شکلِ ممکن.

«به فرزندان خودم و ملّت عزیز ایران نصیحت می‌کنم: مانند جنگ ۱۲ روزه، در برابر دشمن همه باهم باشید.۱۴۰۴/۹/۶- سیدعلی خامنه‌ای»

- رهبر تمام مردم ایران.

یه کاربر ساکن‌امریکا دربارهٔ سخنرانی‌های رهبری نوشته: لطفاً زیرنویسِ انگلیسی برای سخنرانی قرار بدید. همهٔ آمریکایی‌ها باید اون رو بشنون، ما تازه داریم متوجه می‌شویم که اشغال دولت ما توسط صهیونیست‌ها چقدر عمیقه.

این فقط یه واکنش‌ نسبت به بیانات ولی‌فقیهِ ماست. بازتاب سخنرانی‌هایِ ایشون در رسانه‌هایِ بین‌المللی رو هم حتماً دیدید! اما ما -بعضی از ما- هم هنوز اندرخمِ یک کوچه‌ایم و سرگرم حواشی!

این بخش از بیاناتِ اخیر، واقع‌بینانه‌ترین و غیرفانتزی‌ترین، و در عین‌حال مقتدرانه‌ترین تحلیل از جنگِ ۱۲ روزه بود. تحلیلی که نه بر طبلِ شکست و «من می‌دونم ما موفق نمی‌شیم» کوبید؛ و نه واقعیاتِ یک نبرد رو کتمان کرد. اما از موفقیت‌هایِ واقعی که بر علیه دشمنان تا دندان مسلح تحمیل شد و در فضایِ رسانه‌ای بعضی تحلیلگرنماها گفته نمی‌شد و برعکسش هم گفته می‌شد هم پرده برداشت. کلمه به کلمه رو دقیق بخونیم، نه فقط بخشی رو که خوشمون میاد:

«در جنگ ۱۲ ‌روزه، ملت ایران هم آمریکا را شکست داد هم صهیونیست‌ها را شکست داد؛ بدون تردید. آمدند شرارت کردند کتک خوردند و دست خالی برگشتند. این شکست به معنای واقعی کلمه این است. بله، شرارت کردند، اما دست خالی برگشتند، یعنی به هیچکدام از هدفهای خودشان نرسیدند. بنا به قولی رژیم صهیونی بیست سال برای این جنگ برنامه‌ریزی و آماده‌سازی کرده بود. بعضی این جور نقل کردند. بیست سال برنامه‌ریزی برای اینکه یک جنگی در ایران رخ بدهد و مردم تحریک بشوند و با آنها همراهی کنند، با نظام بجنگند، برای این برنامه‌ریزی شده بود. دست خالی برگشتند قضیه به‌عکس شد و ناکام شدند و حتی کسانی که با نظام زاویه هم داشتند در کنار نظام قرار گرفتند، یک اتحاد عمومی در کشور به وجود آمد که باید این را قدر دانست و نگه داشت. بله ما خسارتهایی دیدیم، جانهای عزیزی از دست ما رفتند، تردیدی در این نیست، خب این طبیعت جنگ است. «فیَقتُلونَ و یُقتَلون»، در آیه‌ی شریفه‌ی قرآن. در طبیعت جنگ همین هست لکن جمهوری اسلامی نشان داد که کانون اراده و قدرت است، میتواند تصمیم بگیرد، میتواند قدرتمندانه بایستد و از های‌وهوی این و آن واهمه نکند. خسارتهای مادی‌ای که بر دشمن وارد شد بسیار بیشتر بود از خسارتهای مادی‌ای که بر کشور ما وارد شد. ما هم البته خسارت دیدیم اما او که حمله را او شروع کرد بیشتر خسارت دید از ما. ۱۴۰۴/۹/۶»

آمدند، شرارت کردند، کتک خوردند و دست‌ خالی برگشتند…!

بعضی مصادیقِ «کتک»هایی که این چاقوکش‌های بین‌المللی در جنگ ۱۲ روزه از ایرانِ اسلامی خوردن؛ و اگه لازم باشه بازم می‌خورن تا مجدداً صدای زوزهٔ نوچه‌هاشون از گوشه و کنار دربیاد. :)

خدا آدم‌ رو با «ادعا»هاش امتحان نکنه. خدا آدم‌ رو با «سرزنش»هایِ ناروایی که گمان می‌کرد رواست و در حقِ دیگرانی روا داشته که روا نبوده؛ امتحان نکنه. خدا مارو اون‌قدر «به خود مطمئن» قرار نده که خیال کنیم امضایِ تاییدِ پرونده‌های اون محکمهٔ ابدی، دستِ ماست و ما مأمور تعیین جایگاه ابدیِ دیگرانیم.

جداً بعنوان یک عضو از این جامعه؛ از هر دوگانه‌ای که بیخود و بی‌جهت می‌سازید و علَم می‌کنید خسته‌ام. دوگانهٔ میدان یا دیپلماسی. دوگانهٔ جلیلی و قالیباف [که تقریباً در هر موضوع بی‌ربطی با ژستِ همه‌چیز‌دانی اما به قصدِ لگدپراکنی بهش دامن می‌زنید] دوگانهٔ برجام بهتر است یا موشک؟ دوگانهٔ مذاکره کنیم بدهیم برود یا مذاکره نکرده بدهیم برود؟ دوگانهٔ امنیت بهتر است یا اقتصاد. دوگانهٔ تازه با تصویرِ شهید؛ دوگانهٔ من لایق‌ترم به شهادت یا بقیه؟
و…

چرا یک‌بار به این دوگانه نمی‌رسید که «آیا این دوگانه‌سازی‌ها هم جزیی از حکمِ حیاتی جهادِ تبیین محسوب می‌شه یا نه؟» چرا یک‌بار فرض نمی‌کنید که شما هم ممکنه مخاطب نصایحِ موکدِ ولی‌فقیه باشید؟ اگر این انرژی که صـرف ساختن و پرداختنِ سطحـی به دوگانه‌هایِ کاذب می‌کنید؛ برای تبیینِ صحیح، اساسی و ریشه‌ایِ اصول هزینه کنید، شبهه‌ای در جامعه باقی نمی‌مونه که شبهه‌افکن‌ها بهش دامن بزنن.

چه یادآوریِ به‌جایی.
در بحث‌هایی که در دوگانهٔ جشن ۱۰ کیلومتریِ غدیر یا جشن محلات مطرح می‌شد هم هرکسی از ظنِ خود می‌شد یارِ من! اما همون موقع که ما مشغول بودیم؛ جنگ شد. «دشمنِ مشترکِ همهٔ ما» به خاک ما تجاوز کرد.
اما جشنِ غدیر شلوغ‌تر از همیشه به دو نیت برگزار شد؛ هم برای مخابرهٔ حضور مردم در صحنه‌ای که بنا بود با توییتِ ترامپ «تسلیم کامل» بشن؛ هم برای اهتمام به یادآوری واقعهٔ حقیقی غدیر. چه بپذیرید چه نه؛ تمامِ ایران به لطفِ خدا، به رهبری و مدیریت ولی‌فقیه، شد ایران، ذوالفقار علی(ع). بدون دوگانه‌. شیپورِ جنگ به همهٔ ما فهموند چه چیزی اولویته و چه چیزی نه. و فهموند به همون اصول و اولویت‌ها هم باید چطور پرداخت!

من تو بحث و دعوا هم این‌جوری تایپ می‌کنم و طرف وسطش معذب می‌شه و می‌گه دوستِ عزیز کوتاه بیا، آدم فکر می‌کنه داره با حکیم ابوالقاسم فردوسی دعوا می‌کنه و شأنِ ادبیات مجلس باید حفظ شه. من می‌مونم و عفتِ کلام تحمیلی =)))

از سرِشب دارم به این فکر می‌کنم؛
تجربه به من ثابت کرده که نگاه حضرت زهراست که می‌تونه به آدم‌ها عزّت بده و بالا ببرتشون. همون اندازه هم ایجاد وهن دربارهٔ هرچیزی پیرامون ایشون از جمله مظلومیتِ ایشون هم آدمو زمین ‌می‌زنه. هرکی برای حضرت زهرا(س) قدمِ درستی برداشت؛ کارش زمین نمونده.
خدا عزتت بده حاج اقا حامد ‌کاشانی. ایول به این صبر و ادب. به این استدلال و سواد که سنگینی کفهٔ اخلاق و استدلال و علمش اصلا با جریانِ سبُک و خالیِ تحریف قابل‌ قیاس نیست؛ اما قلبِ ما گرفت از این مباحثهٔ نابرابر، سنگین بود این «روضهٔ» علمی، چه صبری! خدا عزتت بده.

دیوار و در داره می‌سـوزه؛
تو معـرکه کجا وایسادی…؟

من هرباری که کلافه‌ام، بی‌حوصله‌ام، دلم گرفته و کلاً رو مود نیستم؛ می‌رم سراغِ مداحی‌های حاج‌ مهدی رسولی که یه چیزایی برام یادآوری بشه. تاحالا دقت کرده بودین به این بخش از مداحی؟:

«جلوهٔ حق، همیشه پُر فروغه
باطل اگه دور و برش شلوغه؛
به خاطـرِ فـریبه و دروغـه…»

عجب حقی!

چو رعد و برق می‌خندد، ثنا و حمد می‌خوانم
چو چــرخ صاف پرنورم، به گردِ ماه گــردانم..

-مولانا-
الحمدلله.🌧️

-و فرشته‌ای‌که به صدایِ فریادش، «غرّشِ رعدها» شنیده می‌شود؛ و هنگامی‌ که ابرِ خروشان، بوسیلۀ او به‌حرکتی شتابانه درآید، شعله‌های برق درخشیدن گیرد.
-و درود بر آنانکـه وزنِ آب‌ها و اندازۀ «باران‌»های سیل‌آسـا و رگبارهای مُتراکم را به آنان شناسانده‌ای..

صحیفه سجادیه.🌱

این ویدیوی حاج‌آقا حامد کاشانی دربارهٔ علامه مصباح(ره) رو دیدم یادِ فرمایش رهبری دربارهٔ ایشون افتادم:

«وقتی یک‌نفر مثل جناب آقایِ مصباح مورد هجومِ تبلیغاتى قرار مى‌گیرد، مى‌بینید که همین “و هم ینهون عنه و ینأون عنه”. حرفِ رسا و نافذ، منطق قوی و مستحکم، هرجایى که باشد، دشمن آن‌جا را زود تشخیص مى‌دهد؛ چون حسابگر است. دشمن آن‌جا را مى‌شناسد و به مقابله‌اش مى‌آید. با مرحوم شهید مطهرى نیز همین‌گونه برخورد کردند.»

چقدر اتهام‌های ناروا به ایشون نسبت داده می‌شد و کماکان هم از ناحیهٔ بعضی جریانات سیاسی مُغرض؛ در حقِ این عالِم کم‌لطفی می‌شه. با انواع تقطیع و تحریف و غرض‌ورزیِ سیاسی. کسی که رهبری ایشون رو جایگزین علامه طباطبایی و شهید مطهری در زمانِ ما می‌دونن… خدا رحمتشون کنه.

-
الهی آمین...🤍

می‌فرماد که «والله والله والله از مهـم‌ترین شئونِ عاقبت بخـیری، رابطهٔ قلبی و دلی و حقیقیِ ما با این حکیمی‌ست که امروز سکانِ انقلاب را بدست دارد.»
- حاج‌قاسم.

-
کارِ خوب!
مجموعهٔ اقای کاشانی هیچ بودجهٔ دولتی نداره و صرفا با کمک‌های مردمی به فعالیت‌های محتوایی و پژوهشی و تبلیغی و … حول محور اهل‌بیت می‌پردازه. شماره کارت‌ها تو کانال اقای کاشانی هم هست.