به قولِ شهید‌آوینی:
«دین‌دار، آن است که در کشاکـشِ بلا دین‌دار بماند؛ وگرنه در هنگامِ راحت و فراغت و صُلح و سِلم، چه‌بسیارند اهلِ دین…»
و چه بسیارَند اهلِ دین‌داریِ بی‌هزینه…


امّ‌المقاومة!
تو به من یاد دادی پایِ اعتقادم بمونم…

-
یادم اومد یه بار حاج‌آقا ماندگاری می‌گفت:
«منتظرِ امام‌زمان(عج) بی‌خیال نیست؛ بی‌قراره!
بی‌خیال می‌دونی کیه؟

بی‌خیال اونه‌ که وقتی به علی(ع) تهمتِ کفر می‌زدن؛ وایساد نگاه کرد. سجّاده رو از زیر سر امام‌ حسن(ع) کشیدن، وایساد نگاه کرد. فرزندِ زهرا(س) رو تشنه شهید کردن، وایساد و نگاه کرد. به فاطمه‌زهرا(س) و علی(ع) جسارت کردن، وایساد نگاه کرد. در همین فتنه‌هایِ اخیر چه جسارت‌ها به اهـل‌بیت و قرآن و اسلام شد، دیدید کیا بی‌طرف وایسادن نگاه کردن؟ [چه مدعیانی؟] همین‌طور الیٰ آخر…
منتظـرِ امام‌زمان(عج)، بی‌خیال نیست! بی‌قراره، دغدغه‌منده؛ انتظارش باید جهانـی باشه، نگاهش باید جهانی باشه. اون عده‌ای که می‌گن نه غزه نه لبنان، جانم فدایِ ایران! هم الکی می‌گن. هم بیخود می‌گن. منتظـرِ امام زمان(عج) نگاهـش، انتظارش، دغدغه‌ش باید جهانی باشه…»


در معرکهٔ حق و باطل، کجا جایِ بی‌طرفیه…؟

که بی‌رخِ تو فروغ از چراغِ دیده ندیدم…

امشب پیش حضرت‌معصومه(س) بودیم. گفتم سالِ جدید زندگی‌مو که مصادف شده با فاطمیه؛ برم پیشِ نزدیک‌ترین مأمنی که ردخور نداره دعا کنارش … دسته‌هایِ عزاداری میومدن داخل حرم و اصلا یه حالِ عجیبی بود. پر از سر و صدا و مداحی و پرچم و عَلَم. یکی از هیئت‌ها تابوتِ نمادین حضرت زهرا(س) رو درست کرده بودن و روی دست می‌چرخوندن و مردم تویِ سر و صورت می‌زدن. از کنارِ ضریح که اومدم بیرون و این صحنه رو دیدم؛ قالب تُهی کردم یه لحظه! هیچ‌وقت چنین تصوری نداشتم که توی تشییع پیکر حضرت زهرا(س) حاضر باشم -حتی نمادین. سر می‌چرخوندم آدم‌ها رو نگاه می‌کردم؛ یه عده می‌زدن تو سرشون. یه عده به پهنایِ‌صورت اشک می‌ریختن. یه عده یه گوشه وایساده بودن نگاه می‌کردن. یه‌عده گوشی دستشون بود و فیلم می‌گرفتن. خدا از همه‌شون قبول کنه…منم تماشاچی بودم.

اما بدونِ نیت‌خوانیِ حتی یک‌نفر از آدم‌ها، همینو رفتم به اون‌موقع‌های مدینه. گفتم چی می‌شد اگه اون‌همه غربت نبود و تشییعِ پیکر دختر پیامبر هم همین‌قدر باشکوه می‌بود؟ چی می‌شد همهٔ ما آدم‌ها اون‌روزا هم بودیم‌؟ چی می‌شد بجایِ هیزُم؛ مردم می‌رفتن؟ چی می‌شد… همین‌جا بود که یکی کنارم گفت؛ «چندنفرمون اون‌موقع هم تماشاچی بودیم؟ چند‌نفرمون از دور ایستاده بودیم به تماشایِ غربت حضرت علی؟ چند‌نفرمون وقتی حضرت زهرا خونه به خونه برایِ جهاد تبیین می‌رفت؛ در خونه رو به روشون وا نمی‌کردیم؟ چند‌نفرمون گوشی به دست؛ از سلام‌های بی‌جوابِ علی فیلم نمی‌گرفتیم؟ چند‌نفرمون علی‌علی‌ می‌گفتیم اما اون‌روز، از ترسِ جان و مال و آبرو، ساکت می‌شدیم؟ مگه امام برای دیدنه؟ چند‌نفر امام‌شون رو دیدن و پشت کردن بهش؟ اصلا بگو چند‌نفرمون بعدِ اومدن امام‌زمان درِ خونه‌هامونو قفل می‌کنیم و پرده‌هارو می‌کشیم و گوشی‌هارو خاموش می‌کنیم و پتو می‌کشیم روی سرمون و ترسون و لرزون؛ بهشون نمی‌گیم حالا شما برو بجنگ! تموم که شد میایم پشتت نماز می‌خونیم؟ و موقعِ نماز اشباه‌الرجال نمی‌شیم…»


فرو ریختم. ترکیبِ اون هیاهو، تصورِ خودم تو اون معرکه؛ این حرف‌ها. و تضمینی که نیست…

برای آتیش‌سوزی توی کالیفرنیا و لس‌آنجلس و تپه‌های هالیوود و سوختنِ مک‌دونالد و ۱۵۰ میلیارد دلار خسارت و تصاویر‌ مهارِ آتش با آب پر کردن داخلِ کیف‌دستیِ خانم‌ها، و دزدی و غارت از خانه‌ها که برای کنترلش به گاردِ‌ ‌ملی متوسل شده بودن، و با‌وجود «جهان اولی بودن»(!) دستور تخلیهٔ عمومی صادر کردن که خونه‌ها که هیچی؛ لااقل آدم‌ها نسوزن؛ فقط می‌نوشتید «pray for LA😔🙏🏻» و می‌گفتید کارِ طبیعت بوده و بالاخره اتفاقه دیگه! اما برای آتیش‌سوزی‌ تو ایران یادتون میفته زخم‌زبون‌ها و «کار خودشونه»ها و انگِ «جهان‌سومی‌های نفرین‌ شده» رو از کمد دربیارید و تو استوری‌هاتون ردیف کنید؟


برای منی که عاشق طبیعت و سرسبزی‌ام؛ سخته. با وجودِ این‌که همهٔ نیروهای آتش‌نشانی و هلال‌احمر و بسیج و ارتش و سپاه و … پایِ کارن و آتیش رو مهار کردن، بازم دلم می‌سوزه. اما اجازه بدید اینو نپذیریم که اسمِ این استاندارد دوگانهٔ شماها هم دل‌سوزیه. شمایی که هیچ اشاره‌ای به زحماتِ نیروهای کشور که خودشون هم برای اطفای حریق دچار سوختگی شده بودن نمی‌کنید؛ اما برای هرجایی جز ایران حتی شده با هوش‌مصنوعی سریعاً همدلی‌ها رو از جیبتون درمیارید و برای ایران حتی در زمانِ جنگ هم همدلی‌ها و مقصرشناسی‌هاتون غلافه؛ تازه اگه برای حمله به زیرساخت‌هایِ ملی کشور خوش‌حال نباشید! اجازه بدید این‌طور فکر کنیم که همش منتظرید اتفاقی در ایرانِ ما بیفته تا سریعاً دست به گوشی بشید و زخم‌زبون بزنید اما برای جاهای دیگه «بالاخره اتفاقه دیگه…» اجازه بدید بگیم کاسبانِ اتفاقاتِ ناگوارید!

-
کشفِ محمولهٔ سنگین مواد منفجره و سلاح جنگی و ۱۹۸ بمب انفجاری! متعلق به همون‌هاییه که اکانت‌هاشون تو مجازی به مردم وعدهٔ آزادی می‌دن و پیاده‌نظام‌هاشون محموله‌هایِ جنگی برای ناامنی داخل کشور جابجا می‌کنن. خیلی ناراحتم که از کنارِ این خبرها راحت رد می‌شم و نمی‌دونم در شبانه‌روز چندتا از اینا با عملیات‌هایِ نیروهای امنیتی خنثیٰ می‌شن.

آن خانه‌نشــینان که
پیمان‌شکنـی کردند؛
یا در پیِ دنیایَند؛
یا در دلشان ترس است…

- هر مداحیِ مهدی‌ رسولی برام یه عبرتِ تاریخه!

کاری کنیم خدا خوشش بیاد؛
خلقِ خدا طبعِ متنوعی داره!

بلاتکلیف!

من متخصص این زمینه نیستم که بدونم این طرح درسته یا غلط! بنزین و حامل‌های انرژی زیادی ارزونه یا نه! طرح سه‌نرخی شدنِ بنزین قراره جلوی قاچاق رو بگیره یا نه! آیا اثر تورمی داره یا نه؟ و … نمی‌دونم. متخصص نیستم؛ مخاطبم. سوالم چیز دیگه‌ایه. چون این صحنهٔ مناظره رو یادم نمی‌ره که پزشکیان گفت «ما بارها گفتیم بنزین رو گرون نمی‌کنیم!» رئیس شورای اطلاع‌رسانی همین دولت هم بارها تکذیبش کرد، خیلی از چهره‌های وابسته به دولت هم همین‌طور. همین چند‌ وقت پیش!

از صداقت و هماهنگی با‌مردم حرف می‌زنید و باهاش پز می‌دید و رسانه‌های وابسته به دولت حتی پمپاژِ ناامیدی رو پای صداقت می‌نویسن؛ اما حتی باهم هم هماهنگ نیستید. چیزی رو که خودتون تکذیب می‌کنید و یا بنا بوده حداقل برای افکار‌‌عمومی توضیح بدین؛ ناگهانی و بدون هیچ توضیحی خلافش عمل می‌کنید؛ تازه با کلی ابهام! نه اولویت‌بندیِ درست دارید، نه برنامه. اطلاع‌رسانیِ درست لازمه. تکلیفتون نه با خودتون روشنه، و نه با حلقهٔ حامیان‌تون که در‌ایامِ انتخابات برای تبلیغ به هرچی چنگ می‌زدن. سوال اینه که اولاً اگر بنا‌به صداقت و عمل به وعده‌هاتونه(!) بگید این طرح آیا تفاوتی با اون شعار انتخاباتی‌ داره؟ دوماً دقیقاً چه کسی باید عواید یا ابهاماتِ مربوط به طرحی که بارها تکذیب شده بود رو برای افکار‌ عمومی بصورت شفاف -نه از جنسِ اون «نمی‌دانم»‌های خانم سخنگو!- توضیح بده که باز شاهد تجربه‌های تلخ گذشته نباشیم؟ اگر در دولتِ رقیب‌تون این تصمیم گرفته می‌شد واکنشِ رسانه‌هاتون چی بود؟ برای منِ افکار عمومی سوال پیش میاد مگه برایِ مدیریت مصرفِ سوخت نباید اول از کیفیت خودرو شروع کرد؟! کارکردِ اون تریبونی‌ که دستتونه؛ دقیقاً همینه. اقناع مخاطب، نه ذکر مصیبت. چون در سایهٔ تصمیمات ناگهانیِ اصلاحیِ بدون توضیح شما؛ اینترنشنال‌ها مشغول کارَند!

-
کمی شفاف‌تر. این بخشی از همین مصوبه‌ست که هیچ توجیهی نداره و در کنار باقیِ انتقادات یا پیشنهادات برای اصلاح؛ به این بخش بیشتر از همه انتقاد وارد شده، خود دولت هم براش توجیهی پیدا نکرد که توضیح بده!

-
اینم توضیحات مالک شریعتی [یکی از نمایندگان مجلسی که بنظرم خیلی پیگیره و عضوِ کمیسیون انرژی مجلس هم هست]. ویدیوی قبلی‌ش رو هم ببینید.

از‌ این پس نامِ «ایران» را اگر بردی، مؤدب باش.. :))

طرح ۲۸ ماده‌ای که رهبری بهش اشاره کردن اینه. ترامپ یه طرح اولیهٔ ۲۸‌ماده‌ای برای توقفِ جنگ اوکراین داده؛ در اون ۲۰٪ خاکِ اوکراین دست روسیه میفته، ارتش اوکراین از‌نظر نفرات، نصف یا یک‌سوم باید بشه، ارتش‌اوکراین نباید یه سری تسلیحاتِ‌خاص رو هم در اختیار داشته باشه. اگه اوکراین این طرح رو نپذیره امریکا ارسالِ سلاح و ارائهٔ اطلاعات رو متوقف می‌کنه و در واقع اوکراین رو رها می‌کنه. اروپا هم شوکه شده و دنبال تعدیل طرحه.

زلنسکی، الگوی غربگراها، یک گوش به فرمانِ واقعی و تمام‌عیار برای امریکا که توسطِ ترامپ جلوی دوربین‌ها تحقیر شد و بدونِ حضورش دربارهٔ آیندهٔ کشورش جلسه برگزار شد؛ یادآور این جملهٔ معروفه:

دشمنی با آمریکا ممکن است خطرناک باشد؛ اما دوستی با آمریکا مرگبار است!

این هم ورقِ دیگه‌ای از کتاب قطورِ فریب امریکایی! برسد به دستِ اون‌هایی که بیانیه‌هایِ تسلیم و تعلیق‌داوطلبانه و «چَشم‌قربان اقای غرب» لایِ زر ورق می‌پیچیدن و بعد از هربار فریب و قلدریِ تازهٔ غرب؛ بهانه‌ای برای تطهیر و توجیهِ قبلهٔ آمال‌شون دست و پا می‌کردن.

صفر تا صد چَشم. سمعاً و طاعتا.🤍

این‌که در چنین شرایطی؛ و در همهٔ شرایط مشابه «اولویت» رو رها می‌کنیم و همیشه این فرعیاتن که برایِ ما تصمیم می‌گیرن که دوگانه ‌بسازن و تبدیل به تیترِ اصلی می‌شن، واقعا غم‌انگیزه.

وقتی اولویت‌هارو گم می‌کنید، شبکه‌هایِ ضدِ‌ایرانی فارسی‌زبانِ صهیونیستی، هدفِ موشک‌های ساختهٔ امریکا رو فقط «جمهوری‌اسلامی» معرفی می‌کنن؛ یه عده هم سلاح‌های غربیِ به دست اسرائیل رسیده رو پیام‌آورِ آزادی معرفی می‌کنن و بیانیه‌هایِ «اسرائیل به ما حمله کن» امضا می‌کنن و آزادی‌ای شبیه به «سوریهٔ آزاد» براتون آرزو می‌کنن. اما به وقتش «ایران و ایرانی‌» رو با تمام متعلقاتش هدف قرار می‌دن. غرض آماده‌سازیِ ذهنی و روانیِ مردم برای بی‌تفاوتی در برابر تجاوز به کشوره. قصدشون از تضعیفِ حاکمیت در بازی‌های رسانه‌ای هم کمرنگ کردنِ نقشِ محافظتی اون در برابرِ حیله‌های داخلی و خارجیه. هدفِ اسرائیلِ تحت حمایت غرب؛ ایران و ایرانیه. فارغ از هر تفاوت! تصاویر شهدای همین جنگ ۱۲ روزه رو ببینید؛ از سردار و دانشمند و فرمانده، تا کودک و زن و بچه و ورزشکار و شیعه و سُنی و … با ظواهرِ متفاوت اما با یک خصیصهٔ مشترک؛ همه «ایرانی!» هدف بقایِ موجودیتِ جنایتکارِ خودش و تثبیتِ سلطه و اشغالگریِ غرب در منطقه‌ست؛ این ایرانِ مستقل و قوی که بعد از انقلاب لقمهٔ چرب و نرم وابستگی‌ش از دهانِ سلطه‌گرها بیرون کشیده شد؛ اصلی‌ترین مانع این اشغالگرها برای تحقق اهدافشون در منطقه‌ست. برای این هدف به هر‌چیزی چنگ می‌زنن و از هر‌خطِ قرمزی عبور می‌کنن. غرض، هدف‌‌ قرار دادنِ اتحادی‌ست که بنا بوده با از هم‌پاشیدنش مسیرِ «تجزیه» آغاز بشه اما حول محورِ ایران اسلامی و به رهبریِ ولی‌فقیه ایجاد شد. چرا؟ تا با داده‌های غلط زمینهٔ لیبی‌سازی و سودان‌سازی و … فراهم کنه. سناریوها کاملاً تکراریه. چطور می‌شه دو روز بعد از سخنرانیِ رهبرِ جامعه که خط به خطِ بیاناتش در رسانه‌ها و محافلِ بین‌المللی تحلیل می‌شه، ما ترجیح میدیم دوباره بر سر حواشی جنجال کنیم؟ نمی‌دونم. چرا در فهمِ دشمنیِ مشترک دشمنان بشریت با «ایران» دچار مشکلیم؟ نمی‌دونم. همون‌ اندازه که نمی‌دونم چرا گاهاً تصور می‌کنیم با کوتاه اومدن در برابرِ این تروریست‌های کت‌شلواری؛ این گرگ‌های هار رام می‌شن.
دشمن‌شناسی حلقهٔ مفقودهٔ ماست، اما ترجیحِ ما اولویت کردنِ حاشیه‌هاست؛ نه با یک نگاهِ منصفانه، لحنی دلسوزانه و یا برداشتی متفاوت‌تر، بلکه به سطحی‌ترین شکلِ ممکن.

«به فرزندان خودم و ملّت عزیز ایران نصیحت می‌کنم: مانند جنگ ۱۲ روزه، در برابر دشمن همه باهم باشید.۱۴۰۴/۹/۶- سیدعلی خامنه‌ای»

- رهبر تمام مردم ایران.

یه کاربر ساکن‌امریکا دربارهٔ سخنرانی‌های رهبری نوشته: لطفاً زیرنویسِ انگلیسی برای سخنرانی قرار بدید. همهٔ آمریکایی‌ها باید اون رو بشنون، ما تازه داریم متوجه می‌شویم که اشغال دولت ما توسط صهیونیست‌ها چقدر عمیقه.

این فقط یه واکنش‌ نسبت به بیانات ولی‌فقیهِ ماست. بازتاب سخنرانی‌هایِ ایشون در رسانه‌هایِ بین‌المللی رو هم حتماً دیدید! اما ما -بعضی از ما- هم هنوز اندرخمِ یک کوچه‌ایم و سرگرم حواشی!

این بخش از بیاناتِ اخیر، واقع‌بینانه‌ترین و غیرفانتزی‌ترین، و در عین‌حال مقتدرانه‌ترین تحلیل از جنگِ ۱۲ روزه بود. تحلیلی که نه بر طبلِ شکست و «من می‌دونم ما موفق نمی‌شیم» کوبید؛ و نه واقعیاتِ یک نبرد رو کتمان کرد. اما از موفقیت‌هایِ واقعی که بر علیه دشمنان تا دندان مسلح تحمیل شد و در فضایِ رسانه‌ای بعضی تحلیلگرنماها گفته نمی‌شد و برعکسش هم گفته می‌شد هم پرده برداشت. کلمه به کلمه رو دقیق بخونیم، نه فقط بخشی رو که خوشمون میاد:

«در جنگ ۱۲ ‌روزه، ملت ایران هم آمریکا را شکست داد هم صهیونیست‌ها را شکست داد؛ بدون تردید. آمدند شرارت کردند کتک خوردند و دست خالی برگشتند. این شکست به معنای واقعی کلمه این است. بله، شرارت کردند، اما دست خالی برگشتند، یعنی به هیچکدام از هدفهای خودشان نرسیدند. بنا به قولی رژیم صهیونی بیست سال برای این جنگ برنامه‌ریزی و آماده‌سازی کرده بود. بعضی این جور نقل کردند. بیست سال برنامه‌ریزی برای اینکه یک جنگی در ایران رخ بدهد و مردم تحریک بشوند و با آنها همراهی کنند، با نظام بجنگند، برای این برنامه‌ریزی شده بود. دست خالی برگشتند قضیه به‌عکس شد و ناکام شدند و حتی کسانی که با نظام زاویه هم داشتند در کنار نظام قرار گرفتند، یک اتحاد عمومی در کشور به وجود آمد که باید این را قدر دانست و نگه داشت. بله ما خسارتهایی دیدیم، جانهای عزیزی از دست ما رفتند، تردیدی در این نیست، خب این طبیعت جنگ است. «فیَقتُلونَ و یُقتَلون»، در آیه‌ی شریفه‌ی قرآن. در طبیعت جنگ همین هست لکن جمهوری اسلامی نشان داد که کانون اراده و قدرت است، میتواند تصمیم بگیرد، میتواند قدرتمندانه بایستد و از های‌وهوی این و آن واهمه نکند. خسارتهای مادی‌ای که بر دشمن وارد شد بسیار بیشتر بود از خسارتهای مادی‌ای که بر کشور ما وارد شد. ما هم البته خسارت دیدیم اما او که حمله را او شروع کرد بیشتر خسارت دید از ما. ۱۴۰۴/۹/۶»

آمدند، شرارت کردند، کتک خوردند و دست‌ خالی برگشتند…!

بعضی مصادیقِ «کتک»هایی که این چاقوکش‌های بین‌المللی در جنگ ۱۲ روزه از ایرانِ اسلامی خوردن؛ و اگه لازم باشه بازم می‌خورن تا مجدداً صدای زوزهٔ نوچه‌هاشون از گوشه و کنار دربیاد. :)

خدا آدم‌ رو با «ادعا»هاش امتحان نکنه. خدا آدم‌ رو با «سرزنش»هایِ ناروایی که گمان می‌کرد رواست و در حقِ دیگرانی روا داشته که روا نبوده؛ امتحان نکنه. خدا مارو اون‌قدر «به خود مطمئن» قرار نده که خیال کنیم امضایِ تاییدِ پرونده‌های اون محکمهٔ ابدی، دستِ ماست و ما مأمور تعیین جایگاه ابدیِ دیگرانیم.