ما شیعهٔ مرتضــی شدیم و
این سیــره چنین پیـام دارد:

ما را چه‌غم از هزار‌دشمن؟
ایرانِ علـی(ع) امـام دارد..

هروقت خیلی پیگیر و درگیرِ یه چیزی می‌شم؛ یکی تو مغزم پشت سرِ هم اینو با صدای عبدالباسط پلی می‌کنه:

«كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ
وَيَبْقَىٰ وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ»

بعد انگار یه پاتیل آب یخ می‌ریزن رو سرم و هی ازم می‌پرسن به‌ کجا چنین شتابان؟ و منتظرن که جواب بدم که دقیقاً به کجا چنین شتابان؟
خدایا خواهشاً و جداً علایقِ مارو به سمتِ سلایقِ خودت هدایت کن. نذار اوضاع خود درگیری‌هامون و علایقمون از این وخیم‌تر شه.

من جدیداً بعضی از کلیپ‌های روشنگریِ مجموعهٔ «گفتولوژی» رو دیدم و در‌نظرم یه ایدهٔ جذاب و جدید بود!
چون بنظرم بیشترِ شبهات و ابهاماتِ رایج ناشی از یه ناآگاهیِ کوچیکه که وقتی حل نشه؛ تدریجاً بزرگ و عمیق می‌شه. غالباً آدم‌ها دنبالِ گفتگوی محترمانه هستن تا خیلی از ابهامات ذهنشون رفع بشه؛ می‌گم “غالباً” چون منظورم اون دسته از غرض‌ورزهایی که همیشه و عامدانه جدال می‌کنن و زیرسوال می‌برن و تحریف می‌کنن نیستن طبیعتاً. کانالشون:

@goftolozhi

دو تا از کارهای گفتولوژی که توجهِ منو جلب کرد رو می‌ذارم این‌جا.

این کلیپ‌های ۲-۳‌دقیقه‌ای شاید بنظر یه ایدهٔ ساده بیاد؛اما هم نو و جالبه، و هم نیازمندِ داشتن حداقل شناخت از شبهات رایج؛ و یک حداقل آگاهی دربارهٔ جواب اون شبهاته. نحوهٔ بیان هم تاثیرگذاره. نوسانِ نظرِ این چند‌نفر رو قبل و بعد این گفتگوی به‌ظاهر ساده ببینید. و بعد حساب کنید با یه تحقیق عمیق‌تر چقدر دستتون در برابر خیلی از شبهاتِ رایج پُرتره.

-

فرشـته خانمِ حسـن‌زاده ملی‌پوشِ موی‌تای دلش می‌خواست طلا بگیره و طلاشو تقدیمِ رهبری کنه؛ نقره که گرفت گفت «امیدوارم از من پذیرا باشن». پیامِ قشنگ و با ذوقش به رهبری رسید. تویِ کمتر از ۴۸ ساعت براش جواب فرستادن و گفتن: «سلام و تشکرِ مرا برسانید و بگویید: از طلا برتر، همت و تلاش و ایمان و اعتماد به‌نفسِ شماست دخترم…»

فرشته توی بخشی از متن پستش نوشته:
«من ایستادگی، سعی و تلاش و مقاومت را از رهبر، و مردم غیورِ ایران آموختم. ارادتمندِ شما فرشته حسن‌زاده. فرزند کوچکِ ایران.»

یه‌همچین نگاه، تعامل، محبت، ارادت و ارتباطِ قلبی، همون چیزیه که خیلی‌ها ندارنش. سراسر امید. خیلی عزیزه! انقدر عزیز و نوره که جبههٔ‌‌تاریکی برای از بین بردنش به هرچیزی چنگ می‌زنه… اما إِنَّ‌الْعِزَّةَ‌ لِلَّهِ جَمِيعًا.🤍

-
سرعتِ کسب مدال‌های رنگارنگ ورزشکارانِ ایرانی -هم خانم و هم اقا- خیلی عجیب و بالاست ماشاءالله! اما اگه مفهومِ پیشرفتِ زن در بسترِ آزادی و حقوق بشر و امثالهم برایِ ذهن‌هایِ رسانه‌زده، منحصر در تعریفِ حقوقِ بشر غربی باشه که نهایت آزادی رو در «آزادی بی‌انتهای غریزه‌» معرفی می‌کنه و چارچوبی هم براش تعیین نمی‌کنه و نهایتاً پرونده‌ تعرض‌های جنسی در سطح بالاترین مقاماتش تبدیل به تیتر یکِ اخبار داخلی‌شون می‌شه؛ معلومه که این مدال‌ها و پیشرفت‌هایِ علمی و … -خصوصاً خانم‌ها- به چشمشون نمیاد. :))

«حقّا که تو از سُلالهٔ فاطــمه‌ای..»
لاحول‌ولاقوة‌الابالله.

- شبِ اول عزاداریِ شهادت حضرت زهرا(س)
- حسینیهٔ امام(ره)- ۱۴۰۴/۸/۳۰.

خـداوند آفرید او را برایِ تو،
که می‌دانست؛
کسی غیر از علی(ع)
با فاطمه(س) همتا نخواهد شد..

تورا «کوثر» لقب داده خدا؛
خیرِ کثیری تو،
به غیـــر از تو
کسی تأویلِ اعطَینا نخواهد شد..

«زهرا» اُو خانیمدی که مَلک‌لَر دایاناردی؛
چــادر شبی‌نی اُپَگه «طـٰـهٰ» قاپیسیندا…

- نفست گرم اقای حاج‌مهدی رسولی..
- زیرنویس و ترجمه داره.

-

شمـعِ وجودِ فاطمـه سوسو گرفتـه است؛
شب با سکوتِ بغضِ علی خو گرفته است
بـا ازدحـامِ مـوجِ مخـالف بیـا ببیـن!
کشتی عمرِ فاطمه پهلو گرفته است..

مردی که بدر و خیبر و خندق حماسه ساخت
سـر در بغــل گـرفتـه؛
و زانــو گـرفـته است…

این نقاشیِ استاد روح‌الامین خودش یه پا روضه‌ست…

یا سیّدة ‌النّســـاءالعالـمین..
قطره‌ قطـره خـونِ تو گفت:
«لبیکَ یا‌امیرالمؤمنین(ع)»

صدایت می‌زنم با بغض؛
مثل کودکـی‌هایم
که در بازارِ غربت،
دستِ مادر را رها کرده…

مادر…

گِتمَه یارالی… آه…
خدا خیر بده به حاج مهدی رسولی و هرکسی که ذکرِ لبشِ یادِ خونوادهٔ آسمونیِ ماست و وقتی که دستمون از روضه‌ها کوتاهه؛ با همین چند‌خط کارِ دل‌هامونو که لا‌به‌لایِ خاکستریِ دنیا دود گرفته و زُمخت شده رو بدجوری راه میندازه؛ می‌گن آدمیزاد باید دل‌سوخته باشه تا اشکِ چشمـش صِیقـل بده روحِ تار عنکبوت بسته‌شو؛ تا بال دربیاره به آسمون برسه، تا بزرگ بشه…

- زیرنویس و ترجمه داره.

این پنج‌ دقیقه از فقط یک بُعد از فضائلِ حضرت زهرا(س) در بیانِ زیبای استاد شهید مطهری(ره) رو که گوش می‌دادم؛ با هر جمله یک روایت در ذهنم تداعی می‌شد و این سلسلهٔ فضائل تمومی نداشت، و اما ذهنِ من توانِ درک نداشت… یادِ جملهٔ امام خمینی(ره) در وصفِ حضرت زهرا(س) افتادم که «زنی که هر کسی با هر بینش دربارهٔ او گفتاری دارد و از عهدهٔ ستایشِ او بر نیامده -که احادیثی‌که از خاندانِ ‌وحی رسیده به اندازه فهمِ مستمعان بوده - و دریا را در کوزه‌ای نتوان گنجاند، و دیگران هرچه گفته‌اند به مقدار فهمِ خود بوده، نه به اندازهٔ مرتبتِ او…»

اگر شبیهِ کسی باشی، شبیه نیمهٔ شب‌قدری
شبیه آیهٔ تطهــیری، شبیه سورهٔ «اعطینا»..