«ما گرسنه نیستیم اقای رئیس!»

این یادداشت رو در بابِ ادبیات مسئـولین و به‌ویژه تکرار جملاتی با ادبیات تکراری از سمت رئیس‌جمهور بخونید؛ ادبیاتی که بارها گفته شده در چارچوب این چهاردیواری‌ها و این جلسات محصور نمی‌مونه، و بازتاب داخلی و خارجی داره، و بازتابش هم با آبرو و عزتِ ملی ارتباط مستقیم داره.

«رَضِیَ بِالذُّلِّ مَنْ کَشَفَ عَنْ ضُرِّهِ»؛ هرکس اظهار ضعف و ناتوانی کند، به ذلت خود راضی شده! زیرا نمایش کاستی‌ها، دشمن را به طمع می‌اندازد و جامعه را از درون می‌فرساید.

بدیهیات!
در خانه اگر کَس است، یک حرف بس است.

بَـــح بَـــح چه حرکتِ زیبایی…🤍

از «یا‌علی» زبان و دهان خسته کِی شود؟
اصـلاً زبان، برایِ همـین در دهـانِ ماست..

+
اگر ضدِ‌اخلاق و ضدِارزش، به یک افتخار تبدیل بشه، کم‌کم بی‌مسئولیتیِ اجتماعی به بار میاره، و در پسِ فراگیر شدنِ ضداخلاقی‌ها، تبعات این بی‌مسئولیتیِ اجتماعی دامن‌گیرِ همهٔ اعضای تشکیل‌دهندهٔ اون اجتماع خواهد بود. در این‌ صورت دیگه هیچ‌چیزی توجیه‌کنندهٔ آسیب‌های فرهنگیِ اجتماعی نیست. اخلاق، حریم، فرهنگ و خانواده‌محوری مهمه. از شعارهای رای ‌جمع‌کنِ عوام‌فریبانه‌ای که برای توجیه بعضی از این معضلات فرهنگی داده می‌شه، عبور کنیم. «رها کردن» و بی‌پناه کردن ارزش‌های‌ اجتماعی که مستقیماً روی نهادِ خانواده هم تاثیرگذاره، نه‌تنها اسمش سیاست‌ورزی نیست، بلکه جفاست. فریبه. حریمِ فرهنگ‌ها و ارزش‌های جامعه بازیچهٔ منافع سیاسی جناح‌ها نیست!

-

نمی‌دونم خدابیامرز فرج‌الله سلحشور زمانی که می‌خواسته یوسف پیامبر رو بسازه، چطور توکل و توسل کرده و با چه خلوصِ نیتی این مجموعه رو ساخته؛ که هم تو چندین کشور دوبله و منتشـر شده، و هم هربار که با درخواستِ مـردم تو ایران باز‌پخش می‌شه، بازم آمارِ بیننده‌هاش بیشتر از هر مجموعهٔ دیگه‌ایه. خدا رحمتش کنه.

«دل
که مجنونِ نوای زینب است
آشــنایِ نِی،
نوای زینب است…»

میلادِ شما بر ما مبارک،
بانویِ دمشــق، اسطورهٔ صبر و انتظار.

صدایِ شهید
محمدحسین محمدخانی

کاری به اینکه این آدم یک فعال بدنامِ معروف در توییتره و از هیچ تهمتی علیه دیگران اِبایی نداره و سابقهٔ تهمتِ جاسوسی به شهید سنوار و شهید فریدون عباسی رو هم در کارنامه‌ش داره ندارم؛ به این هم کاری ندارم که هرکدوم از این فیلم‌ها محتوای خاص خودش رو داره و این قیاس کلاً غلطه! و پیرپسر هم به واسطهٔ حواشی‌ای که اطرافش وجود داشت؛ چقدر تبلیغ شد.
اما اوج وقاحت رو ببینید! فیلم‌سازی بر اساسِ زندگینامهٔ یکی از قهرمانان این کشور، شهید بزرگوار، شهید زین‌الدین رو «ذائقه و سلیقهٔ یک اقلیت» عنوان می‌کنه! درحالی‌که اگه زین‌الدین‌ها نبودن، نه عبدالرضا داوری‌ای وجود داشت، نه بستری برای ساختن پیرپسرها! فیلم‌سازی برای ادای احترام به شهدا کمترین کاریه که نهادهای فرهنگی می‌تونن بکنن؛ اعمال سلیقه نیست که به اقلیت و اکثریت تقسیمش می‌کنید، وظیفه‌ست! قراره منفعتی از شما به خطر بیفته که از زنده نگه‌داشتن اسم شهدا نگرانید؟!

هیچکس هم نیست به محتوای فعالیت این موجودات نظارت و رسیدگی کنه!

فی‌الواقع گند بزنن به این بازی‌های سیاسی‌تون که برای پر و بال دادن به منافعِ حزب و جناح مطلوب خودتون؛ هر «ارزشی» رو زیرسوال می‌برید، به‌راحتی هرکسی رو که صرفاً یک رقابت یا اختلافِ سیاسی باهاتون داشته باشه تخریب می‌کنید، دروغ می‌بافید، از هیچ انگی علیهِ بقیه دریغ نمی‌کنید و گویی تنها رسالتتون در زندگی، دم تکون دادن برای همین منافعِ شخصیه. در این مسیر حتی به جایگاهِ شهدا هم رحم نمی‌کنید و پرداختن به یک گوشهٔ کوچیک از فداکاری‌هایِ اون‌ها رو هم ذائقهٔ اقلیت عنوان می‌کنید! اگر فداکاری شهدا نبود؛ شما لابه‌لای توهّم فتح چند روزهٔ تهران توسط صَدام حسین گم می‌شدید! امروز بودید که از تقسیم‌بندیِ احمقانهٔ اقلیت و اکثریت برای خودتون رای و لایک و ویو جمع کنید؟!

بعضی وقتا موضوع انقدر واضحه که وقتی می‌بینم یه عده خودشونو به کج‌فهمی می‌زنن تعجب می‌کنم. این چه آدرس غلطیه؟

رئیس‌مجلس از مواضعِ ضدمنافع ملی ظریف و روحانی در بزنگاه‌هایی که پای منافع‌ملی وسطه، انتقاد می‌کنه؛ اما تریبون‌های جریان غربگرا اون رو «دفاع از روسیه» تلقی می‌کنن و به خورد مخاطب می‌دن. چطور ممکنه؟ یه چیزی رو مرور کنیم؟ روحانی و ظریف زیر بارِ اسنپ‌بک در برجام رفتن و همون امریکایی که سنگش رو به سینه می‌زدن از برجام خارج می‌شه، و همون اروپایی که در همه‌چیز دخالتش دادن و به هیچکدوم از تعهداتش عمل نکرده، اسنپ‌بک رو اجرا می‌کنه؛ و بعد روسیه و چین بعنوان متحدِ استراتژیک در شورای امنیت از حسن‌نیتِ ایران دفاع می‌کنن و اعلام می‌کنن که ما اسنپ‌بک رو به رسمیت نمی‌شناسیم! بعد ظریف در همین برهه علیهِ روسیه اعلام موضع می‌کنه. انتظارِ ما از مجلس چیه؟ مجلس نباید از «منافع ملی» در برابرِ این مواضع خطرناکِ جریان همیشه در اشتباه صیانت کنه؟ این دفاع از روسیه‌ست؟! مادامی که هم‌نوا با منافعِ شما باشیم، وفاق در جریانه، اما تا پایِ انتقاد از مواضع دوگانه‌سازِ خلاف منافع‌ملی‌تون میاد وسط، تخریبِ بقیه در دستور کاره؟

اطرافیان روحانی نسبت به هرکسی که به مواضع و عملکردِ فوقِ فاجعه‌ش نقدی وارد کنه طوری هجمهٔ سنگین وارد می‌کنن که خودتم باورت می‌شه به یه ساحتِ مقدس توهین کردی. حسن روحانی این‌روزها بدون اینکه از اتاق و دفترش خارج بشه، رو به روی یه دوربین نشسته و هر چند روز به نحوی علیهِ انسجام و منافعِ‌ملی نطق می‌کنه. یک‌روز دربارهٔ برجام توجیه میاره و دیگران رو بابت غلط‌های فاحش خودش در سیاست‌خارجه‌ای که اعمال کرد مقصر می‌دونه، یک‌روز مجلس رو با یک ادبیات بد زیرسوال می‌بره. البته عادیه، هنوز اهانت‌هاش علیه منتقدین رو فراموش نکردیم.
بعد از سال‌ها افتضاحی که در پسِ عملکردش ایجاد شد و عواقبش کماکان باقیه؛ الانم بجای اینکه برای کارنامهٔ افتضاح خودش پاسخگو باشه، مشغول تیکه‌پراکنی و بیانیه‌خوانیه. جالبه که هرکسی هم به این فرد نقدی وارد کنه، با هجمهٔ رسانه‌ایِ شدیدی از سمت اطرافیانش مواجه می‌شه! اما خودشون در بهم‌زدنِ آرامش جامعه و دوقطبی‌سازی و تهدید، و البته با شعارِ آزادی بیان، آزادن. «زنده باد مخالفِ من» هم برای دوران رای‌آوریه.
حالا که نسبت به یک‌دهه تعطیلی اقتصاد و مسکن و صنعت و … و معطلیِ کشور پاسخگو نیستی و چون کارنامهٔ قابل دفاعی نداری، اطرافیانت هرگونه نقدی رو با «حمله» پاسخ می‌دن، تازه طلبکار هم هستن، لااقل از چهاردیواری دفترت و از انحصار اعضای هیئت دولتت بیرون بیا، بیانیه‌هات رو بینِ مردم‌ بخون و با استقبالِ همین مردمی که از دههٔ ۹۰ زندگی‌شون رو به سرابِ غربی گره زدی و در بزنگاه‌ها مدام ازشون هزینه می‌کنی؛ مواجه شو.

-
بفرمایید. حماقتِ این گروه کاملا عامدانه‌ست. وگرنه اگر برای دیوار ماجرا رو توضیح می‌دادی؛ دیوار به زبون میومد و می‌گفت: «اره واقعاً! در دنیای وارونهٔ فعلی که امریکا به بهانهٔ مبارزه با مواد مخدر به ونزوئلا حمله می‌کنه، به افغانستان و عراق و لیبی و … هم به بهانهٔ حقوق بشر حمله می‌کنه و ویرانی‌های جبران‌ناپذیر به ارمغان میاره، دور تا دورِ ما پایگاهِ نظامی می‌سازه، خودش از سلاح‌های کشتار جمعی جدیدی رونمایی می‌کنه، اسرائیل به غزه و لبنان و سوریهٔ تحتِ حاکمیت مُهرهٔ خودش حمله می‌کنه، به قطر هم حمله می‌کنه، ترکیه و عربستان رو هم صراحتاً تهدید می‌کنه و مدام داره از گسترشِ مرزهای غاصبانهٔ خودش حرف می‌زنه؛ اعضای ناوگانِ بشردوستانهٔ صُمود رو می‌دزده، شکنجه می‌کنه و به هرکسی که از انسانیت دفاع کنه؛ لقبِ تروریست می‌چسبونه؛ باید روی فاکتورهای اقتدار تاکید کرد! باید از این فاکتورهای بومی دفاع و حمایت کرد! اره راست می‌گی. موشک‌های ساختهٔ دست فرزندانِ این کشور شاهکار کردن؛ اینکه برای ساخت و استفاده از اون‌ها -مثل قطر- نیازمند اجازهٔ کسی نیستیم، عالیه پسر! اصلاً کدوم احمقی سرِ فاکتورهای دفاعی خودش قمار می‌کنه؟» ولی این گروه نه این‌که نتونن بفهمن، بلکه یک تلاش مذبوحانهٔ عمدی در راستای نفهمیدن دارن اعمال می‌کنن. جای این‌ها بنشانید درختی، ابرِ باران‌زایی چیزی! که لااقل بجای این لاطائلات، بتونیم از هوایِ پاییز لذت ببریم.

بی‌هیچ نظارتی!

-

تنها تصویر قابل‌پخش از جنایات این‌روزهای سودان. لحظات آخر زندگی یک مادر و فرزند قبل از کشته‌شدن به دست گروه واکنش‌سریع -مزدوران امارات و اسرائیل.

سال ۲۰۱۹ تصویرِ یه زن سفیدپوش در جریان ناآرامی‌های سودان منتشر شد که به نماد انقلاب زنانه(!) سودان بدل شد. «آلا صلاح» که امروز نه در سودان، بلکه در حمایتِ غربی‌هاست، در انگلیس! نتیجهٔ این ناآرامی‌ها چیزی جز جنگ و تجزیهٔ سودان، کشتار و جنایاتی که چیزی از نسل‌کشی کم نداره، نبود. تجاوزات جنسی، شکنجه، کشتار بیش از ۲ هزار نفر در فقط چند‌روزِ اخیر، قتل‌عام ۵۰۰ نفر در یک بیمارستان و انتشار تصاویر این جنایات! گرچه از همون سال پروژهٔ جنگِ داخلیِ تحت امر اسرائیل و هم‌پیمان‌هاش کلید خورده بود اما تو این روزها، انتشار تصاویرِ جنایات جدید این مزدورها منو یادِ اعتراف ژنرال کلارکِ امریکایی انداخت:

«قرار بود بعد از ۱۱ سپتامبر ما ۷ کشور را در ۵ سال نابود کنیم. با عراق شروع می‌شد و بعد سوریه، لبنان، لیبی، سومالی، سودان و در نهایت با ایران به پایان می‌رسید…»

پروژه‌ای که قرار بود عیناً بعد از ۱۴۰۱ در ایران اجرا بشه، و در واقع هدف اصلی بود. به اسامیِ کشورها دقت کنید.

🔞اگر روحیهٔ حساسی دارید، اصلاً نبینید!

تجربهٔ دردناکِ مردم بی‌پناه سودان هم در دستهٔ اون تحلیل‌هایی جا گرفت که بعد از اومدن جولانی در سوریه، برای ایران آرزو می‌شد. می‌گفتن «تبریک به سوریهٔ آزاد، به امید آزادیِ ایران!»
اگر روزی ایران با همین سناریویِ نخ‌نمای زن و براندازی و … به این «آزادی» رسید، احتمالاً شما هیچکدوم از افرادی که امروز از خلع‌سلاح و موشک به درد نمی‌خوره و اسرائیل حق داشته به ایران حمله کنه می‌گن و از هیچ‌چیزی برایِ تضعیفِ جمهوری‌اسلامی دریغ نمی‌کنن رو پیدا نمی‌کنید تا ازشون بپرسید کو آزادی؟ کو دروازه‌های جهان؟ کو فردای عبور از جمهوری اسلامی؟ شما که موشک‌ و صنایعِ دفاعی رو غیرضروری می‌دونستید، چی دارید که از تکه‌تکه شدنِ «ایران» جلوگیری کنه؟ شما که براتون عروس کردنِ بحرین و داماد کردنِ آرارات تفاوتی نداشت، یا نمی‌فهمیدید جنجالِ غنی‌سازی فقط یک بهانه‌ست، یا شما که بجای تمرکز بر حل مشکلات با‌تکیه بر توان‌‌داخلی؛ همه‌چیز رو در آغوش اجنبی جستجو می‌کردید، کجایید؟ مثل آلاء صلاح در انگلیس؟ مسیح علینژاد در امریکا؟ یا پهلوی بغلِ نتانیاهو؟!
شمایی که بجز دهانِ همیشه باز، چیزی برای ارائه ندارید.

‏این راه را، ‎حسین با سر رفته،
تو چگونه می‌خواهی با ‎غرور
و بی‌اعتنایی و با خور و ‎خواب
و ولنگاری به انجام برسانی؟!🌱

| -استادصفائی‌حائری |

@najvagraphy | نجوا

پیشنهاد می‌کنم این مطلب رو حتما بخونید.

البته مزخرف‌گویی و توهماتِ شیخِ ۳۰۰هزار‌تایی فتنه چیز عجیبی نیست؛ کسی که آراءش در انتخابات ۸۸ از آراء باطله هم کمتر بود و با این‌حال هم‌نوا با باقی فتنه‌گرها مدعیِ تقلبی بدونِ مدرک شد و کشور رو تا پرتگاه برد و جنبشِ ابترش از حمایت غربی‌ها از‌جمله تحریم‌های سنگین علیه ایران هم برخوردار شد؛ نه‌تنها نمی‌تونه حرفی از «مردم» بزنه، بلکه از زوال عقلِ سیاسی هم رنج می‌بره. ورشکسته‌های تاریخ‌‌ مصرف گذشته‌ای که نمی‌تونستن شکست در یک رقابتِ سیاسی داخلی رو بپذیرن و تبعاتش رو به مردم و منافعِ ملی تحمیل کردن؛ و حالا از رهبری که پایِ رای مردم کشورش ایستاد و در جنگ میدان رو شخصاً و مستقیماً فرماندهی کرد، شاکی‌ان. همیشه همینه. پاسخگویِ عملکردِ خسارت‌‌بارتون نیستید و دیگران رو متهم می‌کنید. آیت‌الله خامنه‌ای تک‌تکِ شمارو بعد از ادعای احمقانه‌تون دعوت کرد، از شما مدرک خواست، به حرف‌هاتون گوش داد، اما شما دیکتاتورها توقع داشتید که رای مردم رو انتخاباتی با مشارکت بیش از ۸۵٪ رو بخاطر ادعایی که بابتش یک خط مدرک نداشتید رو ابطال کنه و در نهایت کشور رو به ناآرامی خیابانی کشیدید. حرف از مردم می‌زنید؟ اگر مدیریت و سعهٔ‌صدرِ آیت‌الله خامنه‌ای نبود، امروز شما هم نبودید که برای صندلی بعدیِ قدرت دندان تیز کنید. شما حالا حالاها به رأفتِ اسلامی بدهکارید.