کاش این خودمقصر‌نمایی در ادبیاتِ مسئولین در سیاست‌خارجه رو یا یه‌جوری ازشون بگیرید، یا حداقل کنترلش کنید. آقای پزشکیان اخیراً در بحثِ درستی پیرامونِ لزوم حفظ اتحاد مسلمانان و همسایگان منطقه‌ای مقابلِ دشمن، یه اشاره‌ای به جمهوری‌ آذربایجان کرده و دربارهٔ نفوذ اسرائیل در اون کشور گفته که: «آذربایجان قوم و خویشِ ماست، چطور اسرائیل می‌تواند در آنجا پیمان ببندد من نتوانم؟! باید ببینم گیرِ کار من کجاست. اگر اسرائیل در آذربایجان نفوذ دارد، تقصیر آنها نیست، تقصیر ماست!»

نگاهِ رئیس دولت به مسئلهٔ تشکیل ائتلافِ صهیونی در منطقه و نفوذِ موریانه‌وارِ دشمنِ صهیونی-غربی در منطقه، همچین چیزیه؟ ایران مقصره که اسرائیل تونسته در سیاست‌ورزیِ الهام‌علیف نفوذ کنه و جمهوری آذربایجان رو به یکی از پایگاه‌هایِ اسرائیلی و یکی از شرکایِ تجاری و گازی اسرائیل تبدیل کنه و باکو رو به واسطهٔ ارتباط‌نزدیک با اسرائیل به «اسرائیل ‌دوم» معروف کنه؟ ایران مقصره که در رسانه‌هایِ رسمی باکو بارها به جمهوری اسلامی ایران اهانت شده؟ ایران مقصره که چند روز بعد از سفرِ رئیس‌جمهورِ ایران به باکو، نتانیاهو هم به باکو رفت و چند روز اونجا مستقر بود؟ و باکو در جریان جنگ ۱۲ روزه، یکی از مظنونینِ اصلی استفادهٔ اسرائیل از خاکش علیه ایران بود؟ با این استدلال، اگر بقیه هم بگن ایران مقصره که وسطِ مذاکرات مورد حملهٔ اسرائیل و امریکا قرار گرفته و اسرائیل تونسته در سوریه و … نفوذ کنه چیز عجیبی نخواهد بود. این‌جا نمی‌خوام به رعایت نکردنِ پروتکل‌هایِ دیپلماتیکِ مقام ایرانی در برابرِ علیف که پیش‌تر، بارها نسبت به تمامیتِ ارضی کشور ما گنده‌گویی کرده اشاره کنم. اما چون تُرکی حرف می‌زنن دلیل بر این نمی‌شه بین حرف‌هاتون این اصل رو فراموش کنید که اولاً روابط دیپلماتیک و سیاسی، چیزی فراتر از رابطهٔ قوم ‌و خویشیه؛ نمونه‌اش تنش بینِ افغانستان و پاکستان علیرغمِ اشتراکات قومی! دوماً سیاستِ ایران در منطقه، اخراج نیروهای غیرمرتبطِ امریکایی و اسرائیلیه؛ و اونی‌که اجازهٔ نفوذِ چنین چیزی رو در سیاستِ رسمی کشورش می‌ده و عملا تبدیل می‌شه به نمایندهٔ اسرائیل مقصره. نه ایران. حتی در راستای سیاست همسایگی هم نباید از این ادبیات استفاده کرد. این ساده‌انگاری‌ها و عدمِ‌ فهم دقیقِ عمق راهبردیِ مسائل مختلف و خود‌انتقادی دربارهٔ کشورهایی‌که ایران در برابرشون ابتکارِ‌عملِ «کنترل» داشته، بجز عدمِ‌تسلطِ واضح روی مسائل، مشخصاً ریشه در مشاوره‌های غلط و خطرناک دور و بر هم داره. هدف، تاکید بر لزومِ حفظ اتحاد مسلمین در برابر دشمن صهیونی و امریکاییه، اما با این ادبیات و این نگاه، راه برای برداشت‌های ناصوابِ عامدانه طرف مقابل باز نیست؟!
«ول‌کردنِ جعفر»ها رو ول کنید، به اصل بچسبید.

تکرار چندبارهٔ این موارد باعنوان سادگی و صداقت و … داره تبدیل به یه موضوع عادی می‌شه. درحالیکه عادت کردنِ ما، مانع برداشت‌های عامدانهٔ دشمن نیست!

مدیریت با شوک و ترس

آبان ۹۸ و آن فاجعه بنزینی نتیجه سیاست "شوک اقتصادی" در مدیریت بود. سیاست دیگر، سیاست ترس است. آب نداریم. برق نداریم. گاز نداریم. امنیت نداریم. بیچاره ایم. مصیبت می بارد. مسئول باید ترس و تهدید را به جان بخرد تا به مردم منتقل نشود!

مسئول نباید ترس و تهدید را به مردم منتقل کند، نباید مدام بگوید نمی‌توانیم، امکان ندارد، غیرممکن است، مصیبت‌ می‌بارد، گیریم، گرفتاریم. نباید حتی به ذهنش خطور کند که بگوید به من چه ربطی دارد؟!
مسئول باید مسئولیت‌پذیر باشد؛ بداند جامعه دارد نگاهش می‌کند. حتی اگر برای این‌که قطعیِ ‌برق‌ را متوقف ‌کرد، واکسن‌هایِ کرونا را در شرایطی وخیم ساماندهی ‌کرد، کارگرانِ هزاران کارخانه را سرِ‌کارشان برگرداند و شبانه‌روز به مناطقِ‌ محروم سفر ‌کرد تا شخصاً پایِ‌ حرف «بی‌بی‌گل‌ها» بنشیند و … موردِ توهین و تهمت و زخم‌زبان و تمسخرِ مدعیانِ نابلد امروز واقع شود و در برابرشان صبورانه سکوت کند و در نهایت، در راهِ خدمت به این مردم، جانش را بدهد…

وقتی در تاریخ می‌خواندیم «بحرین دختر خودمان بود، عروسش کردیم» از این‌همه ناتوانی در فهمِ ضرورت‌ها و نفهمی در حفظِ منافع‌ملی سرمان داغ می‌کرد.
فکر نمی‌کردیم امروز عده‌ای در برابر فرصت‌سوزی‌هایِ واضح ضدِ منافع ملی، به همین راحتی بگویند «دیگر کاری‌ست که شده! شُل کنید کمتر دردتان بگیرد، با واقعیت کنار بیایید!» همان‌ها که یک‌عمر همهٔ تخم‌مرغ‌هایشان را در سبدِ روباه‌غربی‌ چیدند به امیدِ آنکه جوجه شود! اما طرف روباه بود!

طبق گفتهٔ آقای پزشکیان، قرار بود اذربایجان «قوم و خویش»ِ ما باشد؛ نفوذِ اسرائیل و امریکا در آنجا هم تقصیرِ ماست! گذرگاه‌های مرزی شمال‌ غربی ایران هم مسائلی جزئی و بی‌اهمیت‌اند! حالا یک‌طرف اذربایجان، یک‌طرف ارمنستان دورِ ترامپِ «ناعزیز» جمع شده‌اند و نامِ کریدور جزئی و بی‌اهمیتِ مذکور را هم گذاشته‌اند کریدورِ ترامپ. ترامپ هم بخشی از کریدور زنگزور در خاک‌ارمنستان را به‌مدت ۹۹‌سال با یک امضا به یک شرکت‌آمریکایی اجاره می‌دهد! بیخِ گوش ایران.


موضوع؛ نوع نگاهِ شما به موضوعات کلان ‌و حیاتی‌ست که مستقیماً به امنیت‌ملی کشور مربوط می‌شود! اما وقتی مسائل را با عینکِ ساده‌سازی و قوم و خویشی و «ول‌کن فلانی» می‌بینید و جامعه را سرگرمِ سرابی بنام مذاکره می‌کنید، اولویت‌های خودتان را گم می‌کنید، یا در تعطیلات به سر می‌برید و یا به حواشیِ شیرین‌تان مشغول‌اید و سخنگویتان از «هیچ» دستاورد می‌سازد؛ فرصت‌سوزی کمترین آسیب به منافعِ ملی‌ست.
بقیه هم شاید باید به‌همان دعواهای کهنه و نخ‌نما و سرگرمی‌هایِ عبث مشغول باشند!

میان ماهِ من تا ماهِ گردون…!

دکورِ محرم‌شهرِ میدون آزادی، چقدر دلتنگم می‌کنه. دلتنگی‌ای که چند‌وقته می‌خوام به روی خودم نیارمش، می‌دونم قلبم توان حملش رو نداره. «یا عباسِ» دکور رو که دیدم گفتم: کاش بخونه خوشگلی و مَه‌جبینی…

صدای منو شنیدی؛ خوند و همهٔ صحنه‌های برای اولین‌بار دیدن‌ت اومد جلوی چشمم عزیزِ دلم. دلم برات تنگ شده عزیزِ دلم. خداروشکر که اون دل‌تنگی و بی‌قراریِ معروف عاشق‌هات رو دارم زندگی می‌کنم. خداروشکر چشم‌هام رو می‌بندم و خنکیِ صحن و سرات می‌خوره تو صورتم؛ وقتی از آتیشِ گرمایِ بیرون بهت پناه می‌آوردم. خداروشکر که حتی برای یه سلامِ از دور هم نگام می‌کنی. خداروشکر که برای این از دلتنگی سوختن؛ به من دل دادی. خداروشکر که دلم برات تنگ شده؛ عزیزِ دلم…

رفیــقِ دل‌شکســته‌ها
امام‌حسینِ خســته‌‌ها..

«چه کربلا نرفته‌ها، که کربلایی‌اند..»
تو مصـداقِ کاملِ همین شعـری. کربلا نرفته‌ای که نفس‌هایش هم کربلایی‌‌ست. هدفش، آرمانش، افقِ نگاهش. آنها که تورا از دور می‌شناسند هم می‌گویند اعتقادِ رهبرِ ایران به هیهات‌من‌الذّله‌ای که امام‌حسین(ع) فرمود؛ از مهم‌ترین دلایل ایستادگیِ آنهاست. تو در صفِ اولِ کربلایی‌هایی، مقتدایِ تو حسـین‌ابن‌علی‌(ع)ست. چه‌ زیبا مولایی و مقتدایی! ای طلایه‌دارِ اربعین ‌نرفته‌ها.

پزشکیان دربارهٔ مذاکرات:
حرف نمی‌زنی؟ خب می‌خوای چکار کنی؟ می‌خوای بجنگی؟ خب اومد و زد؛ الان بریم درست کنیم دوباره ‌میاد می‌زنه!

این نگاه رئیس یک دولت به موضوع مذاکره‌ست. همین‌قدر ناقص. حرف نمی‌زنیم؟ کِی بوده که حرف نزدیم؟ حتی وقتی طرف زد زیرِ برجامی که حاصلِ سال‌ها حرف‌زدن بود هم ما رفتیم حرف زدیم؛ بعد مگه وسط حرف‌زدن نبودیم که طرف زد زیرِ میز حرف‌زدن؟ مگه وسطِ همین حرف‌زدن طرف به خاکِ ما حمله نکرد؟ هنوز تصورت اینه که اگه حرف بزنیم دیگه «دعوا نمی‌شه»؟ در نهج‌البلاغه نیومده «زنهار از دشمن خود پس از صلح، زیرا گاهى دشمن نزدیک مى‌شود تا غافلگیر کند»؟ پشتِ میکروفن و علنی می‌گی «اگه بریم درست کنیم دوباره میاد می‌زنه»؟
کی می‌گه بشین تحمل کن؟ نمی‌شه بجای تعطیلات رفتن؛ روستا به روستا بری دنبالِ ظرفیت داخلی‌ت؟ نمی‌شه از ظرفیت همسایگی و شرکایِ تجاری‌ت بهره ببری؟ دنیا خلاصه شده در همونی‌که وسطِ حرف زدن بهت حمله می‌کنه؟
حرف بزن؛ اما نه با اینهمه‌ پالسِ ضعف!
بدتر از اینا اینه‌که برای تکرارِ این آدرس‌های غلط، از «مقام‌‌ معظم‌رهبری» هم مایه می‌ذارید…


نمی‌شود! نمی‌توانیم! ممکن نیست! گرفتاریم! مصیبت می‌بارد! دوباره می‌زند!

-
در یک‌سالگی دولتِ فعلی؛ هنوز مشغولِ توضیح این بدیهیاتیم که خواهشاً در انتخاب مشاوران آقای رئیس‌جمهور که متن سخنرانی‌ها رو می‌نویسن تامل کنید، لطفاً در استفادهٔ از کلمات و عبارات دقت کنید؛ چون مواضعی که بصورت علنی اعلام می‌کنید فقط در چهاردیواریِ خودتون منعکس نمی‌شه؛ بلکه توسطِ رسانه‌ها و سیاست‌مداران خارجی بصورت کامل تحلیل می‌شه ‌و احتمالاً اون‌ها اینطور تصور نمی‌کنن که رئیس‌جمهور و دولتی‌هایِ ما، کلمات اشتباهی رو برای بیان انتخاب کردن و اشتباه لفظی بوده! چه‌ بسا تحلیلشون از این صحبت‌ها «محاسبات» آیندهٔ دشمن رو می‌سازه؛ تحلیل‌ها و محاسبه‌سازی‌های اونها بخاطر انتخابِ کلمات غلط و اشتباهِ شما متوقف نمی‌شه! هنوز مشغول اینیم و باز هم تکرار می‌شه! سخنگوی‌دولت هم از «هیچ» برای دولت دستاورد می‌سازه.

-
«الان بریم درست کنیم، دوباره ‌میاد می‌زنه!!»

ترامپ اخیراً و مجدداً طی یک گنده‌گویی ایران رو تهدید کرده و گفته اگه ایران بخواد برنامهٔ هسته‌ای خودش رو بازسازی کنه؛ دوباره می‌زنیمش. فارغ از این‌که برخلافِ بعضی فضاسازی‌ها، طرفِ بدعهد و متجاوزِ غربی هیچ اشتیاقی به مذاکره و حرف‌زدن و دعوا‌ نکردن نشون نمی‌ده؛ اما رئیس‌جمهور جمهوری‌اسلامی‌ ایران؛ کشوری که به لطفِ خدا و عنایتِ امام ‌زمان، و درایتِ یک رهبریِ بی‌نظیر ۱۲ روز در برابر ناتو، اروپایی‌ها، امریکا و اسرائیل ایستادگی کرد و در چند‌ساعت همهٔ فرماندهانش رو جایگزین کرد، و با توانِ‌ نظامیِ ساختهٔ فرزندان همین سرزمین دشمن رو مجبور به آتش‌بس کرد و کارشناسان بین‌المللی رو شگفت‌زده کرد؛ درحالی‌که دشمن در محاسبات خودش نابودی و تسلیمِ چندساعتهٔ ایران رو پیش‌بینی کرده بود؛ باید در برابرِ تهدید مجددِ این تروریست‌های کراواتی، ادبیاتی محکم و رسا و از موضعِ قدرت داشته باشه؛ نه اینکه برای توجیه یک رویکرد و در جواب منتقدین اون رویکرد، از همون تهدیدِ دشمن وام بگیره و تکرارش کنه!
یکسال از دولتِ‌‌ چهاردهم گذشته و ما همچنان درگیر توجیهِ این ابتدائیاتیم! چیزی که متاسفانه با تملُق‌ حلقهٔ‌نابلد اطراف دولت مواجه می‌شه و جدی گرفته نمی‌شه. مثل خیلی چیزای دیگه. دشمنِ شما، اسم این موارد رو سادگی نمی‌ذاره! بلکه این رو ضعف و تاثیر‌پذیری ما از تهدید خودش می‌دونه. اگر تسلط ندارید، سکوت بهتره.
کاش باور کنید که گوشزد‌کردنِ این موارد از سرِ خیرخواهیه!

#بدیهیات.

-

وقتی در عرض همین چند‌ماه از جنگ ۱۲ روزه، مغز یه‌ عده ری‌استارت می‌شه و «واقعیت» رو فراموش می‌کنن و به تنظیماتِ کارخانهٔ جهان فانتزی‌ خودشون برمی‌گردن و بازم نسخه‌های فانتزی برایِ مواجهه با واقعیات بین‌الملل می‌پیچن؛ تازه می‌فهمم چطور بعضی‌ها تاریخ‌معاصر و سرگذشتِ صد‌سالِ اخیر کشورشون رو به همین راحتی تحریف می‌کنن و یا پای اراجـیفِ تحـریف‌کننده‌ها می‌شـینن.

فقدانِ مبنا!
مغزهای کوچکِ غرب‌زده.

می‌گویند اربعینِ امسال حال و هوای دیگری دارد، میزبانانِ عراقی هرجا ایرانی می‌بینند با افتخار به پاسخ‌های موشکی ایران اشاره می‌کنند؛ عکسِ رهبر ایران را که می‌بینند بر تصویرش بوسه می‌زنند و بلند می‌گویند «خداوند این سید را برای جهان اسلام حفظ کند، اون افتخار ماست» بعضی‌ها نوشته‌اند «آسمان‌مان برای موشک‌هایتان! زمین‌مان برای قدم‌هایتان.»
او حالا دیگر فقط افتخار ما نیست، افتخار آزادگان و مظلومانی‌ست که با هر‌موشک ایرانی که بر اسرائیل فرود می‌آمد؛ دلشان آرام می‌گرفت. در راهپیمایی‌های ضدصهیونیستی بسیاری از کشورها، تصویرِ او در کنار پرچم ایران بلند می‌شود. زائران یک‌صدا در حرم اباعبدالله(ع) می‌گویند «ابالفضل علمدار، خامنه‌ای نگه‌دار» الهی آمین. مشابهِ این صحنه را بارها دیده‌ام اما، این یکی جورِ دیگری‌ست. وَلَوْ كَرِهَ الْمنافِقون.

آزادگانِ جهان و فطرت‌هایِ پاک، حقیقت را می‌فهمند و به آن افتخار می‌کنند؛ حقیقتِ ایمان و استواری بر آرمان؛ عزت‌آفرین است. هرچند زخمی از نامردان بر پیکره‌ش بنشیند…