…

«نام تمامِ کسانی که به پدرم تهمت زدند در خاطرم هست و اگر پدرم هم آن‌ها را ببخشد، من نخواهم بخشید…»

این حرفِ فرزندِ شهیدِ بزرگوار فریدون عباسی، دانشمند هسته‌ایه که در حملهٔ اسرائیل به شهادت رسید. می‌دونستید به ایشون که یکی از دلسوزترین افراد برای صنعتِ هسته‌ای بود؛ تهمتِ جاسوسی می‌زدن؟ همون‌هایی که خطِ تخریب خیلی از افـرادِ دلسوزِ دیگه رو هم جهت‌دهی می‌کنن، تخریبِ شهید‌رئیسی، تهمتِ جاسوسی به یحیی‌سنوار و … که کماکان برخوردی باهاشون صورت نمی‌گیره. ترورِ شخصیت مقدمهٔ ترور فیزیکی‌ست. همیشه بوده. شما رو نمی‌دونم اما اگه من بعنوان یکی از اعضایِ جامعه -که در این جنگِ روانی آسیبِ فراوان دیده- حقـی داشته باشم؛ من هم این افـراد رو هرگز حلال نخواهم کرد.

«هفت تکلیفِ راهبردی.»♥️

-
این عادتِ همیشگیِ انداختنِ بار پاسخگویی نسبت به کم‌کاری و سوءمدیریتِ خودشون روی گردنِ بقیه! مثلِ همیشه. یه روز گردنِ شعارهای روی موشک، یه روز رئیسی، یه روز جلیلی، یه روز تقصیرِ فلان قانونِ خوبِ مجلسه، یه روز توصیهٔ فرانچسکو! خیلی اتفاقی مواقعی که خودشون مسئولیت داشته باشن، «هُپ» می‌شن.


بجای دور زدنِ مسئولیت‌پذیری و جا‌ خالی‌دادن‌هایِ همیشگی جهتِ عدمِ پاسخگویی؛ با بقیه که برای کمک به موفقیتِ شما در راستایِ منافع ‌ملی، امروز نجیبانه در برابرِ این ضعفِ مدیریتی فاحش سکوت کردن و همکاری می‌کنن و به سیاقِ بی‌اخلاقی‌هایِ رایجِ خرده‌رسانه‌-مجازی‌هایی که دروغ‌بافی و لجن‌پراکنی عادتشونه رفتار نمی‌کنن؛ «وفاق» کنید، افکار عمومی رو منحرف نکنید، مسئله رو بپذیرید و بالاخره یک «کارشناس» برای مسائل پیدا کنید.

بخونید.

«آن‌روز که با سیاست دشمن را عقب می‌راندم؛ متهم نبودم که کذّابم، ساحرم، خون‌ریزم. متهم نبودم بد دینم. امروز فقط با ایستادنِ رو در رو می‌توانم تهمت‌هایی را که به من بسته‌اند را پاک کنم.»

- مختارنامه
- دیالوگِ مختار- قبل از شهادت.

«به شما قول می‌دهم؛ چنانچه با همان نیتِ روزهایِ نخستین قیام شمشیر بزنید، پیروزید و بر دشمنِ مزور غلبه می‌کنید.در میانِ شما هستند کسانی‌که احیاناً قصدِ ‌تسلیم دارند. من بیعتم را از ایشان بر می‌دارم و اتمامِ‌حجّت می کنم. تزویر به شما امان می‌دهد تا مقاومتتان را بشکـند، پس از غلبـه شک نکنید؛ گردنتان را خواهد شکست.»

- مختارنامه
- دیالوگِ مختار- قبل از شهادت.

وقتی اولویتِ سازندهٔ یک سناریو‌‌ی خیالی‌ دیده‌شدن باشه و ذهنیت‌ مخاطب براش فاقدِ ارزش و اولویت باشه، اینجاست که بیننده داده‌هایِ تحلیلی-تاریخی ذهنش رو براساسِ این سناریوهای فانتـزی می‌سازه؛ نه براساسِ مطالعه مبانیِ واقعیِ تاریخی!برای همین وقتی ازش می‌پرسی منبعِ فلان حرفت چیه؟ می‌گه سکانسِ فلان سریالِ «تاریخی». درحالی‌که اون اثر در خوش‌بینانه‌ترین حالت، یک «تحـریف تاریخ» با چاشنیِ فانتزی‌های مثلاً عاشقانه‌ست.

تقلیلِ بزرگ‌ترین انقلاب مردمی ایران به چند سکانسِ مناسب ویو، جفای بزرگی در حق تاریخه. انقلابی که میشل‌فوکو می‌گه نه تنهـا اَفیونِ توده‌ها نبود، بلکه «روحِ یک جهانِ بی‌روح» بود. و بیانگذارش رو اینطور توصیف می‌کنه: «شخصیتِ خمینی پهلو به افسانه می‌زند. امروز هیچ رئیس دولتی و هیچ رهبر سیاسی، حتی به پشتیبانی همهٔ رسانه‌های کشورش نمی‌تواند ادعا کند که مردمش با او پیـوندی چنین شخصی و چنین نیرومند دارند.»


چه حماقتی که بنای ذهنی‌ت رو بر اساسِ توهّمات و فانتزی‌های سریالی بسازی! چون با اولین خشتِ کج، دیوار تحلیل‌هایِ آینده‌ت هم تعریفـی نخواهد داشت.

سرمایه‌ای به اسمِ «آیت‌الله خامنه‌ای»
این یادداشت رو حتماً بخونید.
.

-
استاد راجی می‌گه یکی از مهم‌ترین شاخه‌های تبیین، مربوط به شخص و شخصیتِ رهبریه که طبیعتاً خود رهبری به این مورد اشاره نمی‌کنن اما مهم‌ترین شاخهٔ این موضوعه. واقعاً حیفه که وقت ‌و پتانسیلی رو که می‌شه صرفِ شناخت هرچه بیشترِ این مَرد و جهان‌بینی سیاسی، اجتماعی‌ و عقبهٔ اعتقادی‌اش کرد؛ صرف دعواها و اختلافاتِ سطحی‌ کنیم. شاید اگه بینش و منظومهٔ فکریِ رهبری در‌ موارد مختلف برامون روشن بود؛ این دعواها و کل‌کل‌های ناتمام دامن‌گیر جریانات سیاسی مختلف نمی‌شد!

خبری امروز خوندم این بود که وزیر جنگ اسرائیل مجدداً در یک گستاخی، رهبر انقلاب رو تهدید کرده. آیا این تهدید برای ما -و فعالینِ مجازی- انقدر عادی شده؟ بجایِ سرگرم ‌شدن با این دعواهای سطحی، نمی‌شد یک موج اعتراضی رسانه‌ای و مجازی راه انداخت؟ یا کسی قرار نیست پاسخ این یاوه‌گویی‌ها رو بده؟ وقتی در پاسخ به تهدیدی که ترامپ کرده بود؛ یک‌نفر تو ایران متقابلاً از ادبیات تهدید استفاده می‌کنه یه تعداد از فعالین‌سیاسی سریعاً اعتراض می‌کنن که ای وای امنیت‌ملی به خطر افتاد! وقتی بزرگ‌ترین رهبر سیاسی و مذهبی در جهان اسلام رو حتی صرفا زبانی تهدید می‌کنن؛ امنیتِ ملی به خطر نمیفته؟ این فعالین جناحی و سیاسی، بر سر چنین چیزی دعوا نمی‌کنن؟
واقعاً اولویت‌بندی‌ و ضرورت‌شناسی حلقهٔ مفقودهٔ ماست!

بابا وطن امروز با اسلام یکیه…
«وطن، امروز با اسلام یکی است. اسلامیّت و ایرانیّت متضاد نیستند، یک حقیقتند. هر‌کسی سرباز اسلام شد، از هر ارزشی -از جمله ارزش میهن و وطن- دفاع می‌کند.» رهبر انقلاب.
ــــــــــــــــــــــــــــــــ
«ای ایران بخوانِ» رهبری در شبِ عاشورا خطاب به حاج‌محمود کریمی، چیز جدیدی نبود. گرچه مثل همیشه در بهترین موقعیت و با بهترین نتیجه اتفاق افتاد اما جدید نبود. مدت‌ها قبل از کوبیدن بر طبلِ دوگانهٔ بیهودهٔ امّت-ملّت، رهبری پاسخ این نگاه‌های تفرقه‌افکنانه رو داده و در منظومهٔ فکری ایشون، این موضوع ثابت و روشنه. از دفاع‌مقدس ۸ ساله، تا ای ایران بخوانِ دفاع‌مقدس ۱۲ روزه. اما کمتر کسی این مجموعهٔ جامع از وطن‌دوستی و دین‌مداری رو از رهبرِ جمهوری‌ اسلامی، برای مردم روشن کرده. اما شاید یکی از ثمرات جنگ ۱۲ روزه این بود که خیلی‌ها به این حرف امام(ره) رسیدند:

اگر کلِ تاریخ را بگردید کسی را پیدا نمی‌کنید که مثلِ سیدعلی خامنه‌ای متعهد به اسلام باشد و خدمتگزار، و بنای قلبی‌ا‌ش بر‌ این باشد که به این ملّت خدمت کند. پیدا نمی‌کنید!

بوریس‌جانسون، نخست‌وزیر سابق انگلیس:

«شاهِ ایران برای خرید تانک‌ ۴۰۰میلیون پوند پرداخت کرده بود، اما ما تانک‌ها رو تحویل ندادیم. بعد از انقلاب همون تانک‌هارو به دیگران فروختیم. مثلا به صدام‌حسین. ما پول داشتیم، تانک‌ها رو هم داشتیم، ما همون شتر رو دو بار فروختیم، این یک‌ روش بریتانیایی کلاسیکه. مثل کاری که با فلسطین کردیم!»

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خباثتِ بی‌وقفه. در ۱۳۲۰ متفقین به ایرانِ بی‌طرف حمله کردند، رضاخان تبعید و فراری، و ارتش فروپاشید. انگلیس یکی از عواملِ اصلی اشغالِ ایران در جنگ‌جهانی و قحطی‌بزرگ در ایران با چندمیلیون کشته‌ بود. یعنی دومین قحطیِ انگلیسی در ایران. یکبار در جنگ‌جهانی اول، یکبار در جنگ‌جهانی دوم. اما چند‌سال پیش، عده‌ای بعد از باختِ تیم فوتبال ایران در برابر این تیم، پرچمش رو در خیابان‌ می‌چرخوندن. این روباهِ پیر.

من بعد دیدنِ این ویدیو، یاد یه چیز‌ دیگه هم افتادم. سردار حاجی‌زاده می‌گفت زمانی می‌شد ما موشک بخریم، اما رهبری مخالف بود. می‌گفت خودتون بسازید! امروز رو می‌دید. که چطور صنایع ‌دفاعیِ ساختهٔ فرزندانِ این سرزمین، دنیا رو متحیر می‌کنه؛ با رهبری در میدان.

نمی‌دانم باید دقیقاً چه اتفاقِ دیگری بیفتد که جهان بیدار شود و از بیانه‌نویسی‌ها و محکوم‌کردن‌هایِ فرمالیته و ژست‌های اَدایی و تهوع‌آورِ حقوق‌بشری و سرگرمی‌هایِ حیوانی و دعواهایِ بی‌سر و تَه عبور کند. نمی‌دانم بشر به چه حدی از کثافت می‌تواند برسد که از کنار این صحنه‌ها بی‌تفاوت عبور کند، بخند‌د، بهانه بیاورد تا انسان‌نبودنِ خودش را به رخ بکشد؛ آنقدر حقیر و پَست شود که در فضای‌مجازی عکسِ آب و غذا منتشر کند و زیرش به تو طعنه بزند. نمی‌دانم فربه‌هایِ ذلیلِ امریکا که گنده شدنِ شکم‌هایشان هیچ دلیلی ندارد جز شهوتِ «دوشیده ‌شدن» به دستِ عاملانِ قتلِ تو؛ چطور شب و روز می‌گذر‌انند درحالی‌که تورا فراموش کردند. چطور سرِ سفره‌های چرب و رنگین‌شان می‌نشینند، عیش و نوش می‌کنند، همدست و هم‌پیالهٔ ابلیس‌اند اما خیال می‌کنند تمام کرده‌اند مسلمانی را! و عده‌ای هنوز رویایِ شبیه‌شدن به آنها را دارند… نمی‌دانم یک کیسه آرد، یک کاسهٔ نصفهٔ غذا در شبانه‌روز برایِ چند‌نفر، و حتی یه پوشک برای تو! چقدر برایِ پدر و مادرت حیاتی‌ست. من حتی نمی‌دانم آیا پدر و مادری داری که بی‌صدا برایِ مرگِ تدریجیِ تو اشک بریزند یا نه. نمی‌دانم! شرمنده‌ام…

منشاء قدرت دل، هیچی نیست بجز توکل.
مومن اگه زمین هم بخوره، چون خدا رو می‌بینه زود بلند می‌شه! اگه تند تند کِسل و بی‌انگیزه می‌شی، ببین خدا رو کجای زندگی‌ت داری؟ خدا رفیقِ خیلی خوبیه.

• استاد شجاعی| خیلی به موقع…

ایرانِ اسلامی بر‌اساسِ «دین» و «دانش» بنا شده، دین مردم و دانش جوانان ما در بسیاری از میدان‌ها توانسته دشمن را وادار به عقب‌نشینـی کند. بعد از این هم همین‌جور خواهد بود. ۱۴۰۴/۵/۷.
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ
«تو را دانش و دین رهانَد درست
درِ رستـــگاری ببـایدت جُســت»
- فردوسی

دیگران شعارِ ایرانیّت دادند، تو عمل کردی. دیگران اسلامیّت را هدف قرار دادند، تو پاسداری کردی. تو فرماندهٔ در میدانی.

بدعت در ساز و کار قانون گذاری کشور

اینکه دولت لایحه مهمی را با فشار گروه اندک از مجلس پس بگیرد، لایحه ای که خود ابتدا مدافع بوده و به مجلس فرستاده و بهانه این باشد که "اجماع نخبگان" است! بدعت ناصوابی است. کدام نخبگان؟ از کدام حلقه سیاسی؟ پس ساز و کار حاکمیت و مسیر قانونگذاری چه میشود!؟

یکی از آسیب‌های بزرگ در کشور ما که فضا را برای نفوذ آماده ساخت همین بی عملی و کُندی نظام تصمیم‌سازی در اخذ تصمیم و اقدام بموقع بود. این چرخه اشتباه ادامه دارد.

وقتی که مجلس بررسیِ لایحهٔ «مقابله با انتشار محتوایِ خبری خلاف‌واقع در فضای مجازی» رو تصویب کرد، صدای عده‌ای خاص بلند شد که این کار نقضِ آزادی بیانه. بدونِ هیچ نگاه انتقادیِ فنی، و با هدف حمله به اصلِ این لایحه. طبیعتاً هر لایحه‌ای می‌تونه کلی، و دارای ابهام و ایرادات فنی باشه و نیاز به چکش‌کاری و رفع‌نقص داشته باشه [کمااینکه ابهامات این لایحه هم قابل ایراده و جای بحث داره] پس تفاوتِ نگاهِ فنی، با نگاه سیاسی مشخصه. حالا با فشارِ تریبون‌های اصلاح‌طلب و بعضی سلبریتی‌ها امروز خبر رسید دولت استردادِ این لایحه رو تصویب کرده. چیزی که خودش پیشنهاد داده بود. به استنادِ کدوم نگاه‌کارشناسی این لایحه رو پیشنهاد دادید و حالا به استنادِ کدوم نگاه کارشناسی پسش گرفتید؟ روزنامه‌های اصلاح‌طلب؟ استوری سلبریتی‌ها؟ آیا انتشارِ محتوای فیک، نشونهٔ آزادیِ بیانه؟ با فرض رفع ایرادات این لایحه، مقابله با انتشارِ محتوای خلاف‌واقع در فضای مجازی، به ضرر کیه؟ اون‌هایی که از انتشارِ هیچ محتوایِ فیکی علیه امنیتِ‌روانی مردم دریغ نمی‌کنن، چطور با یک نگاهِ سیاسی نگران آزادی‌بیان می‌شن؟


از همه عجیب‌تر، توجیهاتِ معاون ‌ارتباطات رئیس‌جمهوره که گفت «آقای دکتر‌پزشکیان اعتقادی به فحوایِ چنین لایحه‌ای ندارد!» درحالی‌که امضایِ پزشکیان پایِ این لایحهٔ دو‌فوریتیِ تقدیمی به مجلس بود!! تنها چیزی‌که به چشم میاد، یک ناهماهنگیه؛ ناهماهنگی حتی در دستاوردسازی.

البته انقدر «اولویت» واقعـی‌تر و ملموس‌تر وجود داره که دولت بالاخره باید همت کنه و براشون «کارشناس‌»هایی پیدا کنه که راه‌حلی بجز تعطیلی ارائه بدن، که نوبت به پرداختن به این جنجـال‌ها و حواشی و دستاوردسازی‌های عجیب نرسه.

«امیر ۱۲ کیلومتر پیاده آمده بود تا غذا بگیرد، اما جز ته‌ماندهٔ غذا چیزی نگرفت. بخاطرِ همان از ما تشکر کرد، دستم را بوسید. اما کشته شد…»


آنتونی آگیلار، افسر بازنشستهٔ نیروهای ویژه امریکا، از سفرش به غزه برای توزیع کمک‌های بشردوستانه می‌گه. از تفریحی بنام کودک‌کُشی و انسان‌کُشی، بین وحوشِ صهیونیست‌. از یک فاجعهٔ‌ تمام‌عیارِ انسانی پیش چشم جهان.

«من خرجِ امام می‌شم، نه امام خرجِ من.»

این دیالوگِ شهید بروجردی در فیلمِ غریب رو چاپ کنید بزنید بالاسرتون. سر درِ دفترتون. پیج‌هاتون. کانال‌هاتون. توییت‌هاتون و احیاناً پروژه‌هاتون. روزی صدبار تکرارش کنید که خرج کردن از رهبری برایِ مطامعِ سیاسی‌تون، نه انصافه، نه اخلاقه، نه نشونهٔ ولایی‌بودن. اگر «ادعـا» دارید، خرجِ امام ‌جامعـه بشید که دهه‌هاست ولو به تنهایی میدان‌دارِ سربلندی این خاک و این آرمانه، و مدت‌هاست که در فهمِ رهنمودهاش لنگ می‌زنید تا جایی‌که باید لقمهٔ آماده در دهان‌تون بذاره و تازه بعدش باز هم دیوار کج‌فهمی‌هاتون بلنده، نه این‌که هرجایی کم آوردید از امامِ جامعه به نفع منافع سیاسی‌تون - و نه منافعِ ملی- بهره‌برداری کنید و پشتش پنهان بشید. این منفعت‌محوریِ شخصی شما نه اخلاقیه، نه انصاف. منصف و اخلاق‌مدار باشید.

همهٔ ما.