-

غزة تموت جوعاً.
این جمله سه کلمه‌ست اما حرف‌ها دارد برایِ دنیایی که برای این فاجعه؛ به اندازهٔ یک تکه‌نان هم وقت ندارد. اما وقت دارد گاوِ شیرده قاتل کله‌زردِ امریکایی شود و سفره‌های رنگین و طویل و چربش را برای حُکامِ بی‌غیرت عربی پهن کند. غزة دارد از گرسنگی می‌میرد. عکس‌ها و فیلم‌ها را که می‌بینی، نمی‌دانی باید چه کنی. بدن‌ها آنقدر لاغر شده که می‌توانی استخوان‌ها را از روی عکس بشماری. سرها روی بدن‌ها سنگینی می‌کند، پاها رمقِ راه رفتن ندارد. فیلمی دیدم که اسرائیل یک خانه را بمباران کرد، زنی از شدتِ گرسنگی حتی نایِ فرار کردن هم نداشت. دست‌ها در تمنّایِ یک تکه‌نانِ خشک. چشم‌ها! چشم‌ها را نگاه نکن. شرمگین می‌شوی و بعد از آن یک جرعه آب هم برایت زهر می‌شود. گرسنگی‌ ابزارِ نسل‌کشیِ اسرائیلی‌هاست. آنها ابزارِ کُشتار زیاد دارند، همه هم امریکایی. حماقت است اگر فکر کنی امریکا دلش برایِ «بشریت» می‌سوزد. سلاح‌هایِ امریکایی در دست سربازانِ اسرائیلی؛ وسیلهٔ بازی‌ست انگار. دکتری می‌گفت یک‌بار سرهای مردم را نشانه می‌گیرند، یک‌بار گردن، یک‌بار پا، یک‌بار… بستگی دارد عیش‌شان چطور تکمیل شود؛ این وحوشِ خونخوارِ قاتل غاصبِ حرامی.

جهان به معنیِ واقعی عطشِ منجی دارد. حتی اگر خودش هم نداند منجی کیست! اما باید بداند که تنها احتیاجش آن نجات‌دهندهٔ موعود است. همان که هزار و صد و اندی سال است که منتظرِ «انتظارِ» ماست. برایِ ما دعا می‌کند که منتظرش باشیم. دعا می‌کند که سرگرمِ خودمان نشویم و «خودمان» را یادمان برود. که برادری‌مان را ثابت کنیم، نه به سبک و سیاقِ آنها که هزاران نامه نوشتند و در بزنگاه، یادشان رفت که نامه نوشتند.. من این‌طور حسش می‌کنم. رسیدن به آن سیبِ قرمزِ تاج سر درخت، قد‌بلندی می‌خواهد. می‌گویند قد کشیدن هم درد دارد. بزرگ شدن درد دارد. رسیدن به هر مقصدِ شیرینی، سختی دارد. رسیدن به قُله هم. عقل من می‌گوید خدا دیدنِ نور آخرین حجت‌ش را نصیبِ هرکسی نمی‌کند. به‌قولِ استاد شجاعی وقتی خداوند نعمتِ سیزده معصوم را به آدم‌ها داد، و آدم‌ها دیدند و شنیدند و دانستند که این‌ها عزیزانِ خدایند، نعمت‌اند، مایهٔ آسایشِ زمین‌اند اما عافیت‌طلبی کردند، تنبلی کردند، بهانه آوردند، یک گوشه‌ای نشستند و با بی‌طرفی و ترس؛ هم‌گامِ طاغوتیان شدند، نظاره‌گرِ تنهایی‌شان شدند و تنهایشان گذاشتند؛ آخرین حجت‌ش را به هرکسی نمی‌دهد.

نمی‌دانم. من نمی‌دانم چه کاری از من برمی‌آید! دلم می‌خواهد کاری بکنم. کاش خدا کاری کند که کاری از من بربیاید. منِ نابلد، منِ ضعیف و ناتوان و ترسان، اما دلم از غربتِ این دنیا به تنگ می‌آید، تنگیِ دلم از تنگیِ قفسِ این دنیا، اشک می‌شود گاهی. حُناق می‌شود گاهی. کاش خدا کار کند که از من کاری بربیاید، حتی اگر این کار، نشستنِ غبار غصه‌هایِ دنیایِ بی‌او باشد روی دلم. بُغضـی در گلو، دعایی بر لب، اشکی در چشم. نمی‌دانم.

«ذراتِ‌ جهان پشتِ گردن ظهـور ایستاده‌اند. همهٔ اجزای‌ زمین گرسنه‌اند و یک‌تکّه عدالت می‌خواهند. تاریخ با تمام عظمتش چشم به دروازه‌های نخسـتین دوخته است و زمان به نصف‌النهارِ ربوبـیِ خود می‌رسد. کافی است یکی از پدیده‌ها به گریه بیفـتد؛ جهـان روضهٔ رضوان خواهد شد…»


تمامِ حرف همین کلمات است که احمد‌‌عزیزی گفته، و تمامِ تمنّا همین قاب است که حسـن‌ روح‌الامین کشیده‌.
که یا رب! کجاست خورشیدِ تابندهٔ هستی…؟

وضعیتِ زندگی و زنده‌ماندن آدم‌ها در غزه انقدر وحشتناکه که قابل‌توصیف با هیچ کلمه‌ای نیست! این گرسنگی دادنِ عمدی، یک ابزار کُشتار توسط اسرائیله و بیانیه‌نویسی‌ها هم دردی دوا نمی‌کنه…
نمی‌دونم باید چه کرد! اما دوتا خیریهٔ معتبر برای کمک به غزه دیدم که حتماً شما هم دیدید، اما باز هم معرفی می‌کنم...


یکی «ایران همدل» که تحتِ‌نظر دفتر رهبر‌انقلاب اداره می‌شه.
یکی هم «خیریهٔ خدیجه‌الکبری(س)». اقای احمد اثنی‌عشران مدیریتِ خیریه هم نحوهٔ کمک‌رسانی‌ رو در شبکهٔ افـق توضـیح دادند.
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
وقتی گرسنگی‌دادن ابزارِ دشمنه؛ باید در حد وُسع باهاش مقابله کنیم…

-
فرهیختگان نقدِ خوبی رو دربارهٔ مصاحبهٔ عراقچی با فاکس‌نیوز نوشته. بعد دیدن بخش‌هایی از مصاحبه، نکات مثبتـی رو هم در مصاحبه دیدم، مثلِ تاکید بر غیرقابل مذاکره بودن حق غنی‌سازی و توان موشکی، حمایت همه‌جانبهٔ ایران از گروه‌های مقاومت.

اما این‌ موارد قابل‌نقد کاملا دیده می‌شد و من بعنوان مخاطبِ‌ عمومی «در‌جایگاهِ اتهامی بودنِ» طرف ایرانی رو در این مصاحبه احساس کردم. مصاحبه‌ای که مثل مصاحبه با پزشکیان شبیه به یک بازجویی رسانه‌ای بود و طبیعتاً تو این موقعیت توقع می‌رفت بعنوان نمایندهٔ کشوری که مورد حملهٔ‌ نظامی یک کشور «همیشه ‌متجاوز» قرار گرفته؛ پاسخ‌هایی کاملاً غیرِ توجیهی و طلبکارانه داده بشه، نه مجدداً توضیحاتی شبیه دفاعیاتِ متهم در یک بازجوییِ رسانه‌ای! در این قضایا شما طلبکارید. وقتی دشمن وقیحانه حرف از حملهٔ مجدد به تاسیساتِ ‌هسته‌ای می‌زنه؛ پاسخ‌های منفعلانه و توجیهی در برابرِ یک تهدیدِ ‌واضح، می‌تونه مقابله با این تهدید رو در عرصهٔ عمومی مخابره کنه؟

پیشنهاد می‌کنم کاملش رو در سایت بخونید.

این ترامپ بود که با نتانیاهو تبانی کرد تا به ایران حمله کند، این‌گونه است که شما حقیقت را تحریف می‌کنید. نباید مرا دعوت کنید، چون به‌راحتی افشا می‌شوید!

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــ
در مصاحبه‌ با یک طرفِ خارجی، کمتر کسی رو مثل دکتر مرندی دیدم که در برابرِ یک «بازجوییِ رسانه‌ای» موفق عمل کنه. این بخش از مصاحبه با اسکای‌نیوز رو ببینید. مصاحبه‌شونده باید بلد باشه چطور توپ رو به زمینِ مصاحبه‌کننده‌ای که خودش رو در جایگاه بازجو فرض کرده بندازه، باید بلد باشه چطور ورق رو برگردونه و از موضع تهاجمیِ طرف علیه‌‌ش استفاده کنه. به ویژه وقتی کشورش مورد تهاجمِ نظامیِ کشورِ طرف قرار گرفته!
بدیهیه که افراد با یک هدفِ‌خاص به این مصاحبه‌ها دعوت می‌شن، و اگه در جایگاه اتهامی قرار بگیرن و این‌طور برداشت بشه که تلاش در اثبات و توجیهِ خودشون و سیاست‌هایِ مُتقنِ خودشون دارن، فقط طرف مقابل رو به هدفش می‌رسونن. درحالی‌که شاید بازتابِ داخلی این قبیل مصاحبه‌ها از بازتاب خارجی‌ش مهم‌تر هم باشه.

یادم میاد وقتی شهید‌رئیسی برای اون سخنرانیِ معروف و عالی به سازمان‌ملل رفت، در برابرِ جنایات و تهدیداتِ امریکا و اتهامات بی‌اساسی که امریکا به مسئلهٔ هسته‌ایِ ایران وارد می‌کرد از یک عبارت فوق‌العاده استفاده کرد که بعد از اون توی بیشتر موارد منم ازش استفاده می‌کنم. گفت «امریکا، تنها مجرمِ اتمیِ جهان!»

چنین عبارتی، در واقع پاسخِ همهٔ اتهامات بی‌اساس امریکا نسبت به خطرناک بودنِ صنعت هسته‌ایِ ایران، تنش‌آفرینی ایران در منطقه و ادعایِ دلسوزی‌ امریکا برای حقوق‌بشر بود. امریکا تنها مجرمِ اتمی جهان! که برای اولین‌بار از سلاح اتمی علیه ملت‌ها استفاده کرد و حالا با ادعای احمقانهٔ غیرصلح‌آمیز بودنِ هسته‌ای ایران، به تاسیسات هسته‌ای ما حمله کرد و مدام داره این ادعا رو هم تکرار می‌کنه.


این جمله از سخنرانی شهید رئیسی در سازمان‌ملل رو هم بخونید:

«آمریکا باید با اعتمادسازی اثبات کند که دارای حسن‌نیت است و ارادهٔ واقعی برای عمل به تعهداتِ خود و نهایی کردنِ مسیر را دارد.»

صحیح، منطقی، پرسش‌گرایانه و در موضعِ قدرت. دلیل هم داره. چون اونی که به تعهداتش عمل نکرد و حتی به همون میز مذاکره هم احترام نذاشت و قائل به هیچ گفتگویی هم نیست، امریکاست، نه ما. حالا که امریکا وسط مذاکرات به ما حملهٔ نظامی کرده و گزافه‌گویی‌هاش ادامه‌داره، قطعاً این موضع باید صریح‌تر بیان بشه. نه منفعلانه، با لُکنت، تعارف و مظلوم‌‌نمایی!

«در پیروی از ولایت‌فقــیه و امام خامنه‌ایِ عزیز، عمل خالصانه، کسبِ بصیرت، مبارزهٔ بی‌امان با استکبار در راسِ آن امریکای جنایتکار و رژیم کودک‌کشِ اسرائیل، لحظه‌ای درنگ نکنید و دشمنیِ دشـمنان را جدی بگیرید.»

امضاء؛ امیرعلی‌حاجی‌زاده
سـربازِ سیدعلــی.

ــــــــــــــــــــــــــــــــــ
بخشی از وصیت‌نامهٔ سردار حاجی‌زاده که هنوز نوشتنِ عنوان «شهید» قبلِ اسمش، برام سنگینه. و نامِ خامنه‌ایِ‌عزیز، که فصلِ مشترک وصیت‌نامهٔ قهرمانان نامیرایِ عصـر ماست. از حاج‌قاسم و سیدحسن، تا امیر‌علی حاجی‌زاده..

…

«نام تمامِ کسانی که به پدرم تهمت زدند در خاطرم هست و اگر پدرم هم آن‌ها را ببخشد، من نخواهم بخشید…»

این حرفِ فرزندِ شهیدِ بزرگوار فریدون عباسی، دانشمند هسته‌ایه که در حملهٔ اسرائیل به شهادت رسید. می‌دونستید به ایشون که یکی از دلسوزترین افراد برای صنعتِ هسته‌ای بود؛ تهمتِ جاسوسی می‌زدن؟ همون‌هایی که خطِ تخریب خیلی از افـرادِ دلسوزِ دیگه رو هم جهت‌دهی می‌کنن، تخریبِ شهید‌رئیسی، تهمتِ جاسوسی به یحیی‌سنوار و … که کماکان برخوردی باهاشون صورت نمی‌گیره. ترورِ شخصیت مقدمهٔ ترور فیزیکی‌ست. همیشه بوده. شما رو نمی‌دونم اما اگه من بعنوان یکی از اعضایِ جامعه -که در این جنگِ روانی آسیبِ فراوان دیده- حقـی داشته باشم؛ من هم این افـراد رو هرگز حلال نخواهم کرد.

«هفت تکلیفِ راهبردی.»♥️

-
این عادتِ همیشگیِ انداختنِ بار پاسخگویی نسبت به کم‌کاری و سوءمدیریتِ خودشون روی گردنِ بقیه! مثلِ همیشه. یه روز گردنِ شعارهای روی موشک، یه روز رئیسی، یه روز جلیلی، یه روز تقصیرِ فلان قانونِ خوبِ مجلسه، یه روز توصیهٔ فرانچسکو! خیلی اتفاقی مواقعی که خودشون مسئولیت داشته باشن، «هُپ» می‌شن.


بجای دور زدنِ مسئولیت‌پذیری و جا‌ خالی‌دادن‌هایِ همیشگی جهتِ عدمِ پاسخگویی؛ با بقیه که برای کمک به موفقیتِ شما در راستایِ منافع ‌ملی، امروز نجیبانه در برابرِ این ضعفِ مدیریتی فاحش سکوت کردن و همکاری می‌کنن و به سیاقِ بی‌اخلاقی‌هایِ رایجِ خرده‌رسانه‌-مجازی‌هایی که دروغ‌بافی و لجن‌پراکنی عادتشونه رفتار نمی‌کنن؛ «وفاق» کنید، افکار عمومی رو منحرف نکنید، مسئله رو بپذیرید و بالاخره یک «کارشناس» برای مسائل پیدا کنید.

بخونید.

«آن‌روز که با سیاست دشمن را عقب می‌راندم؛ متهم نبودم که کذّابم، ساحرم، خون‌ریزم. متهم نبودم بد دینم. امروز فقط با ایستادنِ رو در رو می‌توانم تهمت‌هایی را که به من بسته‌اند را پاک کنم.»

- مختارنامه
- دیالوگِ مختار- قبل از شهادت.

«به شما قول می‌دهم؛ چنانچه با همان نیتِ روزهایِ نخستین قیام شمشیر بزنید، پیروزید و بر دشمنِ مزور غلبه می‌کنید.در میانِ شما هستند کسانی‌که احیاناً قصدِ ‌تسلیم دارند. من بیعتم را از ایشان بر می‌دارم و اتمامِ‌حجّت می کنم. تزویر به شما امان می‌دهد تا مقاومتتان را بشکـند، پس از غلبـه شک نکنید؛ گردنتان را خواهد شکست.»

- مختارنامه
- دیالوگِ مختار- قبل از شهادت.

وقتی اولویتِ سازندهٔ یک سناریو‌‌ی خیالی‌ دیده‌شدن باشه و ذهنیت‌ مخاطب براش فاقدِ ارزش و اولویت باشه، اینجاست که بیننده داده‌هایِ تحلیلی-تاریخی ذهنش رو براساسِ این سناریوهای فانتـزی می‌سازه؛ نه براساسِ مطالعه مبانیِ واقعیِ تاریخی!برای همین وقتی ازش می‌پرسی منبعِ فلان حرفت چیه؟ می‌گه سکانسِ فلان سریالِ «تاریخی». درحالی‌که اون اثر در خوش‌بینانه‌ترین حالت، یک «تحـریف تاریخ» با چاشنیِ فانتزی‌های مثلاً عاشقانه‌ست.

تقلیلِ بزرگ‌ترین انقلاب مردمی ایران به چند سکانسِ مناسب ویو، جفای بزرگی در حق تاریخه. انقلابی که میشل‌فوکو می‌گه نه تنهـا اَفیونِ توده‌ها نبود، بلکه «روحِ یک جهانِ بی‌روح» بود. و بیانگذارش رو اینطور توصیف می‌کنه: «شخصیتِ خمینی پهلو به افسانه می‌زند. امروز هیچ رئیس دولتی و هیچ رهبر سیاسی، حتی به پشتیبانی همهٔ رسانه‌های کشورش نمی‌تواند ادعا کند که مردمش با او پیـوندی چنین شخصی و چنین نیرومند دارند.»


چه حماقتی که بنای ذهنی‌ت رو بر اساسِ توهّمات و فانتزی‌های سریالی بسازی! چون با اولین خشتِ کج، دیوار تحلیل‌هایِ آینده‌ت هم تعریفـی نخواهد داشت.

سرمایه‌ای به اسمِ «آیت‌الله خامنه‌ای»
این یادداشت رو حتماً بخونید.
.

-
استاد راجی می‌گه یکی از مهم‌ترین شاخه‌های تبیین، مربوط به شخص و شخصیتِ رهبریه که طبیعتاً خود رهبری به این مورد اشاره نمی‌کنن اما مهم‌ترین شاخهٔ این موضوعه. واقعاً حیفه که وقت ‌و پتانسیلی رو که می‌شه صرفِ شناخت هرچه بیشترِ این مَرد و جهان‌بینی سیاسی، اجتماعی‌ و عقبهٔ اعتقادی‌اش کرد؛ صرف دعواها و اختلافاتِ سطحی‌ کنیم. شاید اگه بینش و منظومهٔ فکریِ رهبری در‌ موارد مختلف برامون روشن بود؛ این دعواها و کل‌کل‌های ناتمام دامن‌گیر جریانات سیاسی مختلف نمی‌شد!

خبری امروز خوندم این بود که وزیر جنگ اسرائیل مجدداً در یک گستاخی، رهبر انقلاب رو تهدید کرده. آیا این تهدید برای ما -و فعالینِ مجازی- انقدر عادی شده؟ بجایِ سرگرم ‌شدن با این دعواهای سطحی، نمی‌شد یک موج اعتراضی رسانه‌ای و مجازی راه انداخت؟ یا کسی قرار نیست پاسخ این یاوه‌گویی‌ها رو بده؟ وقتی در پاسخ به تهدیدی که ترامپ کرده بود؛ یک‌نفر تو ایران متقابلاً از ادبیات تهدید استفاده می‌کنه یه تعداد از فعالین‌سیاسی سریعاً اعتراض می‌کنن که ای وای امنیت‌ملی به خطر افتاد! وقتی بزرگ‌ترین رهبر سیاسی و مذهبی در جهان اسلام رو حتی صرفا زبانی تهدید می‌کنن؛ امنیتِ ملی به خطر نمیفته؟ این فعالین جناحی و سیاسی، بر سر چنین چیزی دعوا نمی‌کنن؟
واقعاً اولویت‌بندی‌ و ضرورت‌شناسی حلقهٔ مفقودهٔ ماست!

بابا وطن امروز با اسلام یکیه…
«وطن، امروز با اسلام یکی است. اسلامیّت و ایرانیّت متضاد نیستند، یک حقیقتند. هر‌کسی سرباز اسلام شد، از هر ارزشی -از جمله ارزش میهن و وطن- دفاع می‌کند.» رهبر انقلاب.
ــــــــــــــــــــــــــــــــ
«ای ایران بخوانِ» رهبری در شبِ عاشورا خطاب به حاج‌محمود کریمی، چیز جدیدی نبود. گرچه مثل همیشه در بهترین موقعیت و با بهترین نتیجه اتفاق افتاد اما جدید نبود. مدت‌ها قبل از کوبیدن بر طبلِ دوگانهٔ بیهودهٔ امّت-ملّت، رهبری پاسخ این نگاه‌های تفرقه‌افکنانه رو داده و در منظومهٔ فکری ایشون، این موضوع ثابت و روشنه. از دفاع‌مقدس ۸ ساله، تا ای ایران بخوانِ دفاع‌مقدس ۱۲ روزه. اما کمتر کسی این مجموعهٔ جامع از وطن‌دوستی و دین‌مداری رو از رهبرِ جمهوری‌ اسلامی، برای مردم روشن کرده. اما شاید یکی از ثمرات جنگ ۱۲ روزه این بود که خیلی‌ها به این حرف امام(ره) رسیدند:

اگر کلِ تاریخ را بگردید کسی را پیدا نمی‌کنید که مثلِ سیدعلی خامنه‌ای متعهد به اسلام باشد و خدمتگزار، و بنای قلبی‌ا‌ش بر‌ این باشد که به این ملّت خدمت کند. پیدا نمی‌کنید!

بوریس‌جانسون، نخست‌وزیر سابق انگلیس:

«شاهِ ایران برای خرید تانک‌ ۴۰۰میلیون پوند پرداخت کرده بود، اما ما تانک‌ها رو تحویل ندادیم. بعد از انقلاب همون تانک‌هارو به دیگران فروختیم. مثلا به صدام‌حسین. ما پول داشتیم، تانک‌ها رو هم داشتیم، ما همون شتر رو دو بار فروختیم، این یک‌ روش بریتانیایی کلاسیکه. مثل کاری که با فلسطین کردیم!»

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
خباثتِ بی‌وقفه. در ۱۳۲۰ متفقین به ایرانِ بی‌طرف حمله کردند، رضاخان تبعید و فراری، و ارتش فروپاشید. انگلیس یکی از عواملِ اصلی اشغالِ ایران در جنگ‌جهانی و قحطی‌بزرگ در ایران با چندمیلیون کشته‌ بود. یعنی دومین قحطیِ انگلیسی در ایران. یکبار در جنگ‌جهانی اول، یکبار در جنگ‌جهانی دوم. اما چند‌سال پیش، عده‌ای بعد از باختِ تیم فوتبال ایران در برابر این تیم، پرچمش رو در خیابان‌ می‌چرخوندن. این روباهِ پیر.

من بعد دیدنِ این ویدیو، یاد یه چیز‌ دیگه هم افتادم. سردار حاجی‌زاده می‌گفت زمانی می‌شد ما موشک بخریم، اما رهبری مخالف بود. می‌گفت خودتون بسازید! امروز رو می‌دید. که چطور صنایع ‌دفاعیِ ساختهٔ فرزندانِ این سرزمین، دنیا رو متحیر می‌کنه؛ با رهبری در میدان.