نمونه سوالات فیزیک یک دانشگاه تهران (میان ترم + پایان ترم + امتحانات سال ۹۹)

#ترم_یک
@UT_Guide

⭕️ خیلی اتفاق میفته که یه چیزی رو توی دانشگاه گم و یا پیدا کنید.
پیشنهاد می کنیم توی کانال اشیا گمشده ی دانشگاه تهران، اشیایی که گم میکنید و یا پیدا می کنید رو اعلام کنید تا زودتر به نتیجه برسید.

@UTGroups

دانستنی های #اندک_ترم ای ها، قسمت نهم!
#بچه_فنی #کتاب

این قسمت : «کتاب»!

⚠️ این مطلب برای بچه های فنی-مهندسی و فقط برای دروس پایه (ریاضی یک و فیزیک یک و...) نوشته شده و حتی قابل تعمیم به دروس تخصصی نیست! در نتیجه کامل دقت کنید مطلب برای چه درسی نوشته شده تا سو برداشتتون باعث بدبخت شدنتون نشه!😅

جلسه ی اولی که میری سر کلاس، استاد میاد دویست تا کتاب مرجع و غیره معرفی می کنه بهت:
«...آره آپوستُلم کتاب خوبیه، جیمز استوراتم عالیه، آدامز هم هست... هالیدی مرجع اصلی ما در این درسه ولی زیمانسکی هم هست و....»
این جملاتی هست که احتمالا موقع معرفی کتاب از دهن اساتید میشنوید.آیا لازمه برید بخریدشون!؟
نهههههههههههههه🤦‍♂️😑

قبل از خرید کتاب یه لحظه صبر کنید و این مطلب رو تا انتها بخونید، بعدش هر اقدامی خواستید بکنید بکنید!
قبل از هرچیز باید بدونیم کتاب مرجع اصلا به چه دردی می خوره؟!
کتاب مرجع دو کاربرد اصلی داره:
1- اگر قسمتی از درس رو نفهمیدیم، میریم فقط اون قسمت رو از روی کتاب مرجع می خونیم! (لازم نیست برید بشینید شروع کنید به خوندن کتاب مرجع، کتاب مرجع تکرار حرف های استاد هست و هیچ نکته ی خاصِ اضافه تری نداره، با این تفاوت که با توضیحات مفصل تر، مثال های بیشتر و کلا به صورت روان تر و ساده تری توضیح داده، نتیجتاً مطالعه ی کتاب مرجع در حالی که تدریس استاد رو کامل یاد گرفتید و مطلب رو فهمیدید، تکرار مکرراته و مطالب کتاب هم توضیح واضحات هستن، نهایتاً در این شرایط صرفاً دارید وقتتون رو هدر میدید)
2- و اما کاربرد دوم! اگر استادتون تمرینی رو از درون کتاب مرجعی مشخص کرد که به عنوان تکلیف تحویل بدید، به کتاب مرجع احتیاج پیدا می کنید. (مثلا استاد رحامی تمریناتی رو از قسمت Problems و Problem Plus کتاب استوارت تعیین می کنن که باید حل بشه و به عنوان تکلیف فرستاده بشه)

در هر صورت لازم نیست کتاب رو بخرید! فایل PDF هر کتابی که خواستید در کانال های تلگرام و سایت های اینترنتی پیدا میشه که قبلا لینک این کانال های تلگرامی رو اینجا قرار دادیم. (البته برای رعایت حقوق نویسنده و اصطلاحاً کپی رایت و حلال و حروم و این داستانا، پیشنهاد میشه برای کتاب هایی که مولفشون ایرانی هست، نسخه ی اصلی و چاپی رو از بازار و یا نسخه ی الکترونیکی رو از سایت فیدیبو و طاقچه و .... تهیه کنید)
کلا توصیه میشه تا جایی که ممکنه از نسخه های PDF کتب استفاده کنید، اینجوری خانوادتون هم ورشکست نمیشه! (هر کتاب مرجع قیمتی حدود 100-200 تومن و بالاتر! داره و واقعا وقتی فایل PDF شون با کیفیت بالا توی اینترنت وجود داره لازم نیست به نظرم این کتاب هارو بخرید!)

موفق باشید!

@UTGroups

⚠️ کانال های دانلود کتاب و جزوه ⚠️
میتونید جزوات و کتبی که لازم دارید و توسط اساتید معرفی میشن رو از این کانال ها دانلود کنید. (مسلماً دانلود کردن کتبی که نویسنده هاشون ایرانی هستن برخلاف قانون کپی رایت هست و توصیه میشه اصل کتاب رو چه به صورت چاپی چه به صورت الکترونیکی از سایت های فیدیبو و طاقچه تهیه کنید)

⭕️ گروه تبادل کتاب دانشگاهی
⭕️ مهمات شریف
⭕️ جزوه گاه
⭕️ جزوه برتر
⭕️ کافه کتاب
⭕️ جزوه جو
⭕️ جزوه های علموص
⭕️ آرشیو ZNU 
⭕️ کنج برق
⭕️ پاسخ آزمون های نهاد

@UTGroups

🔸جنبش زنانه‌: از خیابان تا خانه🔸
(و راه دشواری که جامعه‌ی ایرانی در پیش دارد)

✍️محسن‌حسام مظاهری

[بخش ۱ از ۲]
۱
برگزاری کم‌رمقِ دو راهپیمایی حکومتی با وجود تبلیغات فراوان و ادامه‌ی اعتراضات پس از آن دو، نشان داد جنبش زنانه‌ی ۱۴۰۱ جدی‌تر از آن است که حاکمیت و نیز برخی تحلیلگران تصور می‌کردند. ماهیتِ «اجتماعی» این جنبش و عاملیت و محوریتِ «زنان» در آن سبب شده است فرمول همیشگیِ حاکمیت برای «جمع‌کردنِ غائله»، یعنی تحریک عواطف مذهبیِ بخش وفادار به نظام با متهم‌ساختن معترضان به هتک حرمت مقدسات هم این‌بار کافی نباشد.

۲
بااین‌همه خطای بزرگی است اگر این جنبش را صرفاً‌ به بخش «در خیابان»اش منحصر دانسته و تقلیل دهیم. یک‌ بخش دیگر این جنبش،‌ که اگر به‌جهت گسترده‌بودن و عمق بیشتر مهمتر از بخشِ درخیابان نباشد کم‌اهمیت‌تر از آن نیست، بخش «درخانه»ی این جنبش است. در روزهای اخیر، به‌موازات ناآرامیِ خیابان، بسیاری از محیط‌های خانوادگی و فامیلی و گروه‌های دوستی (چه حضوری چه در فضای مجازی) نیز ناآرام بودند و به عرصه‌ای برای مباحثات و مجادلات صریح حول محور حجاب اجباری و سیاست‌های فرهنگی حاکمیت مبدل شده بودند: مباحثات پدر با فرزند، مادر با دختر، خواهر با برادر، مادر با مادربزرگ، دوست با دوست و... . اگر خیابان عرصه‌ی فریاد بود، خانه هم عرصه‌ای بود برای باورهایی که سست شدند؛ تابوهایی که فروریختند؛ یقین‌هایی که موریانه‌ی تردید به جان‌شان افتاد؛‌ نارضایتی‌هایی که به خشم تبدیل شدند و خشم‌هایی که بدل به فریاد شدند.
طبعاً‌ همه‌ی معترضان، به‌ویژه زنانِ مذهبی یا سنتی، امکان و فرصت یا انگیزه‌ی کافی برای حضور در خیابان را نداشتند؛ اما آن‌ها نیز اعتراض خود را با استوری‌ و پست‌ اینستاگرامی، با توییت، با یادداشت، حتی با کوت‌کردن و لایک‌کردن نشان دادند. توجه داشته باشیم که حتی این کنش‌های خرد و کوچک، برای کنشگران گاه هزینه‌های گزاف در محیط‌های خانوادگی و فامیلی و دوستانه و کاری داشته و دارد. و این میان، به‌طور خاص، کنش‌های اعتراضی زنان مذهبی و سنتی اهمیت ویژه‌ای دارد.

۳
پیشتر در یادداشت «عبور از اراده‌گرایی دولت به خودتنظیمی جامعه»‌ نوشته بودم که برای عبور از وضعیت بحرانی حجاب اجباری به سطحی از تعادل، لاجرم جامعه‌ی ایرانی باید از یک مرحله‌ی گذار عبور کند؛ مرحله‌ای که عبور از آن البته آسان و بی‌هزینه نیست و در آن جامعه سطحی از تنش و حتی خشونتِ گریزناپذیر را تجربه خواهد کرد. آنچه این روزها تجربه می‌کنیم به نوعی طلیعه‌ی همان مرحله‌ی گذار است. لجاجتِ باورناپذیر حاکمیت و اصرار بر سیاست شکست‌خورده‌ی «گشت ارشاد» و خشمِ انباشته‌ای که با ماجرای سپیده رشنو جرقه خورد و با قتل مهسا امینی شعله‌ور شد، به کاتالیزوری قوی برای ورود جامعه‌ی ایران به مرحله‌ی گذار مبدل شد.
بااین‌اوصاف حتی اگر بخش درخیابان جنبش هم رو به افول بگذارد و پایان یابد (که دور از انتظار نیست)، نه‌تنها بخش درخانه کماکان ادامه خواهد داشت، بلکه می‌توان گفت جنبش زنانه‌ی ۱۴۰۱ تا همین‌جا نیز دستاورد بزرگ و ارزشمندی داشته است. دستاوردی که البته اگر حاکمیت رفتار عاقلانه‌ و واقع‌بینانه‌ای داشت، لازم نبود به این قیمت گزاف و خون بیش از ۴۰ شهروند (تا امروز و طبق آمار منابع رسمی) به‌دست آید.

۴
بخشِ درخیابان‌ِ جنبش هر فرجامی پیدا کند، این جنبشی نیست که پایان یابد و درهرحال دیگر شرایط به قبل از شهریور و مهر ۱۴۰۱ برنخواهد گشت. تغییرات حجاب که حدوداً‌ یک دهه است در شهرهای بزرگ آغاز شده و طیف گسترده‌ای را شامل می‌شود، از ظهور و اشاعه‌ی مدل‌های جدید چادر (که عملاً‌ حجاب را به‌جای ابزارِ پوشاندن و پنهان‌کردن به ابزارِ‌ نمایش و تبرج مبدل می‌کند) و تنوع گونه‌های حجاب و سیالیت تعریف «محجبه» تا کشف حجاب تدریجی و کشف حجاب کامل در محیط‌های کاری و اداری غیردولتی و معابر عمومی و فضاهای شهری، با این جنبش هم سرعت شتابانی گرفت و هم دامنه‌اش از شهرهای بزرگ فراتر رفت. چادرهایی که در این جنبش تا شدند و به گنجه رفتند، دیگر بیرون آورده نمی‌شوند، گره روسری‌هایی که شل شد دیگر سفت نمی‌شود و شال‌هایی که روی شانه افتاد دیگر روی سر نمی‌نشینند. حاکمیت حتی اگر بخواهد هم دیگر مانند گذشته و با سنبه‌ی پرزور نمی‌تواند سیاست غلط حجاب اجباری را ادامه دهد و ون‌های نفرت‌پراکنِ ارشاد، حتی اگر باقی بمانند، دیگر مثل قبل امکان جولان‌دهی ندارند و ترس عمومی برای مقابله با آن‌ها کمتر شده است. هزینه‌ی مقاومت برابر حجاب اجباری حتی در محیط‌های رسمی و سازمانی کاهش یافته و زنان و دخترانی که باور و علاقه‌ای به حجاب ندارند، سهم عادلانه‌تری از خیابان خواهند داشت.

ادامه👇

@UTGroups

🔸جنبش زنانه‌: از خیابان تا خانه🔸
(و راه دشواری که جامعه‌ی ایرانی در پیش دارد)

✍️محسن‌حسام مظاهری

[بخش ۲ و پایانی]
۵
این تصویر از آینده، طبعاً خوشایند بخش‌هایی از بدنه‌ی مذهبی جامعه نخواهد بود و در برابر تحقق آن مقاومت خواهد کرد. به‌خصوص در دو گروه این مقاومت جدی‌تر خواهد بود: یکی مذهبی‌های سنتیِ میان‌سال به بالا که نوعاً به حجاب به‌عنوان یک واجب شرعی تعصب می‌ورزند و به غلط تصور می‌کنند درصورت حذف اجبار قانونی حجاب، جامعه در سراشیبی سقوط اخلاقی خواهد افتاد و «عرف» قدرت کنترل و تعادل‌بخشی را ندارد؛ و دوم هسته‌ی سخت مذهبی‌های وفادار نظام که باوجود استفاده از ادبیات دینی، اما درواقع تعصب‌شان به حجاب بیشتر به‌عنوان یک نماد سیاسی و یکی از شعایر جمهوری اسلامی است. دیگر بخش‌ها، ازجمله جوانان (به‌ویژه دختران) طبقه متوسط شهری با سبک زندگی مدرن که اساساً فهم و تعریف متفاوتی از حجاب دارند و آن را بیشتر به‌عنوان نوعی مد و سبک زندگی می‌بینند، در قبال شتاب این تغییرات، موضع پذیراتر و همدلانه‌تری داشته و چه بسا خود نیز با آن همراه خواهند ‌شد.
درهرحال مقاومت دو گروه مذکور طبیعی است و احتمالاً در آینده‌ی نزدیک بیشتر شاهد برخوردهایی از جنس ماجرای اتوبوس بی‌آرتی تهران یا مجادلات بین زنان در مترو و دیگر فضاهای عمومی خواهیم بود. (گرچه که دیگر جامعه نخواهد گذاشت یکی از طرفینِ نزاع با چشم کبود رو به دوربین اعتراف‌گیری بنشیند.) این مجادلات مادام که از سطح نزاع لفظی یا حتی برخورد فیزیکی محدود فراتر نرود و به خشونت جدی نرسد، گریزناپذیر است. خوشبینانه است بعد از سال‌ها کاشت نفرت و خشم در یک بخش جامعه و القای «قوم برگزیده‌ی خدا»بودن و توهم اکثریت در بخش دیگر، حالا توقع داشته باشیم همه‌چیز با مدارا و سلام و صلوات حل شود.
اما آنچه لازم است اینکه با هر تدبیر همه‌ی نیروهای اجتماعی و متعهد به جامعه تلاش کنند عبور از این مرحله با حداقل هزینه و کمترین خشونت ممکن شود؛ تا رسیدن به وضعیت متوازنی که محصول خودتنظیمی جامعه باشد. وضعیتی که بخش مذهبی جامعه هم بفهمد ترسش از آینده‌ی آزادی حجاب بی‌جا بوده و اتفاقا زیست مؤمنانه (نه دینداریِ رانتی و پیوندخورده با قدرت و برخوردار از منافع و امتیازات) در چنان فضایی فراهم‌تر است. می‌توان امیدوار بود حاکمیت با عبرت‌گرفتن از راه طی‌شده و تجربه‌ی این جنبش، به‌جای پافشاری لجوجانه بر سیاست‌های مخرب قبلی، در جایگاه درست خود یعنی تنظیم‌گری قرار گیرد تا جامعه‌ی ایرانی از این مرحله هم به سلامت بگذرد و نوزایی را تجربه کند.

منبع
@UTGroups

⭕️تقابل با روحانیون؟!

یکی از نشریات رسمی آموزش عالی، در شماره جدید خود، پژوهشی درباره اعتراضات اخیر با عنوان «کالبدشناسی ناآرامی‌های شهریور- مهر ۱۴۰۱» ارائه نموده و در آن نوشته است:

«این گروه نسلی، تصورش ازحاکمیت، نهادی است که:
[الف]گردهم‌آیی موسیقی را لغو می‌کند،
[ ب ]دستورالعمل‌های اجباری را وضع و
[ ج ]فعالیت‌های فرهنگی و تفریحی را ممنوع می‌کند»

براساس اینگونه پژوهش‌ها و تحلیل‌ها، نسل معترض امروز که غالبا در حدود ۲۰ سالگی است، اعتراضش بیش از هر علت  دیگر برخاسته از نگاه متفاوتش به شیوه زندگی است. او بشدت در برابر الگویی که حاکمیت برایش مقدر می‌کند، عصیان می‌ورزد.
طبق این تحلیل مشکل این نسل در برابر:
حاکمیت
و
روحانیت
یکسان است؛ آنان به همان اندازه که با سیاست‌های اجرایی این حکومت در تقابلند، با پشتوانه تئوریک آن نیز ناسازگاری دارند زیرا نگاه روحانیت و حکومت به "الگوی زندگی" نقطه اشتراک این دو نهاد است و اگر اختلافی بین آنها وجود داشته باشد، به حوزه‌های دیگر مثل معیشت مردم و روابط با سایر کشورها مربوط می‌شود.

🔻این نسل با تصویری که در این پژوهش از آن ارائه شده، تحمیل آن الگو را از چشم علمای دین می‌بیند و لذا در برابر آنها هم معترض است.
این نسل این نمونه‌ها را در ذهن دارد:
-- فتوای حرمت ورود زنان به ورزشگاه‌ها
-- فتوای ممنوعیت رایتل و تماس تصویری
-- فتوای لزوم فیلتر کردن پیام‌رسان های خارجی
-- فتوای اجبار بر اجرای احکام شرعی

🔻در اینگونه موارد و موارد مشابه آن علمای بزرگ حوزه، با حکومت همراه بوده و بلکه با مطالبات خود، دولتمردان را به شدت عمل وادار کرده‌اند.
در دولت سابق که زمزمه‌ هایی برای رفع محدویت فیس بوک از وزارت ارشاد به گوش می‌رسید، مرجعیت به مقابله برخاست که "باز شدن فیس بوک و ... باعث می‌شود کل وزارت ارشاد غیر اسلامی شود"(۹۲/۹/۴)
و وقتی چند سال پیش فیلتر بودن تلگرام مطرح شد، حوزه به حمایت آمد که "با پیام‌رسان خارجی نمی‌توان کار کرد زیرا خطرآفرین است"(۹۷/۲/۵) و در شرایطی که برخی دولتمردان رفع فیلتر را مطرح نمودند، باز هم اعتراض از حوزه برخاست که:"اینکه می‌گویند فلان پیام‌رسان را فعال می‌کنیم اشتباه است"(۹۶/۱۱/۲۰)
در موضوع حجاب هم حوزه بود که از استفاده از قوه قهریه دفاع می‌کرد و وقتی دولت وقت می‌خواست این مساله را به عنوان یک موضوع فرهنگی به وزارت ارشاد بسپارد و از نیروی انتظامی جدا کند، باز هم مرجعیت اظهار نگرانی کرد که این کار موجب تضعیف حجاب گردد.(۹۲/۹/۴)

🔻با این حساب، تفکیکی بین دیدگاه‌های علمای عظام حوزه با سیاست‌های حاکمیت در این زمینه‌ها وجود ندارد واگر احیانا حوزه انتقادی داشته در کوتاهی برخی دولت‌ها در پیگیری این فتاوی بوده است. به همین دلیل است که این نسل عصیانگر، روحانیت را هم مانند حکومت مورد تعرض قرار می‌دهد.

🔻پدیده "فاصله" گرفتن این نسل از روحانیون و بلکه "مقابله" آنها را -- هرچند در مقیاس کوچکی باشد --  نباید دست کم گرفت و مسأله‌ای جزیی بحساب آورد. حرکت‌های پرخاشگرانه ای که امروز در جامعه دیده می‌شود، نباید در حد بی‌ادبی ارزیابی شود و یا در حد اغراض سیاسی تقلیل یابد. مقدمات فوق می‌گوید مساله عمیق‌تر و جدی‌تر است و می‌تواند آینده خطرناکی داشته باشد.
نمی‌خواهم نتیجه بگیرم که علمای دین باید از بیان احکام شرعی صرف نظر کنند و یا احکام را مطابق سلیقه این نسل تغییر دهند! هرگز  و هرگز. البته اگر اجتهاد با توجه به زمان و مکان و تغییر موضوعات انجام گیرد، بخشی از این "تفاوت" نگاه‌ها "تقارب" پیدا می‌کند ولی عاجلا با توجه به همین مبانی متعارف فقهی هم می‌توان این تعارض را تقلیل داد.

🔻اینک علمای حوزه می‌توانند با توجه به چند نکته این شکاف را ترمیم نماید:
۱. خودداری از مطرح کردن احکامی که دلیل متقن فقهی ندارد و مبنای آن احتیاط است.
۲. بسنده کردن به بیان احکام کلی شرع و عدم اظهارنظر درباره مصادیق جدید که تشخیص آن به خود مکلفان محول شده است.
۳. معتبر شناختن نظر کارشناسان علوم اجتماعی در باره "شیوه" اجرای احکام اسلامی و عدم اصرار بر شیوه‌هایی مانند تعزیر بدنی
۴. این نسل، حتی اگر برخی حرفهایش را منطقی ندانیم ولی حق انتقاد و اعتراضش را نمی‌توانیم انکار کنیم. روحانیت نباید در برابر تضییع این حق، سکوت کند.

منبع
@UTGroups

«بدون شرح»

صفحه‌ی اول روزنامه‌ سازندگی
عکس از خبرگزاری فارس
تاریخ: شنبه، ۵ آذر ماه ١۴٠١

@UTGroups

💢 «دانشگاه تهران و تیتر ایسنا»
در خبری که ساعت 11:30 امروز 9 آذر ماه توسط ایسنا منتشر شد، تیتری با عنوان «مدت‌ ترم تحصیلی جاری دانشگاه تهران افزایش یافت» به چشم می خورد. نکته ی حائز اهمیت آن است که در این گزارش خبری که متن کامل آن در ادامه آمده است، دکتر کمره ای هیچ کجا به تمدید ترم اشاره نکرده است و حتی در قسمتی از خبر گفته می‌شود که رعایت تقویم آموزشی لازم است!
بنابراین تا اعلام رسمی این خبر توسط وبسایت اطلاع رسانی معاونت آموزشی دانشگاه تهران، بهتر است این موضوع را جدی نگیریم.

@UTGroups

به گزارش ایسنا، دکتر محمود کمره‌ای ضمن این خبر توضیح داد: از سوی وزارت علوم، تحقیقات و فناوری دو بخشنامه در نیمسال جاری برای دانشگاه‌ها و مؤسسات آموزش عالی دولتی و غیردولتی ارسال شده است. در بخشنامه اول بر رعایت دقیق مقررات آموزشی در راستای حفظ و ارتقای کیفیت علمی تاکید شده است. ارتقای کیفیت آموزش، رعایت سقف مجاز غیبت و سنوات تحصیلی دانشجویان، برگزاری حضوری کلاس‌ها، برگزاری حضوری امتحانات و رعایت تقویم آموزشی از جمله مواردی است که لازم است رعایت شود.

معاون آموزشی دانشگاه تهران افزود: بخشنامه دوم در مورد کلاس‌های جبرانی صادر شده است که بر اساس آن لازم است نسبت به تشکیل کلاس‌های مذکور برای دروسی که به دلایلی تشکیل نشده است، اقدام لازم به عمل آید. در این بخشنامه، اتخاذ تصمیم در مورد نحوه برگزاری کلاس‌ها به صورت برخط (online) یا حضوری به عهده دانشگاه گذاشته شده است.

دکتر کمره‌ای ادامه داد: بر اساس مصوبه هیئت منتخب شورای دانشگاه (مورخ ۰۹/‏۰۸/‏۱۴۰۱ ) برای رفع نگرانی دانشجویان و خانواده‌های آنها از تبعات ناشی از عدم حضور برخی از دانشجویان در کلاس‌های درس در هفته‌های ابتدای سال تحصیلی جاری، تاریخ مبنای محاسبه غیبت دانشجویان کلیه مقاطع تحصیلی در کلاس‌های درس از شنبه ۲۳ مهر ۱۴۰۱، یعنی اولین هفته بعد از پایان مهلت حذف و اضافه در نیمسال جاری در نظر گرفته شده و هفته هفدهم به تقویم آموزشی این نیمسال افزوده شده است.

به گزارش روابط عمومی دانشگاه تهران، این مصوبه صرفاً برای نیمسال اول سال تحصیلی ۱۴۰۲ – ۱۴۰۱ قابلیت اجرا داشته و قابل استناد و تعمیم به نیمسال‌های تحصیلی دیگر نیست.

@UTGroups

مصوبه معاونت آموزشی وزارت علوم

@UTGroups

💢 نائب مردم یا نائب امام زمان؟!
به مناسبت دهم آذرماه، سالروز شهادت آیت الله مدرس، می‌پردازیم به روایتی از این شهید بزرگوار.

مدرّس، هیچگاه برای پیشبرد مقاصد خود از سلاح دین استفاده نمی‌کرد چون معتقد بود که اگر با شکست مواجه شود، اعتقادات مردم متزلزل می‌گردد.
یک روز یکی از دوستداران بازاری او در مجلسی گفته بود: در خواب دیدم و معتقدم مدرّس، نائب امام زمان است. این خبر به وسیله مرحوم خرازی که از رجال بزرگ بازار بود، به گوش مدرّس رسید. مدرّس او را احضار کرد. فراموش نمی‌کنم مدرّس در حیاط، کنار باغچه، روی فرشی نشسته بود و آن مرد محترم هم رسید و مؤدبانه نشست. مدرّس بدون مقدمه به او گفت:
چرا حرفی را می‌زنی که اثبات آن مشکل است؟ بجای آنکه بگویی مدرّس نائب امام زمان است، بگو مدرس نایب مردم است که دلایل کافی برای اثبات آن داری.
دکتر عبدالباقی مدرّس، فرزند شهید مدرّس

@UTGroups

💢 حق الزام مردم به استفاده از کالای ایرانی نداریم!

مدرّس در جلسه علنی مجلس:
اگر ما و مستخدمینی که در تمام مملکت هستند، مقیّد بودند به خریداری البسهٔ ایرانی، البته کارخانجات هم تهیه می‌شد و مردم هم با سرمایه شان کارخانه می‌آوردند و ....
و اگر ممکن است که یک ماده قانونی گذراند که عموم مردم را الزام کند به پوشیدن البسه وطنی، بنده هم موافقم اما متاسفانه این الزام را حق نداریم، ما فقط حق داریم نصیحت بکنیم و باید روزنامه نویس ها و ناطقین به مردم نصیحت کنند به اینکه لباس و امتعه داخلی را استعمال کنند.
حضرت والا (سلیمان میرزا) فرمودند باید وکلای مجلس هم در این امر شرکت کنند. درباره آنها می‌توان قانونا رأی داد چون آقایان وکلا در حق خودشان می‌توانند رأی دهند ولی دیگران را نمی‌توانند الزام کنند.

@UTGroups

⚫️ درگذشت هم‌دانشگاهی عزیزمان را به خانواده‌ی ایشان و به جامعه‌ی دانشگاه تهران تسلیت عرض می کنیم.
امید است زین پس مسئولین مربوطه با پیگیری‌های مجدانه، بکوشند از وقوع چنین حوادثی پیشگیری کنند.

@UTGroups

💢 «فحش ناموسی، عینِ بی‌ناموسی»
آرمیتا، امیرحسین، ترانه و...
همگی نتيجه‌ی فرهنگی ناصحیح هستند.
فرهنگی که در آن آلت جنسی مردانه را ابزاری برای تحقیر و شکنجه میبیند.
فرهنگی که در آن بدن جنس مونث را با اشیا و املاک یکی می کنند.
فرهنگی که در آن به همسر، خواهر، مادر و دخترِ دشمنشان به چشم غنیمت جنگی نگاه می‌کنند.
فرهنگی که در طول تاریخ میلیون ها قربانی گرفته و شمار قربانیان آن روز افزون است...
انسان آزاده ای که شعارش #زن_زندگی_آزادی است، آلت جنسی اش را حواله‌ی مردم نمی‌کند...

شعار‌ی که در آن‌ از الفاظ رکیک و فحش‌های ناموسی استفاده شده، هیچ کارکردی به جز آسیب رساندن به جنبش تاریخی کنونی ندارد، چراکه با به ابتذال کشیدن اهداف جنبش، کاری به جز تخریب آن انجام نمی‌دهد. جالب است بدانید یکی از روش های عملیات روانی بر علیه اعتراضات، به ابتذال کشیدن اهداف اعتراض است (فصلنامه مدیریت بحران، دانشگاه امام حسین (ع)، بهار ۱۳۹۵). یعنی جایگزین کردن فحش ناموسی، به جای شعار هایی که بیانگر مطالبات مهم معترضان است.

[بخش ۱ از ۲]
@UTGroups