آقا گریه امانم نمی‌دهد
شما یه پدرو جلو بچه ۸ ساله‌اش تو خیابون کشتید.
حرومزاده‌ها ولتون نمیکنیم. کابوس هر شبتون میشیم. غم بزرگ رو تبدیل کار بزرگ میکنیم و مملکتومونو پس میگیریم ازتون.

نه فقط همینا بلکه حداقل حداقل ۱۲ هزار تای دیگه رو کشتید که خیلی زیاده گول عددشو نخورید باید ببینید چه جوونایی

اینا رو اگه تونستید حمایت کنید:
https://t.iss.one/iran_rev_media

ای در به در بشی آخوند
حس میکنم قتل انجام دادم و زدم به جاده
اول قرار بود ۴۲ ساعت تو راه باشم بعد شد ۴۸ و الان که بالای ۵۵ عه😭😭
ازون بدتر رفتار این ترکاست، خیلی بی ادب و وقیحن. ولی زمین گرده نوبت ما هم میشه

بچه‌ها کسی باهاش از داخل ایران از عصر تا حالا تماس گرفته شده؟
خانواده‌ام قرار بود زنگ بزنن ولی نزدن و من نگران شدم واقعا الان.🤦‍♂

من همیشه برای شما ۸ دقیقه وقت دارم.
هر وقت لازم بود تماس بگیرید.

🔗 معمولی (@maamoolli)

📲 @twittervid_bot

دوستان کدی برای بسته مکالمه بین‌الملل همراه اول وجود داره که برای ده دقیقه یا سی دقیقه مکالمه میتونن بسته بگیرن که هزینه اش خیلی کمتر از حالت عادی میشه:
*10*2923#

⚠️Help!

من هیچ حرفی برای زدن ندارم. اگر داشتم هم نمی‌زدم. زمان حرف زدن تمام شده است. زمان ترجمه احساسات به کلمات و نوشتن چند خط مزخرف تمام شده است. حتی اشک هم دیگر نمی‌ریزم. زمان اشک ریختن هم تمام شده است. از احساسات نوشتن و اشک ریختن برای زمانی‌است که مثلا یک ماشین چپ می‌کند و دو سرنشین آن می‌میرند. آدم برای آن دو نفر یک شعر سوزناک می‌نویسد و دو قطره هم اشک می‌ریزد. اما حالا وضعیت متفاوت است. تصادفی در کار نیست و همه چیز عمدی‌است. دو نفر هم نمرده‌اند. چند نفر مرده‌اند؟ هیچ کس نمی‌داند. هزار نفر؟ دو هزار نفر؟ ده هزار نفر؟ چراغ‌ها را خاموش کرده‌اند و درها را بسته‌اند و ماشه‌ها را کشیده‌اند. نمی‌دانیم چند نفر مرده‌اند. اصلا این حرف‌ها را برای کی دارم می‌زنم؟ مخاطب من الان کجاست؟ نیست. پس زمان کلمات به سر رسیده است. زمان حرف‌زدن و زر زدن و آشتی کردن تمام شده است. از همه‌ی احساسات فقط خشم مانده است. نه غم نه شادی نه هیچ حس دیگری. این احساسات لوکس برای ما در این وضعیت تعریفی ندارد. حالا فقط خشم کاربرد دارد. خشم از کشتن آدم‌هایی که تا پانزده روز پیش شاید داشتند برای خریدن یک گلدان یا رنگ کردن دیواره دوده گرفته‌ی بالای شوفاژ برنامه می‌ریختند. خشم یکه‌تاز میدان است فعلا. خشمگین از کثافتی که دامن کشورم را گرفته است. خشم از حیوان‌های درنده‌ای که حتی دیگر حتی هیچ ایدئولوژی قابل تعریفی هم ندارند. درندگانی که خودشان هم نمی‌دانند چرا دارند آدم می‌کشند. برای کدام قبله؟ زمان سوگواری و نوشتن از غم فراق و گل و پروانه تمام شده است. فقط خشم باقی‌مانده و فقط یک واقعیت که هم ما می‌دانیم و هم حیوان‌ها. هر چیزی بالاخره انتهایی دارد. هیچ تونل تاریکی تا ابد کشیده نشده است. این را من نمی‌گویم. این را تاریخ می‌گوید.

• فهیم عطار

ایرانی‌های خارج ایران، وضعیت عجیبی داریم. یک برزخ کامل.
امیدواریم ولی نگران هم هستیم.
خشمگینیم.
نه میتونیم بیخیال بشینیم، نه میتونیم کاری بکنیم که واقعا خیالمون رو راحت بکنه.
نه میتونیم روی کارهای دیگه تمرکز کنیم، نه از مدام چک کردن اخبار چیزی گیرمون میاد.
به ظهر نرسیده دوباره باید موبایل رو بزنیم به شارژ.
از لحظه‌ای که چشم باز میکنیم تا وقتی خوابمون ببره، گوشی از دستمون نمیفته.
هر لحظه اخبار متناقض. این چی گفت اون چی گفت گفته میزنم الان گفت نمیزنم آسمون رو بستن باز کردن و...

وسط خبر چک کردن و تلگرام و توییتر،
یک سری به اینستاگرام میزنیم، شبیه شهر ارواحه. انگار کسایی که توی ایران داریم اصلا وجود ندارن. هیچی نیست. سکوت.
بین این که چقدر از روح و روانمون درگیر ایران باشه چقدر درگیر مسائل روزمره، گیر افتادیم.
همزمان با احساس عذاب وجدان مهاجرت و «گناه بازماندگان» کلنجار میریم. چرا ما اینجاییم و اونا اونجا.

خیلی‌هامون عزیزی رو از دست دادیم،
خیلی‌هامون از حال عزیزانمون خبر نداریم.
اونایی که خبر داریم هم نمیدونیم دو روز دیگه باز بشه خبر گرفت، و حتی اگر بشه،.. چه خبری قراره بگیریم؟

اما وسط این برزخ، یک چیزی رو باید خیلی جدی بگیریم، نه فقط برای خودمون بلکه برای اونا:
نباید به خودمون اجازه بدیم دچار فروپاشی روانی بشیم.

باید طوری پیش بری که کمکت مقطعی نباشه امروز باشی فردا نباشی، باید وقتی لازم شد قوی باشی بتونی واقعا به درد بخوری. این یک ماراتنه نه اسپرینت، نباید طوری بری که وسط راه از پا بیفتی.

کمک و حضور همه ما لازمه.
شاید الان کار بزرگی از دستت برنمیاد ولی فعلا همون اقداماتی که ازت برمیاد رو انجام بده، ممکنه فردا نقش جدی‌تری لازم بشه بر عهده بگیری.
شاید امروز روزی نیست که میتونی به اندازه کافی موثر باشی. ولی باید برای فردا که روزت میاد آماده باشی.

کمک واقعی از آدمی برمیاد که قوی روی پای خودش وایساده نه کسی که خودش داره فرو میریزه.

اگر میخوای حامی باشی، اول خودت رو جمع و جور کن، هیچکس حامی خسته، ضعیف، بی‌خواب، و ناامید نیاز نداره. دیوار سست نمیتونه تکیه‌گاه کسی باشه.
اگر کمک لازم داری کمک بگیر، یا اگر فکر میکنی میتونی کسی رو از این فروپاشی بیرون بکشی، شاید مهمترین کمک امروز تو همین باشه.

حتی در بهترین سناریو:

شاید شرایط طوری پیش بره که لازم باشه ماهانه کمک مالی بفرستی یا دست کسی رو بگیری، اگر بخاطر غرق شدن در اخبار و افسردگی و بیخوابی و افت تمرکز توی شغلت به مشکل بخوری، آیا اون موقع در وضعیت کمک هستی؟ یا یکی باید بیاد خود تو رو کمک کنه؟

شاید فردا لازم بشه تکیه‌گاه روانی یکی از عزیزانت باشی؛ اون روز که از ایران زنگ میزنن، روزیه که تو قراره دلداری بدی، نه این که کسی وسط جهنم خودش، بشینه تو رو آروم کنه و استرس تو رو کم کنه.

باید برای هر خبری آماده باشی. شاید یک روز لازم باشه در لحظه بحران به تصمیم گیری کسی کمک کنی.

شاید یک روز لازم باشه هماهنگی انجام بدی، فرم پر کنی، امضا جمع کنی، به نماینده زنگ بزنی، و.. اگر استرس قفلت کرده اگر چند روزه نخوردی و نخوابیدی و به خودت نرسیدی واقعاً از پسش برمیای؟

پس قوی باش،
خودت رو جمع و جور کن،
اخبار رو کنترل شده چک کن، حتی اگر شده «هر نیم ساعت یک بار»، بهتر از دائم باز بودن و دائم رفرش کردنه،
با یک حدی از ندانستن و بی خبری و عدم قطعیت کنار بیا،
این رو بپذیر که اخبار متناقض بخشی از جنگ روانیه و خیلی اوقات اصلا اون قطعیتی که دنبالشی وجود نداره و با خوندن هیچ خبر و تحلیلی بدست نمیاد،
وسط جنگ از اخبار ناخوشایند گریزی نیست، تحملت رو بالا ببر و اگر خبر و صحنه‌ ناخوشایندی دیدی فشار و انرژیش رو به سمت خشم و دادخواهی هدایت کن نه غم و افسردگی،
هرکاری فکر میکنی مفیده رو انجام بده و اگر فردا فهمیدی کار دیگه‌ای مفید بوده خب اون کار رو انجام بده، نیاز نیست خودتو بابت دیروز سرزنش کنی گاهی هیچکس نمیدونه بهترین کار چیه،
خواب و غذا و کار و ورزش رو از خودت نگیر اینا سوخت تو هستن،
اگر لازم داری با کسی حرف بزن یا کمک تخصصی بگیر،

همه این ها رو باید انجام بدی تا در «وضعیت عملیاتی» و شرایط کمک به بقیه بمونی.

توی هواپیما هم بهت میگن اول ماسک اکسیژن خودت رو باید بزنی تا بعد به بقیه کمک کنی.
اگر میخوای برای بقیه مفید باشی اول خودت رو سر پا نگه دار.

رسیدگی به خودت بی‌خیالی و خودخواهی و خیانت به کسانی که ایران هستن نیست بلکه پیش‌نیاز کمک موثر هست.
سرپا موندن بخشی از مبارزه‌ست.

تو حق نداری خودت رو نادیده بگیری.
نباید بذاری برزخی که داخلشیم غرقت کنه.
بقیه روی کمکت حساب کرده‌ان.

• وحید ملبوبی

😭😭😭😭😭این همای سعادت ما کجاست پس

لیست ورکشاپ های ICLR 2026 اومده:
https://blog.iclr.cc/2026/01/13/iclr2026-workshops/

نمیدونم که باید اینجا اینو بذارم اصن یا نه
اگه از ایران دارید میبینید لیست همشونو تو کامنت میذارم. هر کمکی، تاکید میکنم هر کمکی اگه از من برمیومد روی من حساب کنید بهم پیام بدید، اکانتم تو بیوی کانال هست.
حتی اگه شده و نیاز دارید که کسی غر شما رو بشنوه من برای تک تک تون ۸ دیقه فرصت دارم .

در قلب ما هستی همیشه آرنیکاااا💔💔🖤🖤

اینکه میبینم دارید یک به یک آنلاین میشید و پیام میذارید تو کانالاتون تسکینی به این درد کوفتی‌مونه❤️
سلامت باشید ایشالا همیشه.

بر خلاف روزهای قبل، امروز ظاهرا بعضی ها از ایران می تونن با سایفون وصل بشن. در نتیجه دوستانی که در خارج اینترنت آزاد دارن می تونن این رو نصب و ران کنن تا به وصل شدن یه آدمی در یه جای دنیا کمک کرده باشن:

https://conduit.psiphon.ca/en/

خیلیا تو ایران من جمله مامان عزیزم هنوز از سایفون استفاده میکنههه. بیاید کمک کنیم شاید بتونیم وصل نگهشون داریم.

پ.ن: طبق آمار کلاودفلر این گشودگی اخیر اینترنت برای آزاد کردن قلاده ربات‌هاشونه. امیدوارم که این سری هوشمند باشیم و از ۴۰۱ درس گرفته باشیم و هیچ جوره اتحادمون رو از دست ندیم.

توضیحات بیشتر
https://www.instagram.com/reel/DT0kd9hiN4Y/?utm_source=ig_web_copy_link&igsh=NTc4MTIwNjQ2YQ==