Singular Thinker

باید ادامه داد مثل چریک پیر

از موقعی که یادم میاد آدمِ سیاسی‌ای محسوب میشدم، یعنی سیاست بدجور در من گره خورده بود یا من در سیاست. هر چه که بود این لقب را می‌شد مدام از اطرافیان من در موردم شنید. این ماجرا هم دست کم برمی‌گردد به تیر ۸۸ که طفلی ۱۰ ۱۱ ساله بودم. همان موقعی که محمود یک یا شاید هم دو هفته‌ای به حمام نرفته بود. همان موقعی که سی دی ۹۰ سیاسی بین کامپیوترها دست به دست می‌شد و بعد از تماشای آن خیلی حس جلو بودن از زمانه و آگاه بودن به مسائل سیاسی به آدم دست می‌داد.

به طور جدی‌تر اما ماجرا از جنبش ۹۶ و داستان‌هایش شروع شد و همان را بگیر تا ۹۸ و ۴۰۱ و امروز که ماجرا همچنان ادامه دارد. هیچ گاه البته قصد و نیت فعالیت سیاسی را نداشته و ندارم اما نقش امر سیاسی در زندگی ما مخصوصا به عنوان یک ایرانی را به نظرم نمی‌توان انکار کرد. و حتی بیشتر، فکر می‌کنم به عنوان یک شهروند هر فردی وظیفه دارد به عنوان عضوی از اجتماع تا حد لازم از آن سر در بیاورد همان طور که اگر قبول کردید در آپارتمان زندگی کنید باید از شارژ و هزینه تعمیر آسانسور و نظافت راه پله باخبر باشید. اما برگردیم به سیاست. راستش را بخواهید بعد ۴۰۱ خیلی کمتر از قبل پیگیر اخبار و مسائل سیاسی بودم تا این ماجرای جنگ اخیر و شرایط کنونی که آن تب و تاب و استرس را در بدنم برگرداند.

اما همه‌ی این داستان‌سرایی‌ها رو کردم که بگویم که درد آشنای فضای سیاسی ایران هستم. بسیاری از اشتباه‌های ممکن در این فضا رو هم انجام داده‌ام و با این حال تا دوباره در "شرایط حساس کنونی" قرار می‌گیریم، فیل‌مان یاد هندوستان میکند ک استرس امان مان نمی‌دهد آقا. بلاتکلیفی و انتظار به همراه نگرانی از آینده نامعلوم در کنار نوعی ناامیدی و سرخوردگی بدست آمده از تجارب قبلی همه و همه آدم را به مرز فلج شدن می‌رساند.

یکی از این اشتباه‌هایی که در بالا بهش اشاره کردم خود را غرق اخبار کردن و ذهن خود را پاتوق ویدئوهای اعتراضی کردن، است؛ صبح تا به شب و شب تا به صبح، اینستا و توییتر را اسکرول کردن جهت مطلع شدن از اخرین اخبار مملکت. ولی بخشصه جز فرسوده شدن مغز و بدن و افسردگی بعدش و از طرف دیگر بی‌عملی و بی‌توجهی به بخش‌های مهمی از زندگی‌ام چیز دیگری عایدم نشده.

حالا که در موقعیت مشابهی هستیم و ازونجایی که خودم کاملا مجددا درگیر با همه‌ی اون مسائل هستم خواستم براتون بنویسم که صادقانه چطوری دارم دست و پا میزنم تا خودم رو از منجلاب اخبار دائمی چک کردن بکشم بیرون.

نه! دارم توصیه به بی‌عملی نمیکنم ولی میدونم دائم زیر موج اخبار بودن چقدر می‌تونه ذهن آدم رو فرسوده و آدم رو مستعد اشتباه بکنه. هم اینکه بنظرم نباید زندگی رو به کل تعطیل کرد حداقل برای کسی مثل من در شرایط کنونی این اصلا امکان پذیر نیست. هر چه که هست دنیا به حال خود می‌چرخد و پیش می‌رود و ما این وسط نمی‌تونیم چرخشش رو متوقف کنیم که هیچ حتی نمی‌تونیم امید داشته باشیم نتیجه مطلوب رو از اون امر سیاسی کسب کنیم چون به هزار و یک دلیل که خارج از کنترل من و شماست بستگی داره. پس به قول شاهین، باید ادامه داد مثل چریک پیر.

برای این کار هم اول توصیه میکنم که اخبار رو صرفا از تعداد کمی منابع معتبر دنبال کنید. وقتی میگم معتبر مثلا بی‌بی‌سی فارسی هم میتونه معتبر نباشه متاسفانه و مغرضانه تیتر بزنه و ...

دوم اینکه سعی کنید بین چک کردن اخبار یه فاصله‌ای بندازید چک کردن لحظه‌ به لحظه اخبار جز وارد کردن استرس به خودتون فایده دیگه‌ای نداره. مثلا هر یک ساعت به یک ساعت میشه بررسی کرد که در بین اون یک ساعت اگه نیازه یه کاری که به تمرکز احتیاج داره رو بشه انجام داد.

این روش بالا ولی تا یه جایی برای من جواب میداد ولی از یه نقطه‌ای به بعد با توجه به حجم مادر به خطا بودن دوستان اعصابی برای آدم باقی نمیذاره و من برای آروم کردن خودم پناه آوردم به مدیتیشن تا بتونم تمرکزم رو دوباره بدست بیارم و اضطرابم رو کنترل کنم. حتما بهتون پیشنهاد میکنم انجامش بدید اگه نمیدونید از کجا یه سری ویدئو این پایین میفرستم. شما هم باز اگه نکته‌ی دیگه‌ای به ذهنتون میرسه بگید تو کامنتا که به هم کمک کنیم.

شنبه هفته آینده هم قرار بود تو دانشگاه تهران یه تاک حضوری داشته باشم که لغوش کردیم و نشد که ببینیم همو. امیدوارم که سلامت باشید همگی تو این روزا و آزادی و پیروزی و آینده از آن ما باشد.

خرد یارتون🧠🦾

#note
@SingularThinker

❤10

357 views22:43