پرمیوم اکانتها / SinaClick.ir

پاول دورف پریروز ۴۰ ساله شد و به همین مناسبت، با انتشار پستی در کانال شخصیش به حدود ۱۸ سال پیش برگشته و داستان راه‌اندازی اولین شرکتش، یعنی VK و اتفاقات بعدی اون رو شرح داده که اینجا براتون با لحن خودمونی ترجمش کردیم:

⏺من تابستون ۲۰۰۶ از دانشگاه سن پترزبورگ فارغ‌التحصیل شدم. می‌خواستم با همکلاسی‌های قدیمیم در تماس باشم، اما می‌دونستم بدون یک سایت که همه بتونن همدیگه رو پیدا کنن، این کار سخت خواهد بود. بنابراین، اواخر آگوست ۲۰۰۶ یه هدف تعیین کردم - ساختن یه شبکه اجتماعی برای دانشجویان و فارغ‌التحصیلان دانشگاهی در چهار هفته.

من توی کدنویسی خوب بودم. وقتی ۱۲ سالم بود، بازی‌های تحت وب با انیمیشن‌های برداری و افکت‌های صوتی می‌ساختم. وقتی ۱۳ سالم بود، ازم خواسته شد که به بچه‌های بزرگتر تو کمپ‌های تابستونیِ برنامه‌نویس‌ها، پَسکال (یک زبان برنامه‌نویسی) یاد بدم.

با این حال، برنامه‌ریزی برای ساخت یک شبکه اجتماعی کامل در چهار هفته خیلی اعتماد به نفس بالایی می‌خواست. بدتر از اون، تصمیم گرفتم از هیچ ماژول آماده‌ای استفاده نکنم. می‌خواستم همه چیز رو از ابتدا بسازم: از پروفایل‌ها و پیام‌های خصوصی تا آلبوم‌های عکس و جستجو. کار خیلی بزرگ به نظر می‌رسید. اصلاً از کجا شروع کنم؟

اون موقع، برادرم نیکولای تو آلمان زندگی می‌کرد. نیکولای یک ریاضیدان و برنامه‌نویس الگوریتمی فوق‌العاده هست، اما همیشه توسعه وب رو سطح پایین می‌دونست. در اون زمان، اون مشغول پایان‌نامه ریاضیش در دانشگاه ماکس پلانک تو بن بود. اون از کمک کردن تو کدنویسی شبکه‌ی اجتماعیم خودداری کرد اما یه نصیحت داد: "اول کد احراز هویت کاربران رو بنویس"، و همچنین در آخر گفت: "تو از پسش برمیای."

این حرف منطقی بود. با یک صفحه ورود شروع کردم که شناسه جلسه تولید می‌کرد. جلسه‌ها میتونستن برای شناسایی کاربران استفاده بشن، پروفایل‌هایشون رو نشون بدن و بهشون اجازه بدن اونا رو ویرایش کنن. حتی فرآیند ثبت‌نام هم می‌تونست صبر کنه: ورودی‌های اولین کاربرها رو دستی توی دیتابیس وارد کردم.

همون موقع بود که فهمیدم: هر کار پیچیده‌ای فقط ترکیبی از چندتا کارهای ساده هست. اگه یه پروژه بزرگ رو به بخش‌های قابل مدیریت تقسیم کنی و اونا رو به ترتیب درست قرار بدی، می‌تونی هر کاری رو انجام بدی البته از نظر تئوری. در عمل، با همه نوع موانع تکنیکی مواجه میشی که پایداریت رو امتحان میکنن.

سپتامبر ۲۰۰۶، معمولاً ۲۰ ساعت در روز کد می‌نوشتم، یک وعده غذا می‌خوردم و بعد ۱۰ ساعت می‌خوابیدم. بعد از یک روز کار، یک سطل پاستا رو می‌جوشوندم و با مقدار زیادی پنیر می‌خوردم. هیچ غذای دیگه‌ای لازم نبود. برام مهم نبود بیرون روزه یا شب. ارتباطات اجتماعیم متوقف شده بود. تنها چیزی که اهمیت داشت اون کد بود.

سعی می‌کردم هر بخش از پروژه‌ام بی‌عیب و نقص باشه، و این زمان می‌برد. وسواس به جزئیات کمک نمی‌کرد که همه چیز در چهار هفته انجام بشه. اما به عنوان تنها عضو تیم، وقت صرف شده برای ارتباطات داخلی رو به حداقل می‌رسوندم. و چون هر خط از کد پایه رو از حفظ می‌دونستم، می‌تونستم سریع‌تر مشکلات و باگ‌ها رو پیدا و رفع کنم.

در ۱۰ اکتبر ۲۰۰۶، نسخه بتای شبکه اجتماعی خودم رو راه‌اندازی کرده بودم. اسمش رو VKontakte (VK) گذاشتم، که به معنی "در تماس" هست. ساختنش به جای چهار هفته، شش هفته طول کشید. اما نتیجه ارزشش رو داشت. از کاربرهایی که از پروژه قبلیم - پورتالی برای دانشجویان که از سال ۲۰۰۳ ساختم - دعوتشون کرده بودم، هزاران نفر ثبت‌نام و دوستانشون رو هم دعوت کردن.

به سرعت ویژگی‌های جدیدی اضافه می‌کردم و رقیب‌ها تلاش می‌کردن تا عقب نمونن. چند ماه بعد، یک برنامه‌نویس دیگه استخدام کردم. تا اون موقع، VK یک میلیون عضو داشت. در عرض هفت سال، VK به ۱۰۰ میلیون کاربر ماهانه رسید. در اون نقطه، هیئت مدیره من رو اخراج کرد، بنابراین از شرکت رفتم تا کاملاً روی تلگرام تمرکز کنم.

تجربه ساختن اولین نسخه VK به تنهایی در سال ۲۰۰۶ انقدر ارزشمند بود که مسیر حرفه‌ایم رو تعریف کرد. به عنوان تنها عضو تیم محصول، مجبور بودم کارهای یک توسعه‌دهنده front-end، توسعه‌دهنده back-end، طراح UX/UI، مدیر سیستم و مدیر محصول رو همزمان انجام بدم. مجبور شدم اصول همه این کارها رو یاد بگیرم. کوچیکترین جزئیات کار یک شبکه اجتماعی رو یاد گرفتم.

همچنین فهمیدم که هیچ کار پیچیده‌ای در این دنیا وجود نداره - فقط تعداد زیادی کار کوچیک که وقتی با هم ترکیب میشن ترسناک به نظر میرسن. یک کار بزرگ رو به بخش‌های کوچیک‌تر تقسیم کن، اونا رو به ترتیب درست سازماندهی کن - و بدون که "از پسش برمیای."

Please open Telegram to view this post