متأسفانه اصلا این کار درستی نیست هنوز موج حملات هوایی ادامه داره و الان وقت تخلیه نیست

_

_

امیدوارم حال همگی خوب باشه

لعنتی ها اینترنت بین الملل رو قطع کردن ، کلی هشدار تخلیه صادر شده بود از اول میشد حداقل یه اطلاع رسانی کرد

دوستان تا جای ممکن از در معرض بارون و هوا بودن جلوگیری کنید مخصوصا تهران ، شهر ری ، شهریار و شهر های اطراف اگر در معرضش قرار گرفتید به هیچ وجه پوست رو با دست نمالید یا از کرم و پمادی به شکل خودخواسته استفاده نکنید ، صرفا فورا پوست رو با آب سرد بدون استفاده از شامپو و صابون یا مواد شوینده بشورید و اگر زخم یا التهابی ایجاد شد از خدمات پزشکی آنلاین استفاده کنید میتونید از سایت پزشک 24 استفاده کنید با سرچ تو ذره بین بالا میاد. ما با چند نفر پزشک و داروساز برنامه ریزی کرده بودیم خدمات انلاین بدیم تو این شرایط ولی متأسفانه اینترنت قطع شد اگر تونستیم توی یکی از پلتفرم های داخلی یه فضایی رو ایجاد میکنیم اول باید بتونم بهشون وصل شم

ترجیحا مطابق با قاعده دو دیوار از پنجره ها و دیوار های اصلی خونه دور بشید و توی اتاق امن پناه بگیرید تا موج حملات تموم بشه

با تبریک سال نو و آرزوی روزهای بهتر
حمله به نیروگاه ها و مراکز توزیع برق در روز های آینده محتمله ، تا جای ممکن خودتونو برای یه قطعی نسبتا طولانی آماده کنید ، قطعی برق بسته به مدت زمانی که طول میکشه میتونه چیزهای زیادی رو تحت الشعاع بده ، در کوتاه مدت میتونه دسترسی ارتباطی ما رو قطع کنه و در بلند مدت میتونه دسترسی به آب و غذا رو هم مختل کنه پس تا جای ممکن برای این شرایط آماده باشید ، قبلا دستورالعمل هایی در کانال قرار داده شده ، پیشنهاد میشه مطالعه کنید

Be safe❤️

در این لحظات که انگار زمان متوقف شده و دیوارهای این انزوای اجباری هر لحظه به ما نزدیک‌تر می‌شن، حس می‌کنم بزرگ‌ترین مبارزه من و شاید ما ؟ دیگر در خیابان یا پشت صفحه‌ی مانیتور یا بطور کلی اجتماع نیست، بلکه درست در میانه‌ی افکارمون جریان داره. وقتی اینترنت قطع می‌شه و تمام راه‌های ارتباطی با جهان بیرون مسدود شده، ناگهان با واقعیتی روبه‌رو می‌شیم که شاید مدت‌ها از اون فرار کرده‌ بودیم یعنی «خلوت با خود در میانه‌ی آشوب» و بسیار مهمه که نگذاریم این قطعیت اجباری، کیفیت وجودی مارو هم با خود به قعر ببره بازآفرینی روانی برای ما در این ثانیه‌ها، یعنی پس گرفتن کنترل همون چیزهای کوچیکی که هنوز در اختیار داریم یعنی اجازه ندادن به خشم و ناامیدی که مثل یک موریانه، ستون‌های آرامش و ثبات روانی مارو از درون بجوند

وقتی تمام محرک‌های بیرونی و پیوندهای دیجیتال ما با جهان قطع می‌شن، مغز به طور غریزی وارد فاز گوش‌به‌زنگی مفرط یا Hyper vigilance می‌شود.
در این وضعیت، سیستم لیمبیک ما مدام در حال اسکن کردن محیط برای یافتن تهدیده یعنی چطور ؟ درواقع چون خبری از دنیای بیرون نداریم، این خلأ با سناریوهای فاجعه‌بار و ناامیدی بسیار عذاب آوری نسبت به آینده و حتی زندگی حال فرد پر میشه ، مهمه که در چنین شرایطی مفهومی رو درک کنیم به نام بازآفرینی روانی و بهش نه به عنوان یک شعار، بلکه به عنوان یک ضرورت بیولوژیک برای جلوگیری از فروپاشی سیستم عصبی نگاه کنیم
یعنی ​ما باید برای حفظ کیفیت زندگی‌ خودمون در این بن‌بست ارتباطی، به جای دست‌وپا زدن در اضطراب بلاتکلیفی، به استراتژی به نام تنظیم هیجان روی بیاریم. می‌دونیم که واکنش‌های فیزیولوژیک ما به بحران های اجتماعی، مثل تپش قلب یا بی‌خوابی، یا هرنوع باگ فیزیکی یا رفتاری دیگه ای در زندگی روزمره پاسخ‌های طبیعی بدن به یک محیط غیرطبیعی هستن ، اما اما مهمه که اجازه ندیم این پاسخ‌ها به یک وضعیت پایدار تبدیل بشن. بازآفرینی برای ما یعنی فعال کردن قشر پیش‌پیشانی مغز از طریق تمرکز بر فعالیت‌های شناختی ارادی، به شکل ساده یعنی وقتی دنیای بیرون غیرقابل‌پیش‌بینی شده من در دنیای درونی خودم پیش‌بینی‌پذیری ایجاد می‌کنم. با ایجاد روتین‌های صلب و مشخص، از انتخاب نوع پوشش گرفته تا زمان‌بندی دقیق برای مطالعه یا تمرین‌های تمرکزی، به مغزم سیگنال می‌دم که هنوز حوزه‌هایی برای اعمال قدرت وجود دارن.....

​حفظ سلامت روان در این شرایط ، شدیدا مستلزم یک انعطاف‌پذیری روان‌شناختی هستش تا بتونیم بین پذیرش واقعیت‌های تلخ اجتماعی و تلاش برای بقای شخصی تعادل برقرار کنیم.
یعنی من آگاهانه انتخاب می‌کنم که از
درماندگی آموخته‌شده ای که شرایط بهم تحمیل میکنه فاصله بگیرم. اگر ارتباطات جهانی قطع شده، من ارتباطات سیناپسی‌ خودم رو با یادگیری مهارت‌های جدید آفلاین یا ارتباط با افراد نزدیک و دوست داشتنی خودم در زندگی واقعی تقویت می‌کنم.

دوستای عزیزم
کیفیت زندگی ما در این لحظات، در توانایی‌ ما برای معنابخشی به این رنج خلاصه میشه .
اینکه بفهمیم چگونه و چطور میشه در عین تجربه تروماهای جمعی، از غرق شدن در تروما جلوگیری کرد و به یک رشد حداقلی پس از فاجعه دست پیدا کرد این مراقبت از روان خودمون ، هرگز یک خودخواهی، یا بی مسئولیتی در قبال شرایط یا واقعیات زندگی نیست بلکه مسئولانه‌ترین واکنشیه که می‌تونیم نسبت به خودمون و آینده‌ خودمون داشته باشیم تا وقتی دوباره به جهان وصل شدیم، ذهنی منسجم و آماده برای کنشگری داشته باشیم.

براتون آرامش و روز های بهتری ارزو میکنم

تو شرایطی که ما هستیم، شایعه خیلی سریع‌تر از حقیقت پخش میشه وقتی فضای اطراف کاملا مه‌آلوده و سانسور شده است، ذهن ما ناخودآگاه می‌خواد جاهای خالی رو با ترس پر کنه همین میشه که یهو می‌بینیم کل روزمون صرف چک کردن و درگیر شدن با خبرهایی شده که ۹۰ درصدشون اصلا اهمیتی تو زندگی واقعی ما ندارن و فقط ضربان قلبمون رو بالا بردن !

○ • ایستگاه اول :
​چطوری بفهمیم کدوم خبر سمیه؟

درواقع به شکل ساده میشه گفت خبری که مفیده، بهت قدرت عمل میده اما خبری که سمیه، فقط بهت استرس میده.
• مثال از خبر مفید: فلان مسیر بسته شده، یا قیمت فلان قطعه که لازم داری تغییر کرده. این یعنی تو می‌تونی براش برنامه‌ریزی کنی.
• مثال از خبر سمی : تحلیل‌های الکی شاید جنگ بشه، یا مثلا میگن قراره قحطی بیاد، یا شنیدی فلانی چی گفت؟ این‌ها فقط انرژی روانیت رو تخلیه می‌کنه بدون اینکه بتونی کاری براشون بکنی.

○ • ایستگاه دوم :
​​قانون صبر کن، بعد فوروارد کن

هر چیزی که میخونیم و بعد وگ حس میکنیم که یهو استرس گرفتیم یا عصبانی شدیم، همون لحظه باید بفهمیم که اون خبر دست گذاشته روی نقطه ضعف مغزمون قبل از اینکه برای کسی بفرستیم یا توی جمعی به اشتراک بذاریم ۵ ثانیه مکث کنیم و از خودمون بپرسیم : منبعش کجاست؟ آیا واقعا دونستنش چیزی رو برای من یا بقیه عوض می‌کنه؟ اگه جواب نه بود، همون‌جا دفنش کن

ذهنتون رو از آشغال های خبری بی فایده پاک کنید

دوست نداشتم اینجا اینو مطرح کنم ولی خیلی عصبانیم خیلی
مردم تو خیابون، تو محل کار، تو خونه ها، حتی واسه یه پیام ساده باید التماس کنن، باید نیم ساعت منتظر بمونن تا یه صفحه باز بشه، دانشجوها از درس موندن، کسب وکارها دارن نابود میشن، ارتباط با دنیا و صدای مردم کشور قطع شده و ادمایی هستن که با وقاحت به این اتفاق مشروعیت میدن
باید پول بدی تا نت معمولی مثلا پرو بگیری ؟ چقدر خاک دیگه باید اینطور بریزن روی سرمون و به چقدر تبعیض دیگه میخواید از سمتشون مشروعیت بدید ؟
و جالبتر اینکه انگاری نمیدونن چطور دارن کامل رصد میشن ؟ هر سایت که میری، هر پیام که میدی، هر کیلوبایت که مصرف میکنی، دقیقا زیر ذره بین خودشونه. فکر کردی با پولت آزادی خریدی؟ معذرت میخوام ولی فقط یه قلاده طلایی انداختن گردنت و تو خوشحالی که زنگوله داره عزیزم
از این آدمها بدم میاد. شرم بر شما. شرم بر این تبعیض طلبی و خودخواهی
مردم یادشون نمیره که تو سختی چطور پشتشون رو به خاک مالیدی

گوش شنوا بودن و همدلی آگاهانه ، چطوری برای سلامت روانی اطرافیانمان مفید باشیم ؟

گوش شنوا بودن صرفاً یک کار اخلاقی نیست بلکه یک جور تنظیم هیجانی جمعی یا Co regulation بسیار مهم در شرایطی هستش ، که جامعه از لحاظ روانی در شرایط نابسامان مشترکی به سر میبره وقتی ما درگیر اضطراب جنگ، فشار اقتصادی یا قطع ارتباطات هستیم، سیستم عصبی ما در وضعیت جنگ یا گریز قرار می‌گیره. در این حالت، مغز به شدت دنبال سیگنال‌های امنیت می‌گرده و هیچ‌چیز به اندازه یک ارتباط انسانی باکیفیت، نمی‌تونه این امنیت رو به سیستم عصبی برگردونه.
​من فکر می‌کنم در این وضعیت، ما به جای نصحیت‌های زرد به همدیگه، به اعتباربخشی نیاز داریم ! وقتی کسی از ترس‌هاش حرف میزنه و ما بلافاصله با جملاتی مثل درست میشه یا نیمه پر لیوان رو ببین جواب می‌دیم، در واقع داریم سیستم دفاعی اون رو فعال‌تر می‌کنیم؛ چون اون احساس میکنه درکش نکردیم و حالا باید برای اثبات بد بودن حالش بیشتر تلاش کنه. اما وقتی فقط می‌شنویم، اجازه می‌دیم آمیگدال یا همون مرکز ترس در مغز فرد مقابل کمی آرام بگیره.
​ما باید یاد بگیریم که سکوت فعال داشته باشیم. یعنی وقتی طرف مقابل از ناامیدیش می‌گه، به جای ردیف کردن فکت‌های اقتصادی یا تحلیل‌های نظامی، فضایی بسازیم که اون بتونه بار هیجانیش رو تخلیه کنه.
توضیح علمیش اینه که با شنیدن همدلانه، سطح کورتیزول (هورمون استرس) رو در طرف مقابل پایین میاریم و به جاش اکسی‌توسین ترشح میشه! همون هورمونی که حس همبستگی و امنیت ایجاد می‌کنه.
​مخصوصا در این زمان که اینترنت قطع شده و دسترسی ما به جهان بیرون محدود شده ، سیستم‌های حمایتی نزدیک بسیار حیاتی تر هم میشن.
گوش شنوا بودن یعنی من و تو، علی‌رغم تمام تفاوت‌هامون با همدیگه ، در این درد مشترک کنار هم هستیم. بیاید به جای اینکه باری روی دوش هم باشیم، به همدیگه ثابت کنیم که در این ناامنی مطلق، دست‌کم فهمیده شدن توسط یک انسان دیگه، هنوز ممکنه. این همون سلامت اجتماعی هستش که از اون حرف می‌زنیم؛ اینکه اجازه ندیم انزوای روانی، زودتر از بحران‌های بیرونی ما رو از پا دربیاره.

چون خیلی تو این شرایط درس خوندن سخت شده مخصوصا برای بچه های کنکوری ، که خیلی هاشون برنامه های زیادی داشتن و عقب افتاده میشه این پروسه بازگشت به روتین رو خیلی فشرده توضیح داد
واسه اینکه کم نیاری، بیا بازه‌های زمانی رو کوتاه کن یعنی به جای اینکه به غولِ کنکور یا آینده‌ی مبهم نگاه کنی، فقط به «۹۰ دقیقه‌ی پیشِرو» فکر کن. تو این ۹۰ دقیقه، تو یه سرباز پیاده‌نظامی که فقط باید این تپه رو فتح کنه. بعدش که تموم شد، یه نفس عمیق و دوباره بلاک بعدی. اینجوری مغزت فرصت نمی‌کنه بره سراغ فکرهای اضطرابی. یادت باشه، تو این شرایط اونی برنده است که بتونه تمرکز گزینشی داشته باشه؛ یعنی عامدانه نسبت به نویزهای محیطی کر و کور بشه. پس روتینت رو جوری بچین که انگار تو یه جزیره‌ی ثباتی و تنها مأموریتت اینه که تا شب، بودجه‌بندی تعیین‌شده رو با بالاترین کیفیت علمی ببندی. بی‌خیال فردا، فعلاً فقط همین تست روبروت رو دریاب

توی این تکنیک 90 دقیقه ، میگیم پسر لازم نیست ذهنت برای کل سال یا حتی ماه آینده برنامه ریزی کنی ،چون حتی اگر بخوای هم نمیتونی .
فرض کن آینده ساختنی روبرو همین 90 دقیقه پیش روئه و دوباره 90 دقیقه بعدی و بعدی برای کل روز.....

خیلیم میبینم که میگن اصلا تو این شرایط که آینده و همین فردا تو هاله ای از ابهامه و معلوم نیست چه بلایی سرمون میاد ، اصلا درس خوندن و تلاش برای ازمون و کنکور چه معنی داره ؟ حرفشون هم منطقیه ولی بذارید درست بهش فکر کنیم..

اولا، درس خوندن الان برای تو صرفا پاس کردن چند تا واحد یا رتبه کنکور نیست.. این یه تمرین تاب‌آوری تحت فشاره کسی که بتونه تو این سطح از نوسان و آشفتگی، ذهنش رو متمرکز نگه داره و روتینش رو حفظ کنه، یه مهارتی پیدا می‌کنه که ده سال دیگه، تو هر بیزنس یا بحرانی، می‌تونه گلیم خودش رو از آب بکشه یجورایی ، تو داری عضله‌ی انضباط شخصی رو تو سخت‌ترین شرایط ممکن می‌سازی مثل تبدیل کردن تهدید به یه فرصت بینظیر

​ثانیا، بیا سناریوها رو بررسی کنیم
اگر اوضاع همین‌جوری بمونه یا سخت‌تر بشه، تو به هر حال به یه اهرم فشار نیاز داری تا بتونی موقعیتت رو تغییر بدی مگه نه ؟ حالا اون اهرم چیه؟ تخصص، مدرک معتبر، و دانشی که تو رو از بقیه متمایز کنه. تو این دنیا، متاسفانه یا خوشبختانه آدما رو بر اساس ارزش افزوده‌ای که ایجاد می‌کنن نجات میدن. اگه درس نخونی و روتین نداشته باشی، فقط یه آدم مستأصل دیگه به جمع بقیه اضافه کردی که هیچ ابزاری برای تغییر سرنوشتش نداره....

​ثالثاً، عزیزم
روتین، پناهگاه روانی توئه. مغز انسان وقتی با عدم قطعیت مطلق روبرو میشه، شروع می‌کنه به خودخوری و تولید اضطراب. وقتی تو روتین داری، یعنی داری به مغزت فرمان می‌دی که من هنوز فرمانده‌ی این کشتی هستم. روتین باعث می‌شه انرژی روانیت عوض اینکه صرف تحلیل سناریوهای تخیلیِ آینده بشه، صرف یه کارِ ملموس و قابل اندازه‌گیری بشه. و بهت فرصت بده اون چیزی که میتونی کنترل کنی یعنی همین فاصله چند سانتی متری گوش سمت چپ تا گوش سمت راستت !