🔺تناقض، بهانه و درهای بسته؛ سناریوی حذف دانشجو از دانشگاه!

پیشنهاد به مسئولان: دانشگاه را ترک کنید، بروید دارالایتام تأسیس کنید!

🔹اگر بناست دانشجویان حق‌ ورود نداشته باشند، اگر بناست حضورشان مزاحم باشد و دانشگاه ضد نظر آنان اداره شود، اعتراف کنید: این دیگر دانشگاه نیست. آنچه امروز در دانشگاه ما می‌گذرد فقط شمه‌ای از رویکردی‌ است که سال‌ها دانشجویان را به حاشیه رانده، آنان را محدود کرده، روح دانشگاه را کشته، و آن را به چند ساختمان و یک نام فروکاسته.

🔹تصمیمات اخیر هیأت‌‌رئیسه‌ی دانشگاه، از ممنوعیت ورود دانشجویان کارشناسی تا تعطیلی ناگهانی فضاهای مطالعاتی، بستن قرائت‌خانه‌ها، لغو خدمات رفاهی، تخلیه‌ی خوابگاه، و آشفتگی کامل در شیوه و زمان برگزاری امتحانات، توهین به دانشجوست، برخلاف هر اصل و شیوه‌ی اداره‌ی نهاد دانشگاه و برخلاف بدیهی‌ترین حقوق دانشجویان است. این تصمیمات بدون اطلاع‌رسانی و کاملاً برخلاف مذاکرات با شورای صنفی اتخاذ شده‌اند.

🔹در شرایطی که درهای دانشگاه بسته شده و قرائت‌خانه‌ها تعطیل شده‌اند ادعای مدیریت مبنی بر «تمرکز بر درس خواندن» تناقضی آشکار است. دانشجویان فضای مطالعاتی ندارند و مدیران دانشگاه هیچ مسؤولیتی برای فراهم کردن حداقل‌‌ امکانات تحصیلی را نمی‌پذیرند و فقط یک گزاره را تکرار می‌کنند: «وظیفه‌ی دانشجو درس خواندن است». درحالی که ابزار، فضا، و امکان آن را عمداً سلب کرده‌اند.

🔹بر این مجموعه ضعف مکرر اطلاع‌رسانی نیز افزوده شده. تعویق امتحانات و تغییر برنامه‌ی آموزشی بدون اعلام شفاف انجام شده و سامانه‌ی پیامکی دانشگاه نیز بسیار دیر و پس از سردرگمی‌های بسیار راه‌اندازی شد. این مسأله نیاز به اثبات ندارد: تصمیمی که به‌موقع اطلاع‌رسانی نشود پیش از اجرا مشروعیتش را از دست داده.

🔹مسؤولیت این وضعیت تماماً برعهده‌ی ریاست دانشگاه، دکتر محمودرضا آقامیری، و تیم مدیریتی تحت‌نظر ایشان، اداره‌ی حراست کل دانشگاه به ریاست آقای رضا حضرتی، و همچنین آقایان دکتر حاج‌جباری, جهانفر و سعیدی از معاونین دانشگاه، است. ناهماهنگی میان تصمیمات اجرایی ‌ــ‌از فعال بودن سامانه‌ی رزرو غذا در حالی که سلف‌ها تعطیلند، اعلام فعال بودن کتابخانه‌ها در کنار اخراج دانشجویان از قرائت‌خانه‌ها‌ و همچنین توقف فعالیت سرویس‌ها بدون اطلاع قبلی‌ــ همه نشانه‌ی بی‌قیدی و بی‌اعتنایی به دانشجوست.

🔹دانشگاه ارث مدیران نیست که بخواهند به‌سلیقه‌شان تعیین کنند دانشجو چه زمانی «مجاز» به حضور است و چه زمانی باید «حذف» شود. دانشجو قیم نمی‌خواهد. دانشگاه یک فضای اجتماعی است برای با‌ــ‌هم‌‌ــ‌بودن. قفل کردن درهای دانشگاه، تعطیل کردن خوابگاه‌ها، و بستن فضاهای مطالعاتی نه «تدبیر شرایط» است و نه «مدیریت منابع»؛ حذف آگاهانه‌ی دانشجو از محیط دانشگاه است و دانشگاه بدون دانشجو هیچ است.

🔹شورای صنفی هشدار می‌دهد که ادامه‌ی این مسیر توسط مدیریت دانشگاه با اعتراضات صریح‌تر مواجه خواهد شد. این رویه باید متوقف شود، تصمیم‌گیری‌ها باید شفاف و قانونی شوند، و باید به دانشجویان پاسخ‌های صادقانه داده شود. ما با صدایی بلند و رسا می‌گوییم: دانشجویان دانشگاه شهید بهشتی مسأله‌ی امنیتی نیستند، صاحبان حقیقی دانشگاهند.

پ.ن: نامه اعتراضی شورای صنفی مرکزی دانشگاه به وزیر محترم علوم، تحقیقات و فناوری در پیوست پیام.

#شورای_صنفی
#دانشگاه_شهید_بهشتی
#کمیته_روابط_عمومی

@SBU_Senfi