ناراحت‌کننده‌ست که کنفرانس امنیتی مونیخ، که معمولاً یه نشست جدی حساب می‌شه، وقتی پای ایران وسط میاد، به «سیرک مونیخ» تبدیل میشه.

این افت سطح، که توش نمایش و ژست گرفتن رو به حرف و کار جدی ترجیح می‌دن، پیام‌های مهمی تو خودش داره.

به نظر می‌رسه اتحادیه اروپا حسابی گیج و سردرگمه؛ ریشه‌ش هم اینه که نمی‌تونه درست بفهمه داخل ایران دقیقاً چه خبره.

آلمان سیاست منطقه‌ای خودش رو کامل و بی‌قیدوشرط سپرده دست اسرائیل.

مسیر کلی اروپا، بخوایم ملایم بگیم، اصلاً خوب و امیدوارکننده نیست.

یه زمانی اروپا یه طرف گفت‌وگوی مهم و تأثیرگذار بود، اما الان عملاً هیچ اثری ازش دیده نمی‌شه. در عوض، دوستان ما در منطقه خیلی مؤثرتر و کمک‌کننده‌تر از اروپایی‌ها عمل می‌کنن.

اول از همه، به هم‌میهنان شجاع‌مون داخل کشور می‌گم بدونید که تنها نیستین. ایرانی‌ها تو سراسر جهان پشت شما هستن و صدای شما رو به دنیا رسوندن.
میلیون‌ها ایرانی تو کل کشور، با هر زبان، دین و قومیتی، اما متحد و یک‌صدا، برای آزادی کنار هم ایستادن.

دشمنان می‌گن مردم ایران متحد نیستن، اما شما داخل کشور ثابت کردین که این حرف دروغه.

هم‌میهنان خارج از ایران هم که سال‌ها دوری از وطن رو تحمل کردین، امروز امید و پیروزی رو نزدیک‌تر از همیشه حس می‌کنین.
ایرانیان تو سراسر دنیا، از استرالیا تا کانادا، آمریکا و اروپا، متحد هستن و پشت هم ایستادن.

می‌خوام بهتون بگم فقط امید داشتن به آینده کافی نیست،باید واقعاً باور داشته باشیم که می‌تونیم تغییر ایجاد کنیم.

ماهم توان و هم منابع لازم رو داریم،فقط لازمه که همه باهم متحد باشیم و اراده مشترک داشته باشیم. هیچ نیرویی تو دنیا نمی‌تونه جلوی یه ملت متحد وایسه.تاریخ هم اینو ثابت کرده و حالا نوبت ایرانه.

ما تا آخرین لحظه، این مبارزه رو ادامه می‌دیم. این رژیم الان ضعیف‌تر از هر زمانیه و هر لحظه ممکنه فرو بریزه.

نباید فراموش کنیم کسانی که برای آزادی جانشون رو دادن،همیشه جاویدان هستن.وظیفه‌مون اینه که دست همدیگه رو بگیریم و مطمئن بشیم اتفاقات اخیر تو تاریخ کشورمون پاک نشه.

باید ادامه بدیم و ایران رو بسازیم که دوباره به قله ترقی برگرده و آزاد و قدرتمند در دنیا بدرخشه.

این رژیم جمهوری اسلامی، که از روز اول هیچ اعتقادی به مردم و توانشون نداشت،سر راه ماست.

در آخر،به همه خانواده‌های داغدار کشورمون که عزیزشون رو از دست دادن تسلیت میگم؛بدونید که تنها نیستین و من اینجا،به عنوان یه فرزند،یه پدر،یه همسر و یه برادر،درد شما رو حس می‌کنم و با شما هم‌دردم.