شد دلم آسوده چون تیرم زدی،
ای سرت گردم چرا دیرم زدی.
از وقتی بلا و مصیبت به زندگی ام آمد ، فهمیدم من ارزش دارم. ولی گلایه دارم
که چرا من را زودتر گرفتار نکردی.

#شیخ_بهایی
#ذکر_شب
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

♻️💠انجمن علمی ادیان و عرفان با همکاری انجمن علمی فیزیک برگزار می‌کند.

سلسله نشست‌های بررسی و تحلیل فلسفه علم از دیدگاه فیزیک و متافیزیک (جلسه دوم)

سخنران : دکتر رسول حسین‌پور

⏱زمان : دوشنبه ۱۴۰۳/۰۲/۱۰ ساعت ۱۲ الی ۱۳

📍مکان : تالار اسرار دانشکده الهیات

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

دلی را نَرَمانَد


موسی در میقات از خدا می‌خواهد که خود را به او بنماید: رَبِّ أَرِنِي أَنْظُرْ إِلَيْكَ؛ پروردگارا، خود را به من بنماى تا بر تو بنگرم. پاسخ می‌شنود: لَنْ تَرَانِي؛ مرا نخواهی دید.(سوره اعراف، آیه ۱۴۳)
حکایت شوق است و حرمان. تمنای دیدار است و ناممکن. این ماجرا برای مولانا منبع الهامات و توجهاتی است. می‌گوید اگر چه یار در آغاز «لن» می‌گوید و دست رد می‌زند، اما تو درد تمنا را از کف مده:

چون موسیِ رُخ‌زردش توبه مکن از دردش
تا یارْ نَعَم گوید، گر گفتنِ «لَن» دارد
(غزل ۵۱۱)

می‌گوید خواستهٔ موسی ناشی از شوق و امید بود. از بس که احسان و لطف دیده بود، چنین آرزویی پرورد. می‌خواست از شنیدن به دیدن برسد. شنیدن بود که او را مشتاق دیدن کرد:

ز بس احسان که فرمودی، چنانم آرزو آمد
که موسی چون سخن بشنود، درمی‌خواست دیداری
(غزل ۲۴۴۲)

می‌گوید ظاهر آن «لن ترانی/نخواهی دید» نومیدت نکند. تو چو موسی طالب دیدار باش و من ایمان دارم که خدا بی‌نصیبت نمی‌گذارد:

به فلک برآ چو عیسی، اَرِنی بگو چو موسی
که خدا تو را نگوید که: «خموش، لَنْ تَرانی»
(غزل ۲۶۴۴)

و گرچه در ظاهر می‌شنوی که «لن ترانی/ مرا نخواهی دید» اما بر لطف او اعتماد کن. بر لطف او اعتماد کن و خواهان دیدار باش:

اعتمادی دارد او بر حُسن دوست
گر سماعِ «لن تَرانی» می‌کند
(غزلِ ۷۲۷)

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

انسان خوب، کسی نیست
جز آموزگاری برای انسان بد.
و انسان بد، کسی نیست
جز چالشی برای انسان خوب.

اگر این را درک نکنید یقینا راه را گم ‌می‌کنید اگر چه بسیار باهوش باشید؛ این راز بزرگ است.

#لائوتزو
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

نقل است که زمستانی بود در بازار نیشابور می رفت. غلامی دید با پیراهن تنها که از سرما می‌لرزید.
گفت: چرا با خواجه نگویی که از برای تو جبّه ای سازد؟
گفت: چه گویم؟ او خود می‌داند و می‌بیند.

عبدالله را وقت خوش شد. نعره ای بزد و بیهوش بیفتاد.
پس گفت: طریقت از این غلام آموزید.

#تذکره_الاولیاء
#ذکر_شیخ_عبدلله_مبارک
#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU

هو
دل ار بدست نیاری درون کس مخراش
که خلق مظهر حقند و نقشی از نقاش
تکبر از سرخود دورکن بخویش  مناز
که بندگان خدا ممکنند  در  اوباش

حضرت ظفرعلیشاه مراغه ای

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان
#ذکر_شب

🆔@RAM_HSU

هو
بعضی گویند تصوف، مشتق از صوف است و این سخن معروف. بعضی دیگر برآنند که اهل صفّه را، صوفی خواندند و این اسم باقی ماند. بعضی دیگر گفته‌اند تصوف، اشتقاقش از صَفّ است؛ یعنی ایشان از اهل صف اَوّلند، در قلوب خود با خدا، یا در صدق و صفا، یا در ایمان و تقوی، یا در زهد از دنیا و بعضی دیگر صوفی را مشتق از صفا دانند و اهل تصفیه را صوفی خوانند. و فقیر (=صفی) برآنم که صوفی، مأخوذ از صَفی است و اسرار وجود آدم در صوفیِ ثابت قدمِ صافی دم، مُختَفی و سلسله تصوف، بِلا تعطیل و توقف، به آدمِ صفی ع متصل شود. حق‌تعالی، آدم را بلطیفه‌یِ تصوف، ملقب به صفی الله نمود و ملائکه را بدون تکلف امر بسجده‌یِ او فرمود. ارواح و عقول مجرده که از آلایش طبیعت، مُصّفی بودند، بجذب جنسیت سجده نمودند و اجسام مُقَّیده‌یِ کثیفه از سِنخِ صفوت نبودند، در کدورت أنانیت و ظلمتِ نفسِ دیو سیرت، ماندند و از سجده‌یِ آدمِ معنوی که در هر دور، مکمل خلق و خلیفه‌یِ حق است، اِبا نموده و باستکبار افزودند...

• عرفان الحق، مولانا صفیعلیشاه -میرزا حسن اصفهانی- قدس‌سره
° قالیچه‌یِ تصاویر بزرگان تصوف، دوره قاجار

#انجمن_علمی_ادیان_و_عرفان

🆔@RAM_HSU