فالورای قدیمی خودم می‌دونن چون چندبار بهشون گفتم. به من مطابق این سنت صلح‌طلبی، یاد داده بودن که «اگر کسی زد زیر گوش‌ات، اون سمت صورتت رو هم بگیر تا بزنه. اینطور شرمنده میشه و ادامه نمیده»

و من اینکار رو کردم. بارها تلاش کردم و هربار نتیجه بدتر شد. و مقداری گذاشت تا اصل خودم رو یاد گرفتم: «وقتی کسی می‌زنه زیر گوش‌ات، تا زمانی که دستش رو از کار نندازی که دیگه نتونه چنین کاری کنه، از این کار دست بر نمی‌داره».

و این اصل بود که جواب داد. توی کل زندگیم این اصل جواب داد. اول برای خودم. بعد برای دفاع از هرکسی که گیر اوباش و قلدرها می‌افتاد.

اوباش و قلدرها تا هرجا که بتونن جلو میان. هیچ مرزی نخواهند داشت.

یه خاطره‌ی «عادی» زندگیم قبل از اینکه به اصل خودم برسم.

و تلخی ماجرا اینجاست که این خاطره‌ی من مقابل اونچه سر نسل من آوردن هیچی نیست. تا مدت‌ها حتی برام عجیب هم نبود.
بخونید و بشنوین که توی تاریخ این کشور چه بر سر بهائیان آوردن.

خلاصه‌های صوتی کتاب «تیم قرمز: چگونه با فکر کردن مثل دشمن، موفق شویم»

مقدمه

۱. بهترین رویه‌ها در تیم‌قرمز

۲. خاستگاه‌ها: تیم‌قرمز نظامیِ مدرن

۳. گزینه‌های جایگزین: تیم‌قرمز در جامعه اطلاعاتی

۴. دشمنان: تیم‌قرمز در امنیت داخلی

۵. رقبا: تیم‌قرمز در بخش خصوصی

۶. فروتنی، برداشت‌های نادرست و آیندهٔ تیم‌قرمز

موفق‌ترین سازمان‌های جهانی (امنیتی، نظامی، تجاری) چجوری کارآمد می‌مونن؟ با «خفه‌شید الان باید همه یکصدا باشیم»؟ یا با استخدام تیم قرمز؟ تیمی که باگ‌های برنامه‌هاشون رو در بیاره و مثل دشمن فکر کنه تا نقاط کور جماعت‌‌یک‌دست مشخص شه؟

چرت و پرت. نقطه‌ی قوت‌شون این بود که نیروی نظامی ساختن و برای آزادی‌شون با روسیه، بریتانیا، اسلام‌گراها و پان‌عربیست‌ها جنگیدن. جناح‌هایی که از خودشون خیلی قوی‌تر و بزرگ‌تر بودن.

مواردی مثل آیشمن رو داشتیم ولی بن‌گوریون برای اینکه ملت خودش رو تقویت کنه رفت و با آلمان (مردمی که همین هلوکاست رو سرشون آوردن) متحد شد و ازشون غرامت پولی گرفت تا خرج زیرساخت‌های کشورش کنه. نقطه‌ی قوتشون این بود که تونستن با بزرگترین دشمن‌هاشون از طریق قدرت مقابله بکنن و بعدش هم باهاشون صلح و همکاری کنن (مصر و بعد اردن). نقطه‌ی قوتشون آدمای معمولی‌ای بودن که فهمیدن باید سازماندهی کنن و می‌رفتن توی کیبوتص‌ها دورهم ۲ هفته در ماه کار می‌کردن تا غذا جور کنن و دو هفته‌ی بعدش تمرینات نظامی کنن. نقطه‌ی قوتشون این بود که گلدا مئیر می‌رفت از دیاسپوراشون حمایت مالی گسترده جذب می‌کرد تا بتونن بجنگن. نقطه‌ی قوتشون اونجا بود که خارج‌نشین‌شون حاضر می‌شد بره اسرائیل بجنگه و جونش رو برای مردمش بده. نقطه‌ی قوتشون واقع‌گرایی بود.

برای دوستانی که تازه جوین شدن و این پیام رو ندیدن. حرف من اصلا مثل این اسگل‌های شعاری «مردم مسلح شوید» نیست. قبل از اینکه اسلحه مهم باشه پوله که مهمه. بعدش هم آموزش نگاه نظامی مهمه. اینارو نداشته باشی کسی نه می‌تونه مسلح بشه نه مسلح بشه به جایی می‌رسه. میره شناسایی میشه و خودش رو به فنا میده. جذب پول و آموزش نظامی رو اول باید انجام داد تا تهش اونی که می‌خواد و حاضره بجنگه حمایت داشته باشه و بلد باشه بجنگه. مهمترین چیز تهیه‌ی پوله.

یه چیزی هم که یادم رفت بگم. یه راه جلب حمایت محلی برای یه گروه شبه‌نظامی و مبارز اینه که بتونه در سطح محلی، به مردم عادی خدمات ارائه بده. این خدمات می‌تونن پزشکی و بهداشتی، رفاهی، آموزشی و .... باشن. در کنار پول، شما هر مهارتی کسب بکنی تا روزی بتونی توی واقعیت، به مردم محلی اطرافت کمک واقعی بکنی، اقدام شما یه اقدام موثر، جدی و حتی نظامیه. گروه‌های مبارز با تبلیغات دشمن می‌تونن برای آدمای عادی «آدم‌بده» بشن. مهمه که با کمک‌رسانی‌های محلی این تصویر شکسته بشه. یا حداقل، اگر مردم باور کردن که آدم‌بده هستید، بپذیرن که «آدم‌بده‌ی اون‌ها» هستید. روی اینجور مهارت‌ها هم می‌تونید کار کنید.

آدم باید از دشمنانش هم یاد بگیره.

یکی از دلایلی که نیاز داریم تا با این تبلیغات الکی «آی مردم مسلح شوید» مقابله کنیم و درک دانش نظامی رو گسترش بدیم همین‌چیزاست. تاحالا کسی بهتون گفته بود می‌تونین با چنین مهارت‌هایی، بخشی از یه روند نظامی بشین؟ نظامی‌گری تفنگ‌بازی نیست. ساخت یه «ماشین جنگی»ئه. برای ساخت یه ماشین جنگی باید مهندس باشی نه آرنولد و هرکول. بن‌گوریون یهودی که مهندسی هم خونده بود، هرکول و رامبو نبود. قد ۱۵۲ سانتی‌متر داشت :) ولی همین فسقلی تونست یه ماشین جنگی کارآمد بسازه: هاگانا.

ایرانی‌ها معمولا پیگیر اخبار و «حادثه» هستن و نه آمار و روندها. من از چندسال پیش که هنوز هیچکسی آبش قطع نمی‌شد مدام می‌گفتم که آینده‌ی این کشور رو بحران آبش رقم می‌زنه. حداقل از ۱۳۹۹ گفتم که از «سال ۱۴۰۷به‌بعد» یواش یواش بحران آب انقدر جدی میشه که نمیشه اینجا زندگی کرد و این روند به جنگ داخلی می‌رسه. اون موقع هیچ خبری از قطعی آب نبود. از اون موقع تا الان روند رو داریم می‌بینیم. امسال چندساعت آبتون قطع میشد؟ ۶ ساعت؟ ۱۲ ساعت؟ چندتا کشاورز دیگه آب ندارن کشاورزی کنن؟ چندتا کارخونه و صنعت بخاطر بی‌آبی تعطیل شدن؟ سال دیگه چطور؟ دو سال دیگه چطور؟ سه سال دیگه چطور؟ و غیره.

مردم شاید بتونن با گرونی و تورم یه جوری سر بکنن. ولی بدون آب چطور می‌تونن ادامه بدن؟ خروجی این چی می‌تونه باشه؟

دیر یا زود در سطوح محلی، گروه‌هایی شکل می‌گیرن و این مسیر رو می‌رن. چه خوشمون بیاد چه نیاد. و اگر دوست نداریم کسایی که شاید اهداف درستی نداشته باشن چنین روندی رو دست بگیرن، خودمون باید پیشاپیش براش آماده باشیم.

رسانه‌ها به گوش شما نمی‌رسونن ولی همین الان توی بلوچستان گر‌وه‌هایی داریم که چنین توانایی‌ای دارن: توی روز ۲۲ بهمن می‌تونن به کاروان نیروهای یگان تکاوری حمله کنن و چندتا خودرو زرهی رو منهدم کنن. چه خوشمون بیاد چه نیاد یواش یواش همین الگو گسترش پیدا می‌کنه به مناطق دیگه چون یواش یواش مناطق دیگه هم به وضعیت بلوچستان نزدیک می‌شن. تیک‌تیک ساعت توی منابع آبی داره صدا میده، اگر از هیاهوی رسانه‌ای فاصله بگیری می‌تونی بشنویش.

یه چیزی که درباره‌ی هر گروه یا عملیاتی مهمه نسبت «دستاورد به آسیب»ئه. یه عملیات درست، عملیاتیه که توش کمترین آسیب ممکن رو بخوری در حالی که بیشترین آسیب ممکن رو زدی.

اگر صدتا آسیب بزنی ولی ده تا آسیب بخوری، عملیات و گروهت شاهکاره. ولی اگر صدتا آسیب بزنی و چندهزارتا آسیب بخوری، عملکرد فاجعه‌ای داشتی.

برای برآورد این معیار رو مد نظر داشته باشید خوبه.

خلاصه‌های صوتی کتاب «سپر داوود: داستان نیروهای مسلح اسرائیل»