امروز آپدیت جدید برای #BunJS یعنی 1.1 منتشر شد. بزرگترین خبر مربوط به این آپدیت اضافه شدن ساپورت برای #Windows هست. کلی ویژگی های جدید دیگه بوده و کلی بهبود برای سازگاری بهتر با API مربوط به #NodeJS انجام گرفته.
درکل امسال قراره تابستون خیلی داغی 🔥 برای کامینیوتی #BackEnd و #JavaScript داشته باشیم باتوجه به این که #Deno داره خودش رو برای نسخه ۲ آماده میکنه و در یک ماه آینده ظاهرا باید انتظار منتشر شدن نسخه 22 LTS برای #NodeJS باشیم و ببینیم آیا میتونه #BunJS که مدعی این هست که جای #NodeJS در سال 2024 میخواد بگیره میرسه یا نه؟

https://twitter.com/bunjavascript/status/1732945030007099510

باتوجه به Drama های پیش اومده و کل کل بین runtime های مختلف شاهد رقابت خیلی سنگین تری بنظرم امسال هستیم به طوری که این رقابت داره تبدیل به مبارزه UFC میشه 🥊.

نظر شخصی :
به شخصه با #BunJS در حال حاظر حال نمیکنم به دلایل زیر
- سال گذشته حاشیه و Drama در کامینیوتی زیاد ایجاد شد و بخشیش از طرف #BunJS بود.
- هنوز بنظرم خیلی فاصله داره تا بگیم production ready هست. ( همه چیز سرعت نیست و stability بنظرم خیلی مهم تره )

این وسط #Deno میانه روی کرده و آروم و بی سر صدای اضافه خودش رو بهتر کرده و با حرکت آخرش یعنی jsr.io به نظر من خیلی جایگاه بهتری داره ( برای من ). تنها مشکلی که به نظرم داره کامینیوتی کوچیکش هست که برای پروژه زدن یکم کار رو سخت میکنه.

و این که #NodeJS که عنوان Rocket Turtle 🚀 🐢 رو یدک میکشه هم سال قبل با توجه به آپدیت هایی که داد به صورت جدی اعلام کرد که قصد نداره بازار رو به راحتی تسلیم کنه و کنار بکشه به طوری که به صورت مرتب شاهد improvement هستیم.

همونطور که در عکس میبینید #CPP یک زبان Multi-paradigm هست. انجین اصلی #NodeJS و موتور #V8 که کار Parse کردن #JavaScript رو انجام میده در حقیقت یک برنامه پیچیده هستن که با #CPP نوشته شده. حالا این موضوع باعث ایجاد یکی از بزرگترین کنجکاوی ها برای من هست و هنوز جواب دقیق رو نمیدونم و فقط براساس حدس هست.

اگر یکم با زبان هایی مثل #C و #CPP کار کرده باشید مخصوصا C قشنگ با استایل procedural و imperative آشنا میشید. حالا اگر به #NodeJS نگاه کنیم که یک سیستم Event-Driven هست سوال برای ما ایجاد میکنه که چطور این تغییر و شیفت در نوع پارادایم ایجاد شده؟
بزارید ساده تر بگم یعنی چطور با استفاده از یک سیستم procedural یا imperative یا OOP یک سیستم Event-Driven طراحی میکنیم؟ به نظر من قطعا اینجا به نوعی با Observer pattern طرف هستیم ( که ظاهرا میشه همون Event-loop در js )

یک مثال ساده تر در توسعه #FrontEnd میبینیم. که از #JavaScript که imperative هست به سیستمی مثل #React رسیدیم که declarative هست.

درکل این شیفت بین پارادایم ها موضوع جالبی برای مطالعه هست و قسمت سخت سوال پیدا کردن خط مرزی بین اونا هست که چطور انجام میشه.

باتوجه به این که Array هم در #JavaScript یک Object هست کاملا این syntax درسته. یعنی فانکشن ما میتونه با استفاده از this اگر به عنوان یکی از index های array تعریف شده باشه به خود array اورجینال که در حقیقت یک object هست دسترسی داشته باشه.

const myArr = [
  function myfn() {
    console.log(this[1]);
  },
  2,
];
myArr[0]();

این نکات رو بیشتر از زاویه fun fact یا عمیق تر شدن نگاه کنید. هیچ کد پروداکشنی پیدا نمیکنید این استایل کد ببینید.

یکی از نکاتی که به برای بچه های #BackEnd و #FrontEnd به اندازه هم میتونه کاربردی باشه استفاده از static method های Array.from و Array.fromAsync. این نکته هم بگم که Array.fromAsync به تازگی با توجه به آپدیت #V8 در نسخه 22 برای #NodeJS منتشر شده و در نسخه های قبل در دسترس نیست.
حالا کار این متد ها به چه شکل هست با .from شروع میکنیم. شما اگر یک iterable obj داشته باشید شاید بخواید این Object رو تبدیل به Array کنید و معمولا از این تکنیک استفاده میشه.

const arr = [];
for (const v of iterableObj) {
  arr.push(v);
}

این استایل از برنامه نویسی بیشتر به نوعی imperative programming محسوب میشه و در زبان های procedural programming خیلی دیده میشه. با این حال که #JavaScript یک زبان Multi-paradigm هست و این استایل کد زدن مجاز هست ولی خیلی در کامینیوتی مرسوم نیست و کلا بیشتر کد های declarative و ترکیب OOP و Functional استفاده میشه. ( هرچند Functional خالص سخت هست در #JavaScript )
حالا اگر بخوایم کد بالا رو یطوری داشته باشیم که مرسوم تر باشه بین برنامه نویس های #JavaScript، در این سناریو متد های Array.from و Array.fromAsync به کمک ما میاد تا کد ما declarative تر بشه.
حالا برای تبدیل کد بالا کافی هست این کار رو کنید و بووم تمام!

const arr = Array.from(iterable);

اگر بخوام درمورد Array.fromAsync هم بگم این هست که دقیقا به همین شکل کار میکنه و تنها تفاوتش این هست که با async iterable ها و generator ها سازگار هست.

const arr = [];
for await (const v of asyncIterable) {
  arr.push(v);
}

حالا همین رو به این شکل تبدیل میکنیم.

const arr = await Array.fromAsync(asyncIterable);

هنوز یک قسمت جالب از داستان مونده بزارید با مثال بهتون نشون بدم.

Array.fromAsync(
  new Set([Promise.resolve(1), Promise.resolve(2), Promise.resolve(3)]),
).then((array) => console.log(array));
// [1, 2, 3]

اگر اینجا دقت کنید میبینید که میتونه سناریو مناسبی برای استفاده از Promise.all باشه ولی استفاده نشده به نظرتون تفاوت چیه؟
با استفاده از Promise.all تمام Promise ها به صورت همزمان تلاش به resolve شدن دارن یعنی داره concurrent انجام میشه اما در این سناریو بدون بلاک شدن event loop به ترتیب Promise ها resolve میشن.
راستی این ویژگی هم از نسخه 1.38 روی #Deno در دسترس بوده و این برای من خیلی جذابه که تیم #Deno اینقدر خوب دارن عمل میکنن. مدتی هست هر حرکتی در اکوسیستم اتفاق میافته #Deno از پرچم داران در سرعت آپدیت و رو به جلو حرکت کردن هست.
#Tip

سوال مصاحبه درمورد #NestJS
شما وقتی با #NestJS و #TypeScript در حال توسعه #BackEnd هستید خب به صورت روتین از Injectable ها در #NestJS استفاده میکنید.
حالا با فرض این که ما یک EmailService داریم که Injectable هست و میخوایم در سرویس پایین اون رو inject کنیم و استفاده کنیم. به کد پایین دقت کنید.

@Injectable()
class MyService {
  constructor(private readonly emailService : EmailService)
}

اینجا همه چی درست و عادی کار میکنه ولی اگر یکم با دقت بیشتری نگاه کنید این کد خیلی غیر عادی هست. باتوجه به این موضوع که در هنگام transpile شدن کد #TypeScript به #JavaScript تایپ ها حذف میشه.
حالا سوال اینجا هست که #NestJS چطور با استفاده از یک type یعنی EmailService متوجه میشه باید چه سرویسی رو inject کنه؟ در حقیقت اینجا از یک type یک logic داره که در برنامه ما استفاده میشه و برسی این black magic میتونه جذاب باشه.

نظراتتون رو کامنت کنید.

#Tip

چند وقت پیش یک همچین پستی گذاشته بودم که در هنگام تست نوشتن با همچین کدی روبرو شده بودم

3 === new Number(3)

جواب این false میشه و یکم برام عجیب بود دوستان هم توضیحات خوبی دادن منطقی و درست بود ولی کامل جوابم رو نگرفتم که چرا اینطوره.
شما اگر قصد دارید با استفاده از function هایی مثل String, Boolean, Number عملیات type conversion انجام بدید اگر از new استفاده کنید در حقیقت typeof برابر با object میشه و کاملا منطقی هست به این دلیل که باهاش مثل constructor function رفتار میشه. حالا object که از این حالت بدست میاد شبیهه به primitive ها رفتار میکنه ولی در همچین سناریویی تفاوت خودش رو نشون میده. دلیل این رفتار هم بخاطر موضوعات تاریخی مربوط به #JavaScript هست و این موضوع هم درنظر داشته باشید که در code base های بروز اصلا منطقی نیست از این موضوع استفاده کنید و کاملا از این موضوع فرار کنید. فقط گاهی ممکن هست بهش بر بخورید پس دونستن این موضوع میتونه بهتون کمک کنه

#Tip

یکی از ویژگی های جدیدی و کاربردی که در #ES2024 اضافه شده و هم برای بچه های #Frontend و هم #Backend میتونه مفید باشه.
یکی از pattern های معروف برای ایجاد یک async function در #JavaScript به این صورت هست.

function job() {
  return new Promise((resolve, reject) => resolve(2));
}

معمولا از این ویژگی وقتی استفاده میشه که قصد داریم یک wrapper برای یک CPS Style Async Function بنویسیم.
قبلا در مورد این که CPS Style چیست و چرا مفصل صحبت کردیم و میتونید از این لینک مطالعه کنید.
https://t.iss.one/NodeMaster/19
حالا با این API جدید میتونیم کد بالا به این صورت refactor کنیم

function job() {
  const { promise, reject, resolve } = Promise.withResolvers();
  resolve(2);
  return promise;
}

با استفاده از static method جدیدی که به Promise اضافه شده یعنی Promise.withResolvers میتونیم از شر constructor خلاص بشیم. ( یجورایی میشه گفت factory pattern حساب میشه )
یک موضوع شاید براتون سوال پیش که چرا گفتم از شر constructor خلاص بشیم. آیا مشکلی داره؟ جواب طبق سایر جواب ها برنامه نویسی میتونیم بگیم بستگی داره. ولی من حس میکنم با توجه به تغییراتی که من میبینیم به مفهوم Aggregation در OOP خیلی احترام بیشتری داره گذاشته میشه.

این آپدیت خیلی جدیده و در حال حاظر در #NodeJS ورژن 22 هستش.
البته دوباره این رو باید بگم که #Deno پرچم داری کرده و از ورژن 1.38 این ویژگی رو زودتر اضافه کرده.

#Tip

اگر تا حالا فکر کردین که چطور فریمورک ها رو برای ما developer های عادی توسعه میدن جواب شما یک magic هست به اسم #Metaprogramming . این کار مثل برنامه نویسی معمولی که ما انجام میدیم تکنیک های مختلف داره که یکی از اونها رو در این پست باهم برسی کردیم.
https://t.iss.one/NodeMaster/115

البته لازم به ذکر هست یکسری Pattern به صورت کلی وجود داره که بین زبان های مختلف مشترک هست و به نوعی پیاده سازی های مختلف ازش دیده میشه و البته یکسری زبان ها هم یکسری تکنیک های مخصوص به خودشون رو هم دارن که اون ها رو خاص تر میکنه.

حالا یکی از این جادو های کاربردی #Metaprogramming این هست که اگر یک Instance از یک Object داریم که یک Parrent Class داره چطور فقط و فقط متوجه بشیم که چه Attr هایی مخصوص به اون Child Class هست و Attr های Parrent رو نادیده بگیریم. و جواب این سوال خیلی سادس :

const myPrototype = { x: 1, y: 2 }; // Parrent
const myObj /* Child */ = Object.create(myPrototype);

myObj.name = "point"; // Instance Prop

console.log(Object.getOwnPropertyNames(myObj)); // [ 'name' ]
console.log(Reflect.ownKeys(myObj)); // [ 'name' ]
console.log("x in myObj :", "x" in myObj);

در #JavaScript با استفاده از Object.getOwnPropertyNames و Reflect.ownKeys(myObj) میتونیم متوجه بشیم که کدام Atter ها مربوط به Instnace ما یعنی myObj هستند. به این خاطر هست که Atter های Parrent یعنی x و y رو کامل نادیده گرفته میشه و فقط در name رو ما به عنوان Attr میبینم که مستقیما روی Child Instance ما تعریف شده و نه روی Parrent. شاید این مثال یکم پیچیده باشه بخاطر ماهیت Object ها در #JavaScript هست. همین رو اگر بخوایم در #Python برسی کنیم شاید یکم قابل درک تر باشه و البته مثال های دیگ هم در #JavaScript میشه زد ولی خب به نظرم بهتره بزاریم برای کنجکاوی خودتون.

class Parrent:
    def __init__(self) -> None:
        self.x = 1
        self.y = 2

class Child(Parrent):
    def __init__(self) -> None:
        super().__init__()
        self.name = "point"


myObj = Child()

parrentAttrs = set(dir(Parrent()))
childAtters = set(dir(Child()))

print(childAtters.difference(parrentAttrs))

یک نکته خیلی جذاب کلا خارج از بحث که به نظرم ارزش توجه کردن داره استفاده از set برای رسیدن به نتیجه ای شبیه به مثال #JavaScript هست. و اینجا به عنوان مثال مستقیم یکی از کاربرد های Set Object و Set theory رو مستقیم و خیلی کوچیک میبینید.
نکته ای که خیلی مهم باید توجه بشه این هست که بین تکنیک استفاده از ownKeys و getOwnPropertyNames تفاوت هایی وجود داره که اگر استقبال بشه عمیق تر وارد این موضوع میشیم.

#Tip

ترسناک تر از Dynamic Type بودن #JavaScript در حقیقت پروژه #TypeScript هست که به تو توهم Type safe بودن بده.
هروقت پروژه #TypeScript دیدین اول بیاین این قسمت رو چک کنید که مثل عکس بالا strict باشه و هیچ کدوم از flag های زیرش false نباشه.
اگر در موقع کار با #TypeScript مجبور شدین اینجا فلگی رو false کنید این برداشت رو میتونید کنید که #TypeScript بلد نیستید!