درود دوستان ارادتتتت.
خیلی وقت بود میخواستم این ویدیو رو بگیرم. روزی که من #Python گذاشتم کنار و حرفه ای شروع به کد زدن #JavaScript و #NodeJS کردم همیشه هروقت باکسی بحث برنامه نویسی میشد من این رو میگفتم که جای یک چیزی مثل Context Manager مثل پایتون در اکوسیستم #JavaScript واقعا خالی هست. وقتی #TypeScript ورژن 5.2 منتشر شد و این syntax رو برای بار اول دیدم واقعا خوشحال شدم

async function main() {
    using resource1 = getResource()
    await using resource2 = await getResource()
}

در این ویدیو به Explicit Resource Management در زبان های برنامه نویسی #python , #golang و #cpp میکنیم. با یک پترن خیلی قدیمی به اسم RAII پترن آشنا میشیم و در نهایت میرسیم به ارتباط RAII پترن در C++ در #Typescript .
این ویدیو قرار هست در دو پارت منتشر بشه و پارت دوم رو کامل درمورد مثال های عملی #Typescript گذاشتیم و تمرکز ویدیو اول هم بیشتر نگاه به زبان های دیگر و برسی این موضوع که چرا به "using" نیاز داریم.

https://youtu.be/0CG_WA6Yu9o?si=QYunevpiEyWp6gWW

درود دوستان.
قبلا که #python کد میزدم یک پکیج داشت به اسم isort که import ها رو خیلی تر تمیز sort میکرد. همیشه دنبال یک پکیج خوب بودم برای #typescript که همچین کاری رو انجام بده تا بلاخره دیروز یک پکیح خوب پیدا کردم که میتونید به عنوان config prettier استفاده کنید.
البته package های دیگ هم هستن ولی این خیلی برای من راحت تر بود. فکر کنم eslint هم همچین چیزی داشته باشه ولی فرصت نشده تست کنم.
https://www.npmjs.com/package/prettier-plugin-organize-imports

درود دوستان امیدوارم حالتون خوب باشه. یک ویژگی خیلی کوچیک #Python داشت که من همیشه دلم میخواد داخل #NodeJS ببینم. این ویژگی خیلی وقته روی #Deno هست ( فکر کنم #BunJS هم داره ). واقعا جای خالیش رو من حس میکردم. و بلاخره این ویژگی رو به صورت Experimental در آپدیت 22.18 دیدیم که اضافه شد. برا این که وارد بحث بشیم دوست دارم با این کد پایتون شروع کنم.

def main():
    print("Hello From Main Function")
if __name__ == "__main__":
    main()

توضیح کد خیلی ساده هست که با استفاده از این پترن میشه تشخیص داد آیا این بخش از code که داره اجرا میشه آیا import شده توسط یک ماژول دیگه یا ماژول اصلی هست که باهاش برنامه رو اجرا کردن؟ اگر ماژول اصلی باشه که برنامه رو run کردن فانکشن main رو اجرا میکنه برنامه وارد main routine خودش میشه. شاید فکر کنید داخل زبانی مثل #Python و #JavaScript اینکار احمقانه باشه باتوجه به این که هر expressionـی رو میتونیم داخل top level خودمون اجرا کنیم. پس مزیت این کار چیه؟ جواب این هست که باتوجه به این که ما برنامه رو مینویسیم خب ما میدونیم کجا main routine رو اجرا کنیم ولی تصور کنید روی یک code base بزرگ رفتین و دنبال entrypoint میگردید. در این سناریو میتونه به عنوان داکیومنتیشن مناسب باشه. یا زمانی بخواید کدی رو اجرا کنید که فقط و فقط اگر کسی اون ماژول رو import کرده باشه و ... . همین الان هم وقتی پروژه #NestJS دارید bootstrap function دقیقا داره نقش main routine رو بازی میکنه و شما حتما باید اون رو اجرا کنید که برنامتون اجرا بشه. معمولا داخل #NestJS همچین چیزی میبینیم

function bootstrap() {
  // init app
}

bootstrap();

سناریویی رو در نظر بگیرد به هر دلیلی میخواید از این main.js یک چیزی رو import کنید( هرچند اگر همچین چیزی نیاز داشتید بهتره سعی کنید راه دیگه ای پیدا کنید ) و اگر شما این فایل رو import کنید داخل یک ماژول دیگه خب bootstrap اجرا میشه و ما این رو نمیخوایم. پس چیکار میتونیم کنیم؟

function bootstrap() {
  console.log("hello");
}

if (import.iss.oneta.main) {
  bootstrap();
} else {
  console.log("imported");
}

اینجا هست import.iss.oneta.main به کمک ما میاد حالا اگر شما مستقیما node main.js بزنید فانکشن bootstrap اجرا میشه ولی اگر از یک فایل دیگ مثل server.js داشته باشید و این فایل رو import کنید بخش else اجرا میشه و bootstrap هیچ وقت call نمیشه.

ما Developer ها به Magic عادت داریم. بیشتر وقت ها کدی که مینویسیم فقط میخوایم کار کنه. اما چطور کار کردن اون کد خیلی اهمیتی نداره تا وقتی که کدمون کار میکنه. حالا چه به صورت جادویی کار کنه چه با جزئیات کامل بدونیم پشت پرده چخبر هست. گاها بعضی از این جادو ها اینقدر پیچیده و ترسناک به نظر میان که اصلا بهشون نزدیک نمیشیم. یکی از این Magic ها Promise ها در #JavaScript هست. اکثرا فکر میکنیم یک چیزی هست که داخل گوشت و وجود #JavaScript فرو رفته و به هیچ عنوان نمیشه تغییرش داد یا اگر هم بشه خیلی سخت هست. کاری به پیاده سازی اصلیش امروز نداریم. امروز بعد از این مقدمه طولانی میخواهیم باهم یاد بگیرم چطور یک Object بسازیم که شبیه به Promise عمل میکنه. یعنی میتونیم await کنیم اون رو با وجود این که اصلا اون Promise نیست و یک Object ساده هست. به این کد پایین دقت کنید.

const thenable = {
  then(resolve, reject) {
    setTimeout(() => resolve("Hello from thenable!"), 1000)
  },
}

const txt = await thenable
console.log(txt)

معمولا اولین واکنش افراد به این تکه کد "WTF" هست. داستان از این قرار هست که خیلی قبل تر از این که Promise ها به صورت استاندارد وارد #JavaScript بشن پیاده سازی های مختلف ازش وجود داشته و هرکدوم implemention detail خاص خودشون رو داشتن ولی طی گذر زمان بلاخره رسیدن به این interface که الان داریم هر روز باهاش کار میکنیم ( تقریبا شبیه به وضعیت decorator ها و پروپزوال مربوط بهش ). بزارید یکم بیشتر وارد داستان بشیم.

برای این که بتونیم یک object رو await کنیم لزوما نیازی نداره حتما یک instance از Promise باشد. بلکه هر object که Promise-like باشد میتواند await بشود. این تعریف دقیقا تعریف Duck-typing هست که قبلا مفصل درموردش حرف زدیم. حالا سوال پیش میاد که Promise-like یعنی چی؟
- هر class که thanable interface را implement کند میتوان آن را await کرد.

پس میتونیم نتیجه بگیریم که همه Promise ها thenable هستند ولی همه thenable ها Promise نیستند.

حالا میرسیم که thanable interface چیست؟ در ساده ترین حالت دقیقا مثال بالا رو در نظر بگیرد. یک object یا class که then method رو که با دوتا argument که هردو callback هستن یکی برای وقتی که reject شده و یکی برای وقتی resolve میشه invoke میشود و ما میتونیم با اون دوتا رفتاری که Promise-like هست رو از خودمون نشون بدیم.

حالا این ویژگی به ما اجازه داده که پکیج های معروفی مثل promise-retry ببینیم یا حتی یکم تلاش کنیم به کمک Promise-like ها در ES5 بتونیم چیزی شبیه بهش رو داشته باشیم که البته این موضوع خودش یک بحث دیگس اگر دوست دارید نگاهی به promise-polyfill یا babel-polyfill بندازید.

این هم پست مربوط به duck typing به نظرم نگاهی بندازید:
https://t.iss.one/NodeMaster/128