Правительство России одобрило проект бессрочного договора с Белоруссией о размещении ее военного контингента в Сирии.

Белорусский контингент будет подчиняться Минобороны России, хотя будет оставаться под командованием Минобороны Белоруссии. Два ведомства должны согласовать конкретные детали задач белорусских военных.

В марте 2019 года самопровозглашенный президент Лукашенко заявлял журналистам, что действующая Конституция Белоруссией запрещает размещать подразделения белорусской армии за рубежом. Но тогда-то стула было два, а теперь один снесло течением.

@madam_secretar

Наращивание сил НАТО у границ создает угрозы не только для Беларуси и России, но и для всей ОДКБ – генсек Организации Станислав Зась

Он также заявил, что переговоры Москвы с Западом по гарантиям безопасности соответствуют интересам ОДКБ.

@SPUTNIKBY

Минск готов участвовать в обсуждениях по российским гарантиям безопасности с Западом – МИД Беларуси

@SPUTNIKBY

С января текущего года рост поставки бензина из Беларуси на украинский рынок носит взрывной характер - в среднем на 28-29%.

Россия поставит Белоруссии то оружие, которое посчитает возможным,-заявил Грызлов.

Несмотря на приглашение Лукашенко, Путин не планирует присутствовать на российско-белорусских военных учениях.

«Россия готова к диалогу с Западом, на этом фоне участие Президента в российско-белорусских учениях было бы негативным сигналом»,- эксперт.

Песков – о военных учениях России и Белоруссии: Очевидно, что это очень серьезные совместные военные маневры. Да, масштабы могут быть больше, чем ранее, но и ситуация гораздо более напряженная. Россия, и Белоруссия сталкиваются с беспрецедентными угрозами, характер и, наверное, концентрация которых сейчас, к сожалению, гораздо выше и гораздо опаснее, чем это было раньше. [Планирует ли Путин их посетить?] Нет, у президента в планах этого нет.

Святлана Ціханоўская звярнулася да журналістаў і блогераў з нагоды міжнароднага Дня салідарнасці з беларускімі медыя

«9 лютага – паўтара гады з кропкі незвароту, з моманту, калі беларусы вырашылі не маўчаць, а глядзець праўдзе ў вочы. І гэтае 9 лютага мы прысвячаем тым, хто дапамагаў і дапамагае нам дамагчыся гэтай праўды – журналістам, блогерам і медыям.

Дзякуй тым, хто аднаўляе працу рэдакцый і хто стварае персанальныя блогі. Дзякуй тым, хто задае мне нязручныя пытанні. Дзякуй тым, каму хапае энергіі ўзяць на сябе адказнасць за каманды. І дзякуй тым, хто заўважае, калі канчаюцца сілы, перадыхае і рухаецца далей».

Учения "Союзная решимость" не превышают установленные международными соглашениями лимиты войск – посол РФ в Минске

Основной этап учений стартует завтра.

@SPUTNIKBY

Единый рынок нефти России и Беларуси - это вопрос 2023 года, заявил посол РФ Борис Грызлов

@SPUTNIKBY

Посол России в Беларуси Борис Грызлов заявил, что санкции укрепляют экономические и братские отношения Минска и Москвы - @SPUTNIKBY

Сейчас характер и концентрация угроз для России и Беларуси гораздо серьезнее, чем раньше - Песков

@SPUTNIKBY

🤔 Логика заочного осуждения: в чем смысл?

Глава Белоруссии Александр Лукашенко предложил заочно осудить граждан, которые совершили или совершают особо опасные преступления в соответствии с законодательством Белоруссии. А. Лукашенко отметил, что такие люди, к сожалению, есть, хотя их и немного. Мера направлена на то, чтобы люди «думали», так как они навредили стране, людям и экономике.

Это такой дисциплинарный механизм привлечения к ответственности эмигрировавших граждан. Конечно, многие из них рассчитывают вернуться в Белоруссию после смены режима. А. Лукашенко своей инициативой дает понять, что репрессии и санкции в отношении них еще не исчерпаны.

Многие граждане ведут оппозиционную деятельность за границей, но в условиях глобализации и развития информационных технологий – влиять на ситуацию в Белоруссии можно и из-за границы. Против них белорусские власти будут проводить дальнейшие репрессии. В этом контексте вариант с конфискацией имущества, понижениями в правах родственников и прочие меры – отнюдь не исключены.

При необходимости А. Лукашенко может активизировать репрессивный аппарат и продолжить ужесточать возможные наказания. По состоянию на сегодняшний момент этого не требуется, но силовой аппарат в стране значительный, и он умеет находить себе работу.

Судя по настроениям в Белоруссии такая деятельность не вызывает поддержки общества по логичным и понятным причинам. В то же время, очевидно, что без этого режим власти А. Лукашенко вновь может стать неустойчивым. Поэтому такая работа по наведению порядка в белорусском обществе продолжится. В перспективе следующих двух лет это неминуемый процесс.

Следовательно, будут новые инициативы А. Лукашенко и других высокопоставленных чиновников. А общество готово к тому, что гайки закручиваются и будут закручиваться дальше.

Экс-президент Грузии Михаил Саакашвили заявил, что в годы правления республикой тайно летал в Лондон и встречался с Александром Лукашенко, чтобы тот не признавал независимость Абхазии и Южной Осетии.
"У меня были четыре тайные встречи в Лондоне с Лукашенко. Это была тайная дипломатия. То, что Южная Осетия и Абхазия до сих пор не признаны Лукашенко, является результатом моих поездок в Лондон", - сказал в среду Саакашвили в Тбилисском городском суде.

После треш-стрима Лукашенко у Соловьева, так и не получившего адекватной реакции Кремля, МИД Белоруссии сегодня заявил ни много ни мало, но о желании поучаствовать в переговорах России и США по «гарантиям безопасности». Вряд ли и эта «самодеятельность» Минска согласована с Кремлём, который упорно стоит на ранее заявленной позиции, что эти «судьбоносные переговоры» ведут только Россия и США, а все остальные права голоса в них не имеют.

Инициатива МИД Белоруссии странным образом коррелирует с давешним предложением Польши о создании ещё одного формата переговоров по евробезопасности в рамках ОБСЕ, который Россия также считает для себя несостоятельным вариантом.

Так что рано или поздно, но Кремлю на подобные прокси-выпады Минска отреагировать все же придётся. Иначе ситуация с «гарантиями безопасности» окончательно зайдёт в тупик.

Посол Белоруссии был вызван в МИД Армении после негативных высказываний Лукашенко о республике, сообщил глава МИД Мирзоян.

ФАКТАРЫ АНТОНЧЫКА І СІЎЧЫКА. У працяг дыскусіі пра верагоднасьць перамогі ў жніўні 2020 і характар пратэстаў (мірны ці ня мірны). Агульнапрыняты аргумэнт супраць тых, хто ставіць пад сумнеў абраную лідэрамі тактыку масавых дзеяньняў — «А калі б пачалі рваць на часткі сілавікоў, штурмаваць адміністрацыйныя будынкі, будаваць барыкады — Пуцін увёў бы ў войскі».

Падаецца, гэта — падмена паняцьцяў, абвінавачваньне апанэнта ў тым, што ён не казаў. Заняць будынак — гэта не абавязкова браць яго штурмам. Блякаваць сілавікоў — не абавязкова рваць іх на часткі (пра гэта, між іншым, ніхто і ня казаў, ва ўсякім разе я такога ня чуў; а вось наконт таго, што павінна быць пасьля падзеньня рэжыму — чую пастаянна). Ну і барыкады не абавязкова рабіць зь экспрапрыяваных у грамадзянаў перакуленых аўтамабіляў.

Нарэшце, Пуцін. Мы забываемся, што некалькі дзён пасьля 9 жніўня Пуцін маўчаў — і сілавікі маўчалі. Сілавікі чакалі, што скажа Пуцін. Абсалютна ясна, што калі б Пуцін пазваніў ЛЮБОМУ беларускаму генэралу і сказаў — «Я полагаю, что в эти критические дни Вы, генерал, должны быть с народом» — у лепшым для Лукашэнкі варыянце лайнер унёс бы яго ў блакітныя нябесныя прасторы (надвор’е ў тыя дні, памятаецца,было лётным).


І тут я цалкам згодны з Паўлам Мацукевічам, які ў інтэрвію «Салідарнасьці» сказаў, што «Если бы хотя бы один из топов, вроде Владимира Макея дрогнул, могла рассыпаться вся пирамида Хеопса. Из топов Сергей Румас, похоже, был ближе всех к тому, чтобы дрогнуть». І далей: «Поддержка режима Владимиром Путиным сыграла, наверное, решающую роль для топов».

То бок, тут шмат залажыла ад тактыкі, абранай пратэстоўцамі. «Топы» мусілі бачыць Плошчу.

Дазволю сабе яшчэ адну цытату, гэтым разам пісьменьніка Дзьмітрыя Бартосіка: «Калі вы крычыце „Кожны дзень!“, а выходзіце толькі ў нядзелі, гэта няправільна. Але не! У нядзелі мы робім прыгожыя плакаты, гламурныя лозунгі, а ў панядзелак мы ідзем на працу. Гэта не „кожны дзень“. І не „кожны дзень“, а „каждый день“. Можаце называць мяне старым дурным бээнэфаўцам, але не. Тады крычыце: „Воскресенье, воскресенье!“. Актыўнай фазы не было».

Мне (як і іншым, хто калісьці казаў, што 150 тысяч людзей на Плошчы цягам трох дзён зваляць рэжым) давялося чуць папрокі — «Ну, і дзе вашае «зваленьне рэжыму»?

Пры гэтым забываюцца, што гаворка ішла не пра «выйшлі і разышліся», а — «выйшлі і засталіся».


Ужо тады, пасьля 12 жніўня (важнае ўдакладненьне: кажучы пра тактыку пратэстаў, я маю на ўвазе менавіта дні пасьля 12-га, калі пачалі выпускаць з Акрэсьціна і РАЎСаў, калі народ вывела на вуліцы ня столькі фальсыфікацыя на «выбарах», колькі абурэньне катаваньнямі з боку сілавікоў, і людзей было ў разы болей, чым непасрэдна пасьля «выбараў») — дык вось, ужо ў тыя дні шмат хто пісаў: «Ня трэба разыходзіцца! Трэба заставацца!».

Адразу заўважу, каб запазьбегчы папрокаў у «лёгка раіць з-за мяжы»: пісалі людзі, якія былі ў Беларусі і якія самі выходзілі. Але, відаць, успрыняць такія заклікі людзі маглі ТОЛЬКІ ад тых, хто зрабіўся сімваламі пратэстаў.

Мне кажуць: лідэраў не было. Ну як жа —"не было«? Ды зайдзіце ў Інтэрнэт, у жнівіень 2020 пачытайце, хто пазыцыянаваў сябе як лідэры (ужо пасьля тао, як Ціханоўская была вывезеная ў Літву). Ніхто зь іх на звароты беларускіх ды замежных журналістаў не адказаў — «Не, прабачце, я тут ні пры чым, да ўсяго, што адбываецца, я адносінаў ня маю, ідзіце пытайцеся ў іншых».

І хто тады вызначаў месца збору людзей, хто кіраваў сотысячнымі калонамі, хто выпрацоўваў маршрут, хто даваў каманду, каб разыходзіліся? І чаму не прагучала каманда — каб не разыходзіліся?

Вось толькі не кажыце мне, удзельніку шматтысячных шэсьцяў і вядоўцу шмат якіх мітынгаў пачатку 90-х, што ўсё адбывалася спантанна. Гэтак не бывае.

Калі я ўзгадваю, што да дзейнасьці Кансультацыйнай Рады не былі прыцягнутыя (за выключэньнем двух-трох) прафэсійныя палітыкі, мне прыгадваюць правальны праймэрыз і падобнае: і на што здольныя гэтыя вашы палітыкі?

Але я маю на ўвазе ня ўдзельнікаў праймэрыз, а тых, у каго за плячыма вопыт куды большы. (заканчэньне ніжэй).

(заканчэньне. Пачатак вышэй). Пагаджаючыся з тым, што агульнанацыянальны страйк, калі б ён быў сапраўды агульнанацыянальны і пратрымаўся пару тыдняў, гарантавана зьмёў бы Лукашэнку (Пуцін ня мог бы прыставіць да кожнага з сотняў тысяч яго ўдзельнікаў па адным «росгвардзейцы») — мне цікава, ці быў запрошаны (ну хаця б для кансультацый) дэпутат Апазыцыі БНФ і лідэр рабочага руху пачатку 90-х Сяргей Антончык — так, той самы, які быў арганізатарам славутага красавіцкага страйку 1991-га (калі на Плошчы ў Менску было 100 тысяч рабочых, а ў Воршы быў перакрыты чыгуначны рух, калі ўлады былі вымушаны даць рэгулярны прамы тэлеэфір страйкоўцам?).

Між іншым: а ці была спроба запатрабаваць (пры ўдзеле стотысячнай калоны) прамы тэлеэфір на БТ? Такі эфір быў прадстаўлены лідэрам БНФ на патрабаваньне 100-тысячнага мітынгу ў лютым 1990-га. А ў тым самым жніўні 2020-га ў Гародні пратэстоўцы дамагліся прамой тэлетрансьляцыі мітынгу па мясцовым тэлебачаньні.

Чытаючы меркаваньні што калі б людзі заставаліся на Плошчы і праспэктах, сытуацыя магла б разьвівацца па-іншаму (мтой жа Румас паводзіў бы сябе інакш, ды і шмат хто іншы), падаецца, што заставацца на плошчы — гэта таксама мірны пратэст, ці ня так?

І тут я прыгадваю Вячаслава Сіўчыка — гэтым разам не як аднаго зь першых палітычных вязьняў, не як арганізатара масавых шэсьцяў БНФ 90-х, а як арганізатара таго самага цяпер ужо легендарнага палатачнага лягеру на Плошчы — 2006.

Зрэшты, адказ на пытаньне — ці зьвярталіся да іх па дапамогу, я ведаю, як і тое, што адказалі тым, хто прапаноўваў сваю дапамогу.

І пішу я гэта не каб у чарговы раз выказаць папрокі (тым больш што мы да гэтага часу ня ведаем усіх акалічнасьцяў) — а каб зрабіць высновы на будучыню.

Павінна ж Гісторыя нас калі-небудзь чаму-небудзь навучыць, урэшце рэшт.