انجمن علمی محور برگزار می‌کند:

📽 «اکران فیلم، برای شنیدن آن‌چه تصویر در دلِ تاریکی می‌گوید.»

فرمان اول: من خدا هستم، پروردگار تو. هیچ‌کس را جز من خدای خود مدان
حکایت، داستان پدر و پسری‌ست که زمان را کنار هم، آنگونه که انتظارش را دارند می‌گذرانند. عمه‌ی مذهبی پسرک، پدر گریزان از دین و پسر کنجکاو، روزمرگی هایی از جنس اروپای شرقی دارند. با گذر زمان و تقاضای پسرک برای پاتیناژ بر روی رودخانه و تکیه‌ی بیش از حد پدر بر منطق کامپیوتری و علم، زندگی آنها را از روال خود خارج می‌کند.

🎞 فیلم‌ «ده فرمان: یک»
✍🏻 اثری از کریشتوف کیشلوفسکی

📆 سه‌شنبه، ۹ دی ماه ساعت ۱۶:۳۰
🛋️ اتاق انجمن علمی محور، G06
👤 تسهیل‌گر: #هیراد_عطایی

✨بیایید تا کنار هم با تصویرها، معنا را زندگی کنیم!

#خمش #محور
#اکران_فیلم

•[ Khamesh | Mehvar ]•

کیارش خسروی، ورودی ۱۴۰۲ مهندسی مکانیک و دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه شریف، ظهر امروز از طرف نهادهای امنیتی احضار شده‌است.
او از ساعت ۱۲ امروز وارد ساختمان دفتر پیگیری وزارت اطلاعات شده‌است و هم‌اکنون در بازداشت به سر می‌برد.

از ساعات گذشته، با هماهنگی جناب آقای دکتر تجریشی، ریاست دانشگاه، مبنی بر تضمین آزادی دبیر انجمن و وعده ایشان جهت استعفا در صورت عدم آزادی، تحت فشار بسیار بیانیه‌ای که دیروز از سوی انجمن منتشر شد، حذف شده‌است. با این وجود، تا لحظه ارسال این پیام دبیر انجمن تحت بازداشت قرار دارد.

🆔 @AnjomanSUT

اطلاعیه

کیارش خسروی، دبیر انجمن اسلامی دانشجویان دانشگاه صنعتی شریف، دقایقی پیش، از بازداشت آزاد شد.

🆔 @AnjomanSUT

با قلبی سرشار از اندوه و رنج، چهلمین روز درگذشت هم‌وطنانمان را به خانواده‌های داغ‌دیده و مردم داغدار این سرزمین، تسلیت عرض می‌کنیم.

در ۱۸ و ۱۹ دی‌ماه ۱۴۰۴، رویداد تلخی در کشور عزیزمان ایران رقم خورد. رویدادی که همانند رویدادهای تلخ گذشته که در حافظهٔ جمعی مردم مظلوم این سرزمین ثبت شده است، تلخ‌تر از زهر بود. این حد از توحّش و بی‌رحمی که با گلوله و چاقو و هر چیزی که می‌توانست حکم سلاح داشته باشد، بر مردم بی‌گناه و آسیب‌دیده وارد شد، همیشه محکوم است. این مدال ننگین، تا ابد بر سینهٔ عاملان جنایت، و رنج و اندوه آن بر قلب مردم غم‌زدهٔ ایران سنگینی خواهد کرد.

کشتن انسان، کشتن آینده است و این چیزی است که نه فقط در میدان جنگ، بلکه در خیابان‌های ایران رقم خورده است. هزاران آیندهٔ درخشان در میان افکار هر انسان بی‌گناهی که اکنون زیر خاک آرمیده، دفن شده است. این فقدان، به دست کسانی رقم خورده است که می‌دانیم هرگاه زمان و مکان مناسبی دیده‌اند، بر این مردم ظلم و ستم روا داشته‌اند و در سفره‌های خالی‌شان، غم را جای داده‌اند. بُهت و حیرت، همهٔ ما را در آغوش گرفته و مُهر سکوتِ خشم و غم، بر روی لب‌ها نقش بسته است؛ اما امروز روایت‌ِ جمعیِ رویدادی که رقم خورد، ما را بیشتر از گذشته در کنار هم قرار داده است. اکنون می‌دانیم که برای ما، فقط ما باقی‌ست؛ به تعداد ما اندوه، به تعداد ما امید.

کشتار جمعی و سازماندهی شده، نمی‌تواند چیزی را تغییر دهد که در روزمرهٔ ما جریان دارد و این، همهٔ ماجرا نیست. باید بدانیم که این گونه عزای عمومی، هیچ گاه عادی نیست. این گونه روا داشتن ظلم، هیچ‌گاه عادی نخواهد شد. این روزها با شنیدن جمله‌هایی مثلِ «این بهایی است که باید برای تغییر پرداخت کرد.» یا صدای بلند عزاداری عمومی برخی، به خود بیایید و بدانید که پرداختن بهای جانی، هیچ‌گاه عادی نیست و حتی خود سوگ نیز برای برخی، محل عادی سازی‌ست. اگر جایی صدای سوگواری را از دکّان جبههٔ ظالم شنیدید، بدانید که آگاهی منفعل در کمین شماست و عادی‌سازی غم و اندوه و رنج و ظلم را به خود روا ندارید‌.

بدانید و آگاه باشید که:

ظالمان ترجیح می‌دهند مخالفانی داشته باشند که همه‌چیز می‌دانند اما هیچ‌کاری نمی‌کنند. با نفوذ سرمای کشتار دی‌ماه ۱۴۰۴ به استخوان‌هایمان -که هر کدام از ما می‌توانست در یکی از آن کیسه‌های سیاه باشد- بازسازی ساختارهای اجتماعی و فکری‌مان اهمیت بیشتری پیدا می‌کند.

#خبرنامه #خمش
#خبرنگاری #محور

•[ Khamesh | Mehvar ]•