نكته‏ ى مهم اين است كه پول توجيبى وسيله‏ اى آموزشى و تربيتى است كه هدف و نتيجه‏ ى مشخصى دارد. ما مى‏ خواهيم از طريق حق انتخاب و واگذارى مسئوليت، به فرزندان خود ياد بدهيم كه چگونه از پول‏شان استفاده كنند. و نيز آن‏ها را در اندوختن تجربه در اين راه يارى كنيم.
@IACAP

پول توجيبى همان پولى است كه بايد به صورت منظم (روزانه، هفتگى، ماهانه) به فرزندان داده شود. بچه‏ ها بايد با اين پول برخی نیازهای غیرضروری و خارج از برنامه را تهيه كنند و يا در خريد آن‏ها مشاركت کنند.
@IACAP

در كل پول توجيبى صرف نيازهاى ضرورى نمى‏ شود. نيازهاى ضرورى فرزندان بايد توسط والدين برآورده شود.
@IACAP

سن پرداخت پول توجیبی:
پول توجيبى را زمانى براى كودك مى‏ توان درنظر گرفت كه او بفهمد پول چيست. استفاده از پول يكى از رايج‏ترين قراردادهايى است كه در اجتماع وجود دارد و كودك از يك زمان بايد بفهمد كارى كه انسان‏ها انجام مى‏ دهند به پول تبديل مى‏ شود و پول مى‏ تواند به كالا بدل شود. هنگامى كه او توانست نگهدارى، شمردن و حساب كردن پول را ياد بگيرد و دست به انتخاب بزند، يعنى بداند با يك مقدار پول كه به فروشگاه مى‏ رود مى‏ تواند از بين كالاهاى موجود يكى را انتخاب كند، از آن زمان به بعد مى‏ توانيم پول توجيبى را براى او در نظر بگيريم. این سن از حدود ۶ سالگی به بعد یعنی سن دبستان است.
@IACAP

آموختن چگونگي استفاده از پول توجيبى به فرزندان‏مان
با فرزندان‏تان بازىِ خريد كردن انجام دهيد. شما مى‏ توانيد خريد كردن را با پول واقعى و يا دسته چك‏ها و كارت‏هاى فرضى آغاز كنيد. به آن‏ها پول فرضی بدهيد كه به خريد بروند و هرچه مى‏ خواهند تهيه كنند. بعد از آنکه مهارت لازم را در بازی بدست آوردند آن‏ها را با خود به خريد ببريد كه اين بازى را در دنياى واقعى هم تجربه كنند.
@IACAP

به كودك بياموزيد طورى خريد كند كه بتواند با باقیمانده‏ ى پولش چيز ديگرى هم بخرد.
با پول خُرد شروع كنيد كه بتوانند شمردن همه نوع پول را ياد بگيرند.
@IACAP

هيچ وقت براى پس‏ انداز كردن دير نيست. به آن‏ها ياد بدهيد كه پول خُردهاى خود را درون يك قلك بيندازند و خودتان نيز اين كار را انجام دهيد تا بچه‏ ها ياد بگيرند كه چگونه پول‏شان را پس‏ انداز كنند.
@IACAP

از زمان كودكى پس‏ انداز كردن را به آن‏ها آموزش دهيد. اگر خواستند چيزى را بخرند به آن‏ها كمك كنيد كه هر هفته مقدارى از پول توجيبى‏ شان را كنار بگذارند تا بتوانند وسيله‏ ى مورد نيازشان را خودشان تهيه كنند.
@IACAP

از گفتن كلمه‏ ى «نه» نترسيد. وقتى كه بچه‏ اى چيزى از شما درخواست مى‏ كند كه به هر دليل نمى‏ خواهيد به او جواب مثبت بدهيد، بدون هراس به او «نه» بگوييد! البته دليل آن را هم بگوييد. براى او تشريح كنيد كه چرا نمى‏ تواند آن وسيله را داشته باشد. اگر آن وسيله گران است يا اين‏كه شما پول كافى نداريد موضوع را به فرزندتان بگوييد. كودكان بايد درك كنند كه هر چيز را كه دل‏شان بخواهد نمى‏ توانند داشته باشند. آن‏ها را تشويق كنيد كه به دنبال حراجى‏ ها بروند و تفريحاتى را پيدا كنند كه در تعطيلات بتوانند به‏ طور رايگان از آن‏ها استفاده كنند.
@IACAP

سهم من، سهم تو
فرزندم وجودم را قسمت می کنم.سهمی را برای خود بر می دارم و سهمی به تو می دهم:
سهم من دلشوره،چون نمیدانم که خواهی شد.سهم تو اطمینان،که می دانی من هستم
سهم من کاشتن،سهم تو برداشتن
سهم من دادن،سهم تو ستاندن
سهم من اندوختن،سهم تو خرج کردن
سهم من استواری یک خانه،سهم تو سیالی یک مسافر
سهم من سایه ای خنک،سهم تو پروازی پرحادثه
سهم من آغوشی گشوده،سهم تو پاهایی بی قرار
سهم من گستردن سفره زندگی،سهم تو بستن کوله بار سفر
سهم من تاب آوردن،سهم تو بالیدن
سهم من پذیرش،سهم تو چالش
سهم من ارزش های دیرینه،سهم تو کشف های پرهیجان
سهم من سنت های معنی دار،سهم تو بدعت های منطقی
سهم من رمز و راز گذشته،سهم تو بیکران آینده
سهم من امنیت خاطر،سهم تو وسوسه فرداها
سهم من تعهد،سهم تو رهایی
سهم من افتخار به تو،سهم تو شک به من
سهم من بنای امروز از دیروز،سهم تو ساختن فردا از امروز
سهم من نسلی که ساخته،سهم تو نسلی که می سازد
فاصله من و تو به اندازه فاصله تو و نسل بعداز توست...چون هم خواهیم شد و آنچه دادیم و ستاندیم،پیشکش بی نهایتی پرشکوه خواهد شد که هر طلوع و غروب قدم به قدم به سوی صلح،مدارا و مهربانی می رود.

دکتر شکوفه موسوی
#سهم

لجبازى در کودکان
لجبازی يا مخالفت كردن در كودكان يك پديده‏ ى رفتارى است كه طى آن كودك از پذيرفتن و قبول كردن نظر و خواست والدين يا بزرگ‏تر خود سر باز مى‏ زند و بر خواست و ايده‏ ى خود اصرار مى‏ ورزد. به‏ طور كلى لجبازى كردن در كودكان يعنى نپذيرفتن و امتناع كردن از درخواست و نظر پدر، مادر، مربى و...
#لجبازی_در_کودکان
@IACAP

بروز اين پديده‏ ى رفتارى معمولاً در سير طبيعى رشد كودكان، از سن 2-3 سالگى به بعد ديده مى‏ شود كه طى آن كودك خواسته و نظر خود را بر خواسته‏ ى ديگران ترجيح مى‏ دهد و سعى مى‏ كند تا با اِعمال شيوه‏ هاى مختلف (نظير گريه كردن، خواهش كردن يا...) به هدف مورد نظرش دست یابد....
@IACAP

به‏ طور طبيعى هر كودكى به‏ دنبال آن چيزى مى‏ رود كه توجه‏اش به آن جلب و فكرش بر آن متمركز مى‏ شود، نه به دنبال خواسته و مطلوب ديگران كه اصلاً براى كودك محسوس و قابل درك نيست، به‏ طورى كه او شايد حتى متوجه علت طرح اين خواسته يا نظر از سوى آن‏ها نشود.
@IACAP

از سوى ديگر پدر، مادر يا بزرگ‏تر انتظار دارد بچه از خواست‏هاى او تبعيت و آن‏ها را اجرا كند. در نتيجه در اين حالت بزرگ‏تر سعى مى‏ كند تا با دستور دادن و امر و نهى كردن به كودك، خواسته‏ هاى خود را عملى و او را ملزم به اجراى آن‏ها كند. و درست در همين جاست كه ميان خواسته‏ ى والدين با كودك تعارض شكل مى‏ گيرد و همين امر مى‏ تواند زمينه‏ ساز بروز تضاد و هم‏چنين درگيرى‏ هاى كلامى و حتى شايد برخوردهاى فيزيكى از سوى بزرگ‏ترها با بچه‏ ى لجباز شود.
@IACAP

كم‏ كم و با افزايش سن و شروع مرحله‏ ى پيش‏ دبستانى و دبستان، كودك مى‏ آموزد كه بايد چگونه به خواست و نظر بزرگ‏ترها (پدر، مادر، مربى و...) احترام بگذارد و از دستورات آن‏ها پيروى كند.
@IACAP

در اين مرحله كودك بر رفتارها و خواسته‏ هاى خود كنترل بيش‏ترى دارد و تقريباً قادر است در عين حال كه برخى از خواسته‏ هاى خود را برآورده و مهار مى‏ كند به درخواست ديگران هم (كسانى كه با آن‏ها به‏ نوعى در ارتباط است) پاسخ مناسب دهد و به آنان نيز عمل كند. بنابراين اغلب كودكان در وضعيتى معمول و طبيعى گرچه ممكن است لجبازى كنند، اما به مرور زمان از شدت لجبازى خود كم مى‏ كنند و مشكل خاص يا حادى با پدر، مادر يا مربى خود ندارند.
@IACAP

با اینحال اگر لجبازى و مخالفت‏ جويى در کودک بقدری شديد شود که سبب بروز مشكل و ايجاد تنش بين كودك با پدر، مادر يا سايرين گردد، نياز به مداخله‏ ى روان‏پزشك يا روان‏شناس خواهد بود.
@IACAP

برخى از كودكان خصايص متفاوت‏ ترى دارند و به‏ طور طبيعى (يا بنا برهمان سرشت‏شان) كمى سرسخت‏ ترند و همين امر سبب مى‏ شود تا رفتارها و كنش‏ هاى سرسختانه‏ ترى را از خود بروز دهند و به راحتى به پذيرش خواسته و نظر بزرگ‏ترهاى خود تن ندهند.

بر همين اساس است كه اغلب مشكل‏ ساز هستند و باعث مى‏ شوند والدين نيز كنترل خود را از دست بدهند و به پرخاشگرى كلامى يا تنبيه بدنى آن‏ها روى آورند. اين‏گونه كودكان را لجباز مى‏ نامند. كودكان لجباز بيش‏تر تمايل دارند تا ابتدا خواسته‏ ى خود را اجرا كنند و در مرحله‏ ى بعدى است كه حاضر به قبول خواسته و نظر بزرگ‏ترهاى خود مى‏ شوند.

هرچند تعداد و شمار چنين كودكانى زياد نيست اما چندان انگشت‏ شمار و اندك هم نمى‏ باشد، به‏ طورى كه امروزه وجود چنين كودكانى در برخى از خانواده‏ ها مشكل‏ آفرين است و گاهى حتى در سنين بالاتر از پيش‏ دبستان و دبستان هم كه انتظار مى‏ رود كودكان تعامل بيش‏ترى با اطرافيان خود داشته باشند، اين مشكل هم چنان پابرجا مى‏ ماند و درنهايت سبب بروز تعارض و درگيرى ميان كودكان و والدين مى‏ شود.