هیسونگ، من دارم این رو مثلِ یه نامه می‌نویسم، با این که هیچ وقت قرار نبود ارسالش کنم، بعضی خاطرات اون‌قدری درد دارن که نمی‌شه ناگفته رهاشون کرد، حتی اگر این کلمات هیچ وقت به دستت نرسه.
اون روز بارون می‌بارید، سردم بود، داشتم می‌لرزیدم، از سر تا پا خیس شده بودم و خیلی تنها بودم. ولی بعد تو اومدی جلو و چترت رو بالای سرم گرفتی، منو نمی‌شناختی اما اون گرما رو باهام تقسیم کردی، انگار بودنم مهم بود.
موهای نقره‌ایت خیس بود، دستت بالای سرم مونده بود. زیر چتر، صدای بارون آروم تر می‌شد، اما قلبم طوری درد می‌کرد که اون موقع نمی‌فهمیدم چیه، یادمه فکر می‌کردم مهربونی ای مثلِ مال تو، نباید انقدر کوتاه باشه. خیلی حرف نزدیم، ولی همون سکوت، بلند ترین چیز تو زندگیم شد. همون لحظه عاشقت شدم، آروم، بی‌صدا، دردناک. بدون این‌که ازت چیزی بدونم جز این‌که چه‌طوری سرما رو ناپدید کردی برام، تو هیچ‌وقت نفهمیدی که اون یک قدم به سمت من همه چیز رو عوض کرد.
این اعتراف نیست، فقط خاطراتیه که روی این صفحه ریختم، نامه ای که هیچ‌وقت جرأت نکردم بذارم بخونی. من هنوزم بارون رو یادمه، فکر کنم همیشه یادم بمونه.