آموزش زبان آلمانی

👍1

61 views18:49

آسمان عصرگاهی به رنگ سربی بر فراز لایپزیگ سنگینی می‌کرد، وقتی لیزا در آپارتمان کوچک خود نشسته بود و نامه‌ای مچاله‌شده را در دستانش نگه داشته بود. جوهر نامه در گوشه‌هایی که انگشتانش بی‌قرار بر آن کشیده بودند، کمی پخش شده بود.
نامه از ماری، خواهر بزرگ‌ترش بود؛ همان که پیش از ساخت دیوار برلین از روزمرگی خاکستری آلمان شرقی گریخته بود. موجی از دلتنگی قلب لیزا را فشرد، وقتی به خنده‌ی آزاد و شاد ماری فکر کرد — خنده‌ای که مدت‌ها بود در خانه‌ی او طنین نیانداخته بود.
«عزیزترین لیزای من»، نامه با خطی روان و آشنا آغاز می‌شد، «بالاخره، بعد از این‌همه سال، فرصتی پیش آمده — یک راه قانونی — که بتوانی به ما در غرب بپیوندی. همه‌ی مراحل لازم را آغاز کرده‌ام.»

نگاه لیزا بر مبل کهنه‌ای افتاد که مادرش بیشتر وقت‌ها روی آن می‌نشست — سایه‌ای خاموش از گذشته‌ی خودش. مسئولیت مراقبت از او سنگینی خاصی داشت؛ باری که لیزا با عشق می‌کشید، اما در عین حال، او را از پرواز بازمی‌داشت.
شغل معلمی‌اش، شاگردانی که دوستشان داشت — همه‌ی این‌ها معنای زندگی‌اش بودند. اما در درونش حس عمیقی از دلتنگی می‌جوشید، اشتیاقی برای دیدار دوباره‌ی ماری و چشیدن آزادی‌ای که در هوای خفه‌ی آلمان شرقی همچون رویایی دوردست می‌درخشید.
اما مادرش چه می‌شد اگر او می‌رفت؟ همین فکر گلویش را فشرد.

برنامه‌ی ماری دقیق و حساب‌شده به نظر می‌رسید. در نامه نوشته بود که یک شرکت آلمانیِ غربی مایل است لیزا را به‌عنوان نیروی متخصص جذب کند. چنین پرونده‌هایی گاهی با فشار شرکت‌ها بر مقامات، تأیید می‌شدند — روزنه‌ای کوچک در دیوار نفوذناپذیر رژیم.
لیزا با خود اندیشید که ماری چه بهایی برای فراهم‌کردن این فرصت پرداخته بود.

او به سمت پنجره رفت. خاکستری یکنواخت ساختمان‌های سیمانی، بازتابی از آشفتگی درونی‌اش بود. نگاهش روی عکسی زردشده روی میز افتاد — خانواده‌شان، شاد و کنار هم، در روزهایی بی‌دغدغه پیش از جدایی. لبخندی کوتاه بر لبانش نشست، و بعد آهی عمیق کشید.
اکنون در آستانه‌ی یک تصمیم بزرگ ایستاده بود:
آیا باید همه‌چیزِ آشنا را پشت سر بگذارد و گامی پرخطر به‌سوی آینده‌ای نامعلوم بردارد؟
یا بماند، وظیفه‌اش را ادامه دهد، در حالی که می‌دانست بخشی از قلبش برای همیشه در غرب جا خواهد ماند؟

👍1

84 views18:49