اینو در نهایت اسکن کردیم و فلگ سوال در اومد. سوالشم اتفاقا امتیاز بالا بود. ۴۵۰ اینا بود از ۵۰۰.
با تشکر از ثنا.

سوال بعدی خیلی قشنگ‌تره و خب خیلی سخت‌تره. روش فکر کنید تا حلشو بگم بهتون.

شوخوش.

یک قانونی در شرکت هست به اسم پیتزا. این شکلیه که اگر طرف مثلا از پشت لپ‌تاپش بلند شه ولی لاکش نکنه، می‌تونیم بریم بشینیم پشت لپ‌تاپش و توی راکت‌چت شرکت بنویسیم پیتزا. درنهایت در آخر ماه پیتزا میخریم و کسایی پیتزا خوردن باید بپردازن. سهمی و اینا.

این برای اینه که ملت بیشتر حواسشون جمع باشه به دیتاهای مهمی که دارن. که مثلا لاک کنن برن یا هرچیزی. به شکل‌های جالبی هم پیتزا خوردن اینجا ملت. مثلا یکی لپ‌تاپش رو لاک که می‌کرد، همچنان ولی نوتیف که میومد مشخص میشد پیام طرف. بعد خب میشه عکس گرفت و پیتزا زد برای طرف چون مثلا یکی میتونه یه دیتای مهمی بفرسته و به صورت پابلیک مشخصه نوتیف.

یا مثلا من خودم یکبار که پیتزا خوردم داشتم با گوشیم غذا سفارش می‌دادم و بعد دادم گوشیمو به همکارم گفتم تو چی می‌خوری بیا بزن و اون هم گوشیم رو گرفت و رفت توی راکت‌چت و پیتزا زد. (اینجوری مواقع وقتی یه دیوایسیو میدیم به کسی باید بگی پیتزا نزن)

ولی حالا ۳تا از جالب‌ترین پیتزاهایی که تا الان زده شده و یک حرکتی که خودم امشب زدم رو می‌خوام بهتون بگم جالبه.

یکی از پیتزاها اینشکلی بوده که طرف از پشت سیستمش رفته و حتی لاک هم کرده. رفتن بالای سیستمش و پسوردش رو بروت فورس کردن و در نهایت تونستن بازش کنن و وارد شن و پیتزا بزنن. رمزش هم فکر کنم امیرقلی یا همچین چیزی بود مثلا.

یکی دیگه از پیتزاها خیلی جالب‌تر بود. طرف گوشیش روی میز بوده و رفته و کارتش هم کنارش بوده. درنهایت کارتش رو برمیدارن و توی یه سامانه‌ی خرید اطلاعاتش رو میزنن و میزنن که رمز پویا بیاد و وقتی که رمز پویا میاد، نوتیفای گوشی روی صفحه‌ی لاک مشخص میشده و خب میشه پس یک دیتای مهمی رو برداشت. اینجام پیتزا خورد یک نفر.

یکی دیگه اینشکلی بوده که سیمکارت یکی رو از روی گوشیش در اوردن و گذاشتن روی یک گوشی دیگه و خب سیمکارته pin نداشته و میشه از سیمکارت استفاده کرد و اینجا هم یکی پیتزا خورده بنظر.

اینا خب می‌رسونه که باید مثلا نوتیفای مهم مثل sms یا اینا رو نذارید زمانی که گوشی قفله محتواش پابلیک نشون داده بشه. یا که باید برای سیمکارتتون پین بذارید چون که مثلا گوشیتون رو بزنن راحت می‌تونن استفاده کنن ازش. مثلا گوشی‌تون و کارت‌هاتون رو با هم بزنن. یا که رمزایی که میذارید خب اگر با بروت فورس در بیاد به درد نمی‌خوره دیگه.

اما حاجی‌تون چکار کرد امشب. ۲تا پیتزا برای افراد مختلف زدم.

یک سری از همکاران، لپ‌تاپ‌شون رو وقتی میرن نمی‌برن همراهشون.

بنده از یکی دیگه از همکاران یک فلش حاوی os گرفتم و اون لپ‌تاپایی که مونده بود رو رفتن زدم بهشون usb بوت شده رو و بردم روی حالت live boot. اونجا میشه به محتوای دیسک لپ‌تاپ دسترسی داشت. از توی دیسک‌های mount شده رفتم وارد فایل‌هایی که طرف روی سیستمش داشته شدم و خب به همه‌ی فایل‌هاش دسترسی داشتم دیگه. همچنان ولی مهمه که یه دیتای مهمی دربیاری از طرف که بتونی پیتزا بزنی.

از یکی تونستم یک token دربیارم که برای کلاستر kuberش استفاده می‌کرد و اولین نفر اینجا پیتزا خورد.

دومین نفر هم توی فایل‌هاش گشتم و تونستم تمام پروژه‌هایی از شرکت که تا حالا clone کرده رو در بیارم (private هستن)

و بدین شکل ۲ پیتزا زده شد برای این افراد.

درنهایت به عنوان پیشنهاد، سعی کنید اگر osای به جز ویندوز دارید، دیسک‌تون رو encrypt کنید. خود ویندوز مثلا بای دیفالت یک bit locker داره که دیسک رو encrypt میکنه و حتی اگر اسنپ‌شات هم گرفته شه نمیشه فایل‌ها رو خوند. برای چیزایی مثل اوبونتو و مانجارو و اینا، باید برید خودتون encrypt کنید که نشه فایل‌ها رو خوند هیچ‌جوره. به هر حال آدمی‌زاده دیگه. می‌تونن لپ‌تاپتون رو بدزدن و برن دیسکتون رو خالی کنن و هرچی عکس و فیلم و دیتا دارید راحت در میاد.

یبارم البته یک سوال CTF طرح کرده بودم که برای حل یک قسمتش باید یک عدد رو حدس میزدن. اون عدد رمز تمامی کارت‌های پولیم بود. مبارک خیلیا.

دیسکاشن چنل رو هم بخاطر مجیبی باز کردم. مبارکش.

این از بهترین سیتکام‌هایی بود دیدم. حقیقتا خیلی خوشحال شدم.

راستش دیدن اینکه بقیه فیو استار می‌شن ناناعتم می‌کنه. دوست دارم فقط خودم فیو استار شم.

فرید اگه این پست رو دیدی بدون با توام

امروز لیترالی یکی از پر استرس‌ترین روزای زندگیمه دوستان. خدا بخیر کنه فقط ساعت ۳ شه تموم شه بره.

تموم شد. مبارک خیلیا.

حقیقتا امروز برای اولین بار در زندگیم از شدت تنهایی بغض کردم. امروز ورودی‌ها اومده بودن دانشکده و لابی مثل همیشه پر از آدم بود ولی من بسیار تنها بودم در اون جمعیت.
و راستش خیلی حس بدیه که همه‌ی دوستام دیگه نیستن.

دیگه نه وقتی وارد میشی صدای هومان میاد. نه دور میز مجیبی و هیربد نشستن. نه سبا هست که بریم عصرا بیرون دانشکده قدم بزنیم غذا بخوریم. نه نامجو هست که باهاش گاسیپ کنیم.
نه صدای جلالیه نه صدای صادقه نه هیچکس. حقیقتا اینکه دور آدم اینقدر خالی میشه و بهترین دوستای آدم توی یک چشم به‌هم زدن دیگه نیستن، یکی از سخت‌ترین عذابایی هست که آدم می‌تونه بکشه.

حالا مثلا همین رو هم تعمیم بدیم که یه روزی خونواده‌ی آدم نیستن، the end کاملا.