جدی‌ترین مسائل زیست‌محیطی جوامع

به نظر من جدی‌ترین مسائل زیست‌محیطی که جوامع گذشته و حال با آن مواجه بوده و هستند، در ۱۲ گروه قرار می‌گیرد. ۸ عنوان از این ۱۲ عنوان در گذشته شاخص بود، در حالی که ۴ عنوان از این‌ها (انرژی، سقف‌های فوتوسینتتیک، مواد شیمیایی سمی و تغییرات جوی) فقط در دوران اخیر جدی شده است. چهار گروه اول شامل موارد تخریب یا از بین رفتن منابع طبیعی است؛ سه تای دیگر شامل رسیدن منابع طبیعی به سقف مجاز می‌شود؛ سه گروه بعدی شامل موارد زیان‌آوری می‌شود که ما تولید می‌کنیم؛ و دو عنوان آخر مربوط به مسائل آلودگی می‌شود. اجازه دهید با آن دسته از منابع طبیعی آغاز کنیم که موجب تخریب آن می‌شویم، یعنی زیستگاه‌های طبیعی گونه‌های متنوع زیستی و خاک... بیشتر بخوانید

📓 فروپاشی: چگونه جوامع راه فنا یا بقا را برمی‌گزینند
✍🏿 جرد دایموند
🔛 فریدون مجلسی

@Chekide_ha

هر آنچه در حال حاضر به آن می‌نگرید به یکباره و ناگهانی پا به عرصه‌ی وجود نگذاشته و از چیزی حاصل شده که تنها به میزان ناچیزی با آنچه امروز می‌بینیم متفاوت است. وقتی پیشامدی به‌شکل تدریجی، مستتر و گام‌به‌گام باشد و هر مرحله‌ی تدریجی در پیشامد مزبور تنها موجب تغییر بسیار کوچک و ناچیزی شده باشد، در آن صورت بحث عدم احتمال رنگ خواهد باخت. لازم به ذکر است که در فرآیند این‌چنینی، اولین مرحله از تغییرات تدریجی، موجب پیشامد شگرف و تمام و کمالی نشده است.

چیزهای نامحتمل یک‌دفعه در این دنیا اتفاق نمی‌افتند. معنای امر نامحتمل همین است. در مورد ساعت، حق با پیلی بود. ساعت نمی‌تواند یک‌دفعه به‌طور ناگهانی پا در این دنیا بگذارد. حتماً که باید ساعت‌سازی در کار باشد. البته ساعت‌سازان هم به یکباره پا به عرصه‌ی وجود نمی‌گذارند. ساعت‌سازان در قالب نوزادانی پیچیده در این دنیا متولد می‌شوند: نوزادان انسان که به انسان‌های بالغ بدل می‌گردند، نوزادانی که دارای دست و مغز انسانی هستند و از قابلیت یادگیری مهارت ساعت‌سازی برخوردار می‌باشند. این دست و مغز انسانی به‌طور تدریجی از دست و مغز میمون تکامل یافته است؛ آن میمون‌ها نیز به‌طور تدریجی از اجداد میمون‌گونه تکامل یافته‌اند؛ آن‌ها نیز به نوبه‌ی خود طی یک فرآیند تدریجی، آهسته و دردناک از اجداد موش‌گونه تکامل یافته‌اند؛ آن‌ها نیز از اجداد ماهی‌گونه و... دقیقاً مشابه با مثال عدم ظهور دفعتی ساعت در این دنیا، تمام فرآیند تکامل به‌صورت تدریجی، کند بوده و هرگز شکل ناگهانی و نامحتمل نداشته است.

همان‌طور که ساعت نیاز به توضیح دارد طراحان ساعت هم نیاز به توضیح دارند. توضیح وجودی طراحان ساعت مهیاست: از زنی زاده شدند و قبل از آن هم زنجیره‌ای طولانی، تدریجی و کند از اجداد پیشین وجود داشته است. همین توضیح درمورد باقی موجودات زنده نیز صادق است. خب، پس نقش خدا به‌عنوان به‌اصطلاح ’طراح‘ در این وسط چه می‌شود؟ اگر خیلی راجع‌به این پرسش تعمق نکنید، در آن‌صورت این‌طور به‌نظر خواهد رسید که خدا توضیح مناسبی درمورد وجود چیزهای نامحتملی مثل آفتاب‌پرست و چیتا و ساعت‌ساز خواهد بود. ولی اگر دقیق‌تر راجع به این موضوع فکر کنیم، متوجه خواهیم شد که خود خدا حتی از ساعت ویلیام پیلی نیز نامحتمل‌تر است. هر چیزی که تا این حد از هوش و پیچیدگی را در خود داشته باشد که بتواند دست به طراحی بزند باید به‌صورت مؤخر پا در این گیتی گذاشته باشد. هر چیزی که به اندازه‌ی یک ساعت‌ساز، پیچیده است باید نتیجه و محصول نهایی یک پیمایش طاقت‌فرسا و کند از دل سادگی باشد. پیلی بر این تصور بود که ’استدلال ساعت‌ساز‘ (watchmaker argument) او مساله‌ی وجود خدا را حل می‌کند. ولی اگر همین استدلال را به‌خوبی درک کنیم متوجه خواهیم شد که مسیر حرکت آن برعکس می‌باشد: یعنی در مسیر نفی وجود خدا [و نه در تأیید آن]. پیلی بیچاره نمی‌دانست که با چه شیوایی و فصاحتی در حال تیشه‌زدن به ریشه‌ی خودش می‌باشد.

📓 پشت سر نهادن خدا: راهنمایی برای مبتدیان
✍🏿 ریچارد داوکینز
🔛 امیر منیعی
@Chekide_ha

نوعی بازی دسته‌جمعی وجود دارد که در بریتانیا به آن ’زمزمه‌های چینی‘ (Chinese Whispers) و در آمریکا به آن ’تلفن‘ (Telephone) می‌گویند. در این بازی حاضرین یک صف ده‌نفره تشکیل می‌دهند. نفر اول چیزی مثل یک داستان را در گوش نفر دوم زمزمه می‌کند. نفر دوم داستان را در گوش نفر سوم زمزمه می‌کند، نفر سوم به چهارم و... در نهایت، وقتی داستان به نفر دهم رسید، او آنچه را که شنیده با صدای بلند برای همه بازگو می‌کند. معمولاً اگر داستان اولیه خیلی ساده و کوتاه نباشد، نسخه‌ی بازگوشده‌ی پایانی به‌شدت و اغلب به‌طرز مضحکی عوض می‌شود. فقط کلمات نیستند که در طول مسیر بازگویی دچار تغییر می‌شوند، بلکه نکات مهم خود داستان هم تغییر می‌کنند.

قبل از اختراع خط و پیش از شروع باستان‌شناسی علمی، انتقال سینه‌به‌سینه با تمام تحریف‌هایش (زمزمه‌های چینی)، تنها راهی بود که انسان می‌توانست از تاریخ اطلاع پیدا کند. این روش به‌شدت غیرقابل اطمینان است. همچنان که هر نسل از داستان‌سرایان جای خود را به نسل بعد می‌دهد، داستان نیز بیش از پیش دستخوش آشفتگی می‌گردد. در نهایت، تاریخ - آنچه به‌واقع در گذشته رخ داده - در افسانه و اسطوره محو می‌شود. مشکل می‌توان گفت که آیا در پس اسطوره‌ی یونانی، آشیل (Achilles)، یا هلن (Helen) همان زیبارویی که ’هزاران کشتی به‌خاطرش گسیل شد‘ به‌راستی شخصیت‌های حقیقی وجود داشته‌اند یا خیر. حتی وقتی هومر (Homer) شاعر یونانی، بالاخره این روایات را به رشته‌ی تحریر درآورد (و ما نمی‌دانیم دقیقاً چه‌وقت این کار را کرده است، حتی حدود قرن آن را هم نمی‌دانیم)، روایات مزبور به دفعات و به‌واسطه‌ی بازگویی سینه‌به‌سینه‌ی نسل‌های پیشین، دگرگون شده و حقایق قابل اطمینان به‌کلی محو گردیده بودند. ما نمی‌دانیم ’هومر‘ که بود و چه زمانی می‌زیست؛ آیا طبق روایات واقعاً نابینا بود؛ آیا یک نفر بود یا چند نفر. نمی‌دانیم این روایات، قبل از اینکه سینه‌به‌سینه درطی نسل‌های متمادی دستخوش تحریف شوند، در ابتدا چگونه بوده‌اند. آیا در ابتدا وقایعی عینی بودند و بعد دچار تحریف شدند؟ یا از همان ابتدا زاییده‌ی تخیل بوده‌اند و سپس به‌واسطه‌ی نقل قول، دچار تغییر گشتند؟

این دقیقاً درمورد عهد عتیق نیز صادق است. برای باور داستان‌های عهد عتیق بیش از آشیل و هلن هومر گواه نداریم. داستان‌های ابراهیم و یوسف، افسانه‌های عبری هستند، همان‌طور که داستان‌های هومر افسانه‌های یونانی‌اند. عهد جدید چطور؟ از آنجایی که عهد جدید نسبت به عهد عتیق مؤخرتر است، بخت بیشتری برای یافتن تاریخ حقیقی در آن وجود دارد: فقط دو هزار سال پیش. ولی واقعاً چقدر در مورد مسیح می‌دانیم؟ آیا می‌توان مطمئن بود که اصلاً چنین شخصی وجود داشته است؟ نه همه، ولی اکثر اندیشمندان عصر نوین بر این تصورند که مسیح احتمالاً وجود داشته است. چه مدرکی داریم؟

چهار انجیل (gospels)؟ این چهار کتاب در ابتدای مجموعه‌ی عهد جدید آورده شده‌اند، بنابراین شاید فکر کنید پیش از بقیه‌ی قسمت‌ها نوشته شده‌اند. درواقع در عهد جدید، متون قدیمی‌تر، یا رسائل پولس، تقریباً در انتها آمده‌اند. متأسفانه، پولس تقریباً هیچ چیز در مورد زندگی مسیح نمی‌گوید. بخش اعظم متن درباره‌ی سیمای مذهبی مسیح است، بخصوص مرگ و رستاخیز او. تقریباً هیچ چیز که حتی ادعای تاریخ داشته باشد در آن یافت نمی‌شود. شاید پولس فکر می‌کرده خوانندگانش از قبل درمورد داستان زندگی مسیح اطلاع دارند. درعین حال ممکن است پولس خودش هم اطلاعی از آن نداشته است. یادتان نرود که چهار انجیل هنوز در آن زمان نوشته نشده بودند. شاید هم فکر نمی‌کرده این نکات اصلاً مهم باشند. این فقدان حقایق راجع به مسیح در رسائل پولس، موجب سردرگمی مورخین شده است. عجیب نیست که پولس از مردم می‌خواسته مسیح را مورد عبادت قرار دهند، اما در مورد این‌که مسیح واقعاً چه می‌گفته و چه می‌کرده تقریباً هیچ چیز نگفته است؟

📓 پشت سر نهادن خدا: راهنمایی برای مبتدیان
✍🏿 ریچارد داوکینز
🔛 امیر منیعی
@Chekide_ha

مثبت کاذب و منفی کاذب

ما انسان‌ها اغلب فکر می‌کنیم که الگویی را تشخیص داده‌ایم غافل از آن‌که اصلاً الگویی در کار نبوده است. آمارشناسان علم ریاضی در رابطه با تلاش انسان جهت شناسایی الگوها، دو مسیر ادراکی اشتباه را متذکر شده‌اند و اصطلاحاً آن‌ها را مثبت‌های کاذب (false positives) و منفی‌های کاذب (false negatives) می‌نامند. مثبت کاذب به حالت یا شرایطی می‌گویند که در آن شما متصور به وجود الگوی خاصی هستید که وجود ندارد. خرافات یک نمونه‌ی رایج از خطای مثبت کاذب است.

برخلاف آن، منفی کاذب است که منظور از آن اشاره به حالتی می‌باشد که طی آن فرد، الگوی خاصی را وقتی که واقعاً آن الگو وجود دارد تشخیص نمی‌دهد. بین گزیده‌شدن توسط یک پشه و ابتلا به بیماری مالاریا یک الگوی واقعی وجود دارد. ولی چنین رخدادی همواره اتفاق نمی‌افتد و تا قبل از سال ۱۸۹۷ و سر رانلد راس هیچ‌کس این الگو را تشخیص نداده بود. بین یک گربه‌ی سیاه که از مسیر شما عبور می‌کند و بداقبالی شما در آینده هیچ‌گونه الگوی واقعی وجود ندارد. ولی با این وجود بسیاری از افراد خرافاتی به چنین مثبت کاذبی باور دارند.

”سال گذشته به درگاه خدایان باران دعا کردیم و باران بارید. مطمئناً چنین الگویی باید معنای خاصی داشته باشد، اینطور نیست؟“

خیر، چنین چیزی بی‌معناست و یک مثبت کاذب است. در هر صورت باران می‌بارید، ولی رهایی از بند خرافات سخت است.

”بچه‌ای تب داشت. بزی را از برای خدایان قربانی کردیم و بچه بهبود یافت. بنابراین، اگر کسی بعداً دچار تب شدیدی شد، بهتر است که بزی را قربانی کنیم.“

سامانه‌ی ایمنی بدن در اغلب موارد افراد مبتلا به مالاریا را درمان می‌کند. ولی سعی کنید همین مطلب را به یک فرد خرافاتی بگویید که یقین دارد نذر بز کلید حل ماجرا بوده است.

حتی با فرض این‌که یک الگوی همواره تکرارپذیر را تشخیص بدهید - الگویی که در آن به‌طور حتم واقعه‌ی معینی در پس واقعه‌ی معین دیگر رخ می‌دهد - این دلیلی بر این اصل نمی‌باشد که وقایع مقدم عامل ایجاد وقایع مؤخر بوده‌اند. ساعت کلیسای روستای رانتون اِیکورن جهت اعلام زمان همواره اندکی پیش از ساعت کلیسای روستای مجاور (رانتون پاروا) به صدا درمی‌آید. ولی آیا ساعت روستای رانتون ایکورن علت به صدا درآمدن ساعت روستای رانتون پارواست؟ تنها از طریق مشاهدات نمی‌توانیم به پاسخ این پرسش دست پیدا کنیم. حتی اگر مشاهدات چندباره‌ای هم داشته باشیم باز هم این امر میسر نخواهد بود. تنها راه مطمئن برای نشان‌دادن رابطه‌ی علی-معلولی انجام آزمایش است. باید به نوعی شرایط را دستکاری کنید. از برج کلیسای روستای رانتون ایکورن بالا بروید و ساعت آن را را از کار بیاندازید. آیا در آن صورت ساعت کلیسای رانتون پاروا صدایی ایجاد نمی‌کند؟ حالا به‌صورت آزمایشی ساعت کلیسای رانتون ایکورن را ده دقیقه جلو ببرید. آیا در آن صورت ساعت کلیسای رانتون پاروا همچنان اندکی بعد از ساعت رانتون ایکورن به صدا می‌افتد؟ طبیعی است که باید آزمایش خود را چند مرتبه تکرار کنید تا احتمال وجود هر گونه احتمال تصادفی را از نتیجه‌گیری خود حذف نمایید.

برای تشخیص وجود یک نوع الگوی خاص، نیاز است که ذهنی باهوش و پیچیده آزمایشات متناسب زیادی را انجام بدهد. مثلاً برای انجام آزمایش ساعت کلیساها باید خیلی پی‌گیر باشید تا به نتیجه‌ی نهایی برسید. حالا اگر پرسش به‌جای ساعت کلیسا، بود و نبود شیر باشد، رویکرد فرد در انجام آزمایش ممکن است به مرگ وی منجر شود. پس تعجبی وجود ندارد که اجداد ما در گذشته به جای این همه زحمت به خرافات پناه می‌بردند.

در مثالی دیگر، روان‌شناس معروفی به نام بوروس فردریک اسکینر مفهوم خرافات را در میان کبوترها به نمایش گذاشت. کبوترهای اسکینر الگوهایی را ’تشخیص دادند‘ که درواقع وجود نداشتند: یعنی همان مثبت کاذب... بیشتر بخوانید

📓 پشت سر نهادن خدا: راهنمایی برای مبتدیان
✍🏿 ریچارد داوکینز
🔛 امیر منیعی
@Chekide_ha

اولین اجداد انسانی ما در دشت‌های آفریقا می‌زیسته‌اند. زیرپای آن‌ها پر از مارهای سمی، عقرب، عنکبوت و هزارپا بود. در لای درختان مار پیتون و پلنگ کمین کرده بودند، بیشه‌زار نیز پر از شیر بود و رودخانه نیز پر از تمساح. بزرگترها از این خطرات مطلع بودند ولی باید همین خطرات را به کوچکترها نیز گوشزد می‌کردند. همان‌طور که در عصر خودمان والدین به بچه‌ها هشدار می‌دهند که در زمان عبور از خیابان به چپ و راست خود نگاه کنند، در آن زمان نیز قطعا والدین توصیه‌های ایمنی را به بچه‌های خود گوشزد می‌نمودند. انتخاب طبیعی جانب والدینی را می‌گرفته که به فرزندان خود هشدار لازم را می‌دادند. به همان نسبت نیز، انتخاب طبیعی جانب ژن‌هایی را می‌گرفته که ویژگی‌شان نهادینه‌کردن گرایش به باور به سخنان والدین بوده است.

تا اینجا فهم موضوع آسان است ولی حالا به بخش ظریف مطلب می‌رسیم. اگر والدین یا بزرگترها در کنار توصیه‌های خوب، توصیه‌های بدی نیز به بچه می‌کردند، مغز بچه هیچ راهی برای تشخیص توصیه‌ی بد از توصیه‌ی خوب نداشت. اگر مغز بچه می‌توانست قوه‌ی تشخیص خوب از بد را داشته باشد، توصیه‌ی فرد بزرگسال دیگر محلی از ا عراب نداشت. مثلاً این‌که خو د بچه تشخیص بدهد مارها خطرناک هستند. نکته اینجاست که اگر بچه‌ها به خودی خود از مساله‌ای آگاه باشند، پس اصلاً نیازی نیست که والدین به آن‌ها امری را توصیه کنند. بنابراین اگر قرار باشد که به هر دلیلی پدر یا مادر توصیه‌ی بی‌فایده‌ای به بچه خود بنمایند - مانند، ’تو باید روزی پنج مرتبه نماز بخوانی‘ - آن بچه هیچ راهی برای تشخیص بی‌فایده‌بودن آن توصیه ندارد. آنچه انتخاب طبیعی انجام می‌دهد نهادینه‌ساختن این قاعده در ذهن بچه است: ’هر آنچه والدینت به تو می‌گویند را باور کن‘. بنابراین حتی اگر هم ’آنچه والدین به بچه می‌گویند احمقانه و نادرست باشد‘ باز هم بچه باید از آن قاعده‌ی کلی پیروی نماید، یا این‌که بنای تقلید را براساس حالتی مشابه با مثال خرافه‌ی کبوترها بگذارد.

ولی شاید بپرسید که چرا اصلاً باید پدر یا مادر به فرزند خود مطلب احمقانه یا خلاف واقع بگوید؟ خب، آن پدر و مادر هم زمانی خودشان بچه‌ی بیش نبوده‌اند و والدینشان به آن‌ها پند و اندرز می‌داده‌اند. آن‌ها هم هیچ راهی برای تشخیص این‌که بدانند کدامیک از توصیه‌ها خوب است و کدام بد نداشتند. توصیه‌ها چه خوب باشند و چه بد از نسلی به نسل بعد منتقل می‌شوند. در مورد این‌که اصلاً چگونه این ماجرا آغاز شد باید متذکر شوم که خرافه‌سازی کبوترگونه بخشی از این قضیه بوده است. با گذر نسل‌ها، توصیه‌های بی‌فایده و خرافی به‌واسطه‌ی زمزمه‌های چینی [تحریف عمد یا غیرعمد] دچار تغییر و پژواک بیشتر شدند. در نقاط مختلف دنیا، انواع مختلفی از توصیه‌ها از نسلی به نسل بعد منتقل گردید. وقتی که به دنیا می‌نگریم می‌بینیم دقیقاً چنین اتفاقی روی داده است.

البته برخی بچه‌های باهوش زمانی که بزرگ می‌شوند به مدارک و شواهد می‌نگرند و موفق می‌شوند تا از توصیه‌های بد و بی‌فایده‌ی نسل‌های قبلی خودشان را رها کنند و از سیطره‌ی آن‌ها بیرون بیایند. در همین راستا به‌عنوان همین کتاب فکر کنید. ولی همیشه هم اتفاق فوق نمی‌افتد و به‌نظرم همین دلیلی بر آغاز و پایداری ادیان است. انگار که دین بر پایه‌ی نظریه‌ی پیامد جانبی (محصول جانبی) (byproduct theory) بنا شده باشد. باورهای بی‌فایده یا خرافی از قبیل توصیه به پنج مرتبه نمازخواندن در روز و یا نیاز به قربانی‌کردن بز برای درمان بیماری مالاریا پیامد جانبی انتقال نسل به نسل باورهای معقول است، یا به عبارت دیگر باورهای بی‌فایده یا خرافی محصول جانبی مغز همان بچه‌هائیست که انتخاب طبیعی موجب شکل‌دهی ذهنشان به گونه‌ای می‌گردد که گفتار والدین، آموزگاران، مبلغان دینی و سایر افراد بالغ را [بی‌چون و چرا] بپذیرند. دقیقاً انتخاب طبیعی به همین امر گرایش دارد چون بخش اعظم آنچه بزرگترها به کوچکترها انتقال می‌دهند (توصیه می‌کنند) معقول است.

📓 پشت سر نهادن خدا: راهنمایی برای مبتدیان
✍🏿 ریچارد داوکینز
🔛 امیر منیعی
@Chekide_ha

با نگاهی به تاریخ گذشته و معاصر کشورمان می‌توان مشاهده کرد که در جامعه‌ی ما هیچ‌گاه رابطه‌ی انسان‌ها رابطه‌ای برابر نبوده است، بلکه تقریباً همه‌ی افراد، در تمامی دوران زندگی خود در دو رده‌ی بالا و پایین، رئیس و مرئوس، زبردست و زیردست یا سلطه‌گر و سلطه‌پذير جای گرفته‌اند. این وضعیت را می‌توان به صورت هرمی در ذهن مجسم کرد که در این کتاب از آن به عنوان هرم اجتماعی یاد می‌شود. افراد در هر کجای این هرم قرار داشته باشند، در عین حال که زیر نفوذ شخص یا اشخاص قدرتمندتر از خود هستند؛ به گونه‌ای در رأس قدرت بوده و زیردستانی دارند که می‌توانند در نبود قانونی که از حق آنان دفاع کند، زندگی آنان را به گونه‌ای منفی یا مثبت تحت تأثیر قرار دهند. این سلسله‌مراتب در تمام سطوح از سیاسی، اداری و حکومتی گرفته تا دینی و آموزشی و حتی در خانواده مشاهده می‌شود. می‌توان گفت که هرم غول‌پيكر اجتماعی ما از هرم‌های کوچکی تشکیل شده که در کنار هم قرار گرفته یا بر هم سوار شده‌اند. رابطه‌ی کارفرمایان و کارگران، رؤسا و کارمندان، معلمان و شاگردان، والدین و فرزندان، شوهران و زنان و همچنین بزرگترها نسبت به کوچکترها در محدوده‌ی يك خانواده، همگی از همین الگو تبعیت می‌کند.

در چنین شرایطی همه به نوعی در ترس بسر می‌برند. ترسی که آنان را ناگزیر می‌سازد از هر طریق ممکن برای خود و خانواده‌ی خود امنیت به وجود آورند. این کسب امنيت معمولاً با جلب رضایت سلطه‌گر و از طریق انجام اعمالی چون سکوت و سازش، تعریف و تمجید و اطاعت بی‌چون و چرا از او صورت می‌پذیرد. متأسفانه چون اعمالی این‌چنین که از سر ترس و برای جلب منفعت يا دفع خطر و ضرر صورت می‌گیرد، «احترام» خوانده شده، «انتقاد» که عملی عکس آن‌هاست بی‌احترامی و توهین قلمداد می‌شود و واکنش طبیعی هر انسانی به بی‌احترامی چیزی جز دلگیری و خشم نیست. این یکی از اساسی‌ترین دلایلی است که بسیاری از ما به تعریف و تمجید از يكديگر مشغولیم و انتقاد و نازک‌تر از گل را نیز تحمل نمی‌کنیم. به همین منوال وقتی اطاعت‌کردن و «بله قربان گفتن» نیز نشان «احترام» دانسته شد، «نه» شنیدن بی‌احترامی تلقی شده و به رنجیده‌شدن می‌انجامد. بنابراین در جهت نیازُردن يكديگر از گفتن «نه» عاجز مانده و در جهت خشنودکردن یکدیگر به انجام خدماتی مبادرت می‌کنیم که تمایلی به آن‌ها نداریم. طبیعتاً وقتی نتوانستیم حرف‌هایمان را رودررو بزنیم و به درخواست یکدیگر جواب منفی بدهیم، دلگیری و کدورت در ما به وجود می‌آید. این کدورت گاه به صورت گله و غيبت از افراد خود را نشان می‌دهد.

تعريف در روبه‌روی اشخاص و غیبت و بدگویی در پشت سر آن‌ها باعت رخت بر بستن اعتماد از میان مردم می‌شود. وقتی اعتماد از بین رفت دیگر حرف راست یکدیگر را نیز باور نمی‌کنیم. آنگاه در جهت اثبات صداقت از مبالغه كمك گرفته و قسم و آیه را نیز پشتوانه‌ی آن می‌کنیم. این ویژگی‌ها طی زمان و با تكرار، بخشی از هویت فرهنگی ما را تشکیل داده‌اند.

در حقيقت رابطه‌ی انسان‌ها را می‌توان به حلقه‌های زنجیری تشبیه کرد که به هم متصل‌اند. همان‌گونه که وقتی حلقه‌ای زیر فشار قرار گیرد یا ضربه‌ای به آن وارد شود، این فشار یا ضربه به حلقه‌های دیگر منتقل می‌شود، انسان نیز هنگامی که تحت فشار و ترس مجبور به انجام اعمالی شد، در جهت حفظ تعادل روانی خویش، این فشار را (خواسته یا ناخواسته) به زیر دستانش وارد می‌کند. ضعیف‌ترین و آسیب‌پذیرترین رده در این سلسله‌مراتب کودکان هستند که آن‌ها نیز با آزاررساندن به کودکان ضعیف‌تر از خود و در نهایت به حيوانات با اعمالی چون سنگ‌زدن به سگ‌ها و گربه‌ها یا با تیر و کمان به جان گنجشك‌ها افتادن یا آب در لانه‌ی مورچگان ريختن، این تخلیه‌ی روانی را صورت می‌دهند. در اینجا می‌توان دریافت که چرا بعضی روانشناسان معتقدند، فرهنگ يك جامعه را از رفتاری که مردم آن جامعه نسبت به حیوانات دارند، می‌توان فهميد. سعدی ۷۰۰ سال پیش، از زبان فردوسی با شعر «میازار موری که دانه‌کش است» جامعه را توصیه به رعایت حقوق حیوانات کرده، اما به نظر می‌رسد که متأسفانه در جوامعی که حقوق اساسی انسان‌ها به رسمیت شناخته نشده است، حیواناتش باید بیش از اینها در نوبت بمانند.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

مردی که تازه ازدواج کرده بود، می‌بیند که همسرش در هنگام سرخ‌کردن سوسیس سر و ته آن‌ها را قطع می‌کند. مرد علت این کار را سؤال می‌کند، خانم می‌گوید که از مادرش آموخته است و نمی‌داند چرا. مرد از مادرزن خود علت را جویا می‌شود، او نیز اظهار می‌دارد که از مادرش آموخته. خوشبختانه مادربزرگ در قید حیات است و هنگامی که این شخص از مادربزرگ علت قطع دو سر سوسیس را سؤال می‌کند او می‌گوید که در آن زمان ماهیتابه‌ی او کوچکتر از سوسیس‌ها بوده و او مجبور بوده که دو سر آن‌ها را قطع کند تا بتواند آن‌ها را در ماهیتابه جای دهد.

به گمان من بسیاری از عادات و بخصوص آداب و رسوم ما مشابه ماجرای فوق است، یعنی فقط به دلیل اینکه از گذشتگانمان به ما به ارث رسیده به انجام آن‌ها مبادرت می‌ورزیم؛ آداب و رسومی که در زمان و شرایط به‌وجودآمدنشان بسیار مشکل‌گشا و باعث آسایش و آرامش بوده است، اما در شرایط جدیدی که بر زندگی امروزه‌ی بسیاری از ما حاکم است، گاه غیر از رنج و عذاب چیزی عايد ما نمی‌کند.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

در تمامی دنیا افراد به دلایل متفاوتی چه از نقطه‌نظر فیزیکی و چه به لحاظ بهره‌ی هوشی و استعدادها از یکدیگر متفاوتند و این تفاوت‌هاست که حتی در بهترین شرایط و عادلانه‌ترین سیستم‌ها به تفاوت افراد از نقطه‌نظر موقعيت اقتصادی و اجتماعی می‌انجامد و چاره‌ای جز قبول آن‌ها نیست. اما اگر این تفاوت‌ها به دلیل نبود قانونی که از حقوق تمامی انسان‌ها دفاع کند، باعث شود که هر کس بتواند بر کسانی که به لحاظی از او ضعیف‌ترند اعمال قدرت نماید، انسان‌ها در هر کجای جامعه که باشند در ترس از يكديگر بسر می‌برند. برای نمونه وقتی رئیس بتواند کارمندش را اخراج کند، پزشك بتواند در معالجه‌ی بیمار، سهل‌انگاری نموده و او را معلول کرده یا با خطر جانی مواجه کند، کارمند بتواند کار ارباب رجوع را راه نیندازد، حتی نانوا، قصاب و بقال بتوانند نان، گوشت و برنج را به مشتری نفروخته یا جنس بنجل به او قالب کنند و مرجعی نیز برای دادرسی وجود نداشته باشد، مردم مجبور می‌شوند که خود محافظت از خود را برعهده بگیرند. این محافظت و کسب امنیت از طریق جلب رضایت این افراد که در اینجا از واژه‌ی سلطه‌گر برای نشان‌دادن آن‌ها استفاده می‌کنم، صورت می‌گیرد. مقصود از سلطه‌گر کسی است که در هر موقعیتی که باشد، تمایل به اعمال نظر و زورگویی به دیگران یعنی سوءاستفاده از قدرت خویش را داشته باشد. این افراد حتی بین اعضای یک خانواده يا يك فامیل یا بین دوستان بدون رابطه‌ی فرادستی و فرودستی فقط به دلیل داشتن شخصیتی عصبی، مهاجم و پرخاشگر مشاهده می‌شوند.

با توجه به اینکه واژه‌ی ترس نه برای سلطه‌گر و نه برای سلطه‌پذير مطلوب نیست، تمام اعمالی که برای جلب رضایت و حمایت و کسب امنیت و از سر ترس انجام می‌شود، «احترام» نام گرفته‌اند. علت این امر شاید این بوده که واژه‌ی «ترس» از مافوق تصویر نازیبای موجودی «هولناك» و از مادون تصویر نازیبای موجودی «ترسو» و ضعیف‌النفس در ذهن مجسم می‌کند و این هر دو تصویر ناخوشایندند. اما واژه‌ی «احترام» از مافوق یک فرد «محترم» و از مادون یک شخص «مودب» در ذهن مجسم می‌کند و هر دوی این تصاویر نیز در فرهنگ ما خوشایندند. نکته‌ی دیگر این‌که احترام تلقی‌شدن این اعمال باعث شده که همگان از يكديگر توقع انجام آن‌ها را داشته باشند. به عبارت دیگر، این گفتارها و رفتارها کم یا بیش به تمامی جامعه صرف نظر از رابطه‌ی فرادستی و فرودستی تسری یافته است.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

همه مقصریم

در اوايل ورودمان بود که نوشته‌ای بر تابلوی اعلانات یکی از دانشکده‌های دانشگاه سیدنی توجهم را جلب کرد. در این نوشته یکی از مسئولان باذوق، دلایل عدم شرکت تعدادی از دانشجویان را در امتحانات از روی نوشته‌های خود آن‌ها نقل کرده بود. غلط‌های املایی و دستوری این نوشته‌ها باعث به‌وجودآمدن عبارات خنده‌داری شده بود. برای مثال با توجه به اینکه دو کلمه‌ی بخشيدن و اعدام‌کردن در زبان انگلیسی بسیار مشابه هستند، دانشجویی نوشته بود که در روز امتحان خواب مانده بودم و از شما می‌خواهم که مرا اعدام کنید (ببخشید).

اما آنچه برای من در این مجموعه‌دلایل بسیار جالب می‌نمود، صداقت و درستی آنان بود. فقط پنج مورد از ۳۰ مورد به بیماری اختصاص داشت. ۲۵ مورد دیگر به دلایلی چون: باران می‌آمد و چتر نداشتم، خواب مانده بودم، اتوبوس را از دست دادم، دوشنبه را با يكشنبه اشتباه گرفتم و ... مربوط می‌شد.

مشاهده‌ی این دلایل مرا به یاد خودمان انداخت که به هر دلیلی که نتوانیم در جایی حضور یابیم، یا بیماری خود یا فردی از نزدیکان یا فوت عزیزی را بهانه می‌کنیم، چراکه هر دلیل دیگری غیر از بیماری خود یا مرگ یکی از نزديكان که از حیطه‌ی کنترل ما خارج است، بسته به مورد، باعث دلگیری طرف مقابل، سرزنش‌شدن یا مجازات ما می‌شود. در اینجا برای روشن‌نمودن مطلب دو دلیل از دلایل ارایه‌شده، را انتخاب کرده و واکنش معلم، مدیر یا ناظم را در مورد آن بررسی می‌کنیم:

اگر محصل بگوید هوا بارانی بود و من چتر نداشتم، واکنش مسئول مربوطه با خشونت و برافروختگی آنهم در مقابل سایر دانش آموزان چنین خواهد بود: نمی‌توانستی از یکی از کتاب‌هایت به جای چتر استفاده کنی؟ اصلاً نمی‌فهمم تو بچه‌ی بی‌مسئولیت و تنبل چرا به مدرسه می‌آیی، فکر نمی‌کنی اگر اینشتین، نیوتون، پاستور و بقیه‌ی دانشمندان به خاطر چهار قطره آب مدرسه‌شان را تعطیل می‌کردند؛ اکنون دنیا در چه وضعیتی بود؟ محصل خوب آن است که اگر سنگ هم از آسمان ببارد، مدرسه را تعطیل نکند. اگر یک بار دیگر از این اتفاق‌ها بیفتد، می‌دانم با تو چه کنم، حالا بدو برو سر کلاس تا دیگر نبینمت و اگر شاگرد با صداقت بگوید که خواب مانده بود با این واکنش احتمالی روبرو خواهد شد:

تو شاگرد بی‌عرضه‌ی تنبل هیچ‌کس را در خانه نداری که از خواب بیدارت کند؟ نه مادری، نه پدری، نه کسی که دلش برایت بسوزد؟ چرا يك ساعت شماطه‌دار نمی‌خری؟ به من نگو که پولش را نداری، خودم دیروز با چشمان خودم دیدم که ساندویچ می‌خریدی. اگر بچه‌ی عاقلی بودی، پول‌هایت را جمع می‌کردی و به جای آن‌که این‌قدر به شكمت فکر کنی به آینده‌ات می‌اندیشیدی و يك عدد ساعت می‌خریدی، حالا برو سر کلاست و دیگر هم این مسئله تكرار نشود. آیا به راستی با این‌گونه برخورد راه دیگری جز دروغ‌گفتن می‌ماند؟

با برخورد مهربانانه با کودکان و نوجوانان در خانه و مدرسه آن‌ها را به راست‌گویی ترغیب و بدین وسیله قدمی به سوی بهبود جامعه‌ی خویش برداریم.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

صیانت نفس یا حفظ خود باعث می‌شود که انسان به دنبال امنیت و آسایش و لذت باشد و از رنج بگريزد. در جوامعی که امنیت و آسایش توسط سیستم اجتماعی تأمین نمی‌شود، مردم مجبور می‌شوند که از طريق يكديگر يا در سایه‌ی افراد قدرتمندتر از خود این امنیت و حمایت را فراهم آورند. در این جوامع خانواده و قوم و خویش و دوستان اولین هسته‌هایی هستند که این نیاز را به‌صورت متقابل (بده و بستان) برای یکدیگر تأمین می‌کنند. روابط عاطفی و تنگاتنگی که بین افراد خانواده و فامیل و دوستان در این جوامع وجود دارد تا اندازه‌ی زیادی ریشه در ارضای این نیازها دارد. این روابط در عين حياتی‌بودنشان در جهت تنازع بقا، منشأ رفتارهای تبعیض‌گرانه‌ای است که در این جوامع شاهد آنیم. ارائه‌ی خدمات یعنی انجام وظیفه‌ی شغلی و همچنین رفتارهای مؤدبانه در این جوامع همگان را شامل نمی‌شود، بلکه با از سر ترس و نیاز و خاص کسانی است که در مسند قدرتی هستند و یا در راستای جلب رضایت کسانی که روزی به كمك آن‌ها احتياج پيدا خواهیم کرد (دوست و آشنا). انجام این اعمال در خارج از این محدوده به رحم و انصاف انسان‌ها واگذار می‌گردد. بدیهی است آنجا که نه ترس و ضرورت و نیازی در کار باشد و نه انصاف و رحمی، اعمالی چون کارشکنی، بی‌نزاکتی و هتك حرمت نیز مجوزی برای اعمال می‌یابد.

یکی از دلایلی که مردم در این جوامع به دنبال ثروت و قدرت و موقعیت‌های بالای اجتماعی می‌روند به دلیل کسب امنيت و فرار از فشار و رنج حاصل از تبعیض یعنی تحقیر است. فراهم‌نبودن امکانات برای همگان و نداشتن قابلیت‌های برابر، گاه مردم را بر آن می‌دارد که به راه‌های نادرست کشیده شده و معیارهای اخلاقی را برای کسب ثروت و قدرت فدا کنند. علم موفقیت در این راه باعث به‌وجودآمدن احساسات منفی چون غم، يأس، سرخوردگی، حسادت، کينه، بدخواهی و تنگ‌نظری، حقارت، عدم اعتماد به نفس، حس انتقام و... بین مردم يك جامعه می‌گردد. در چنین فضایی استعدادها امکانی برای بروز و خلاقیت جایی برای شکوفایی پیدا نمی‌کند و همین مسئله به پس‌روی بیشتر این جوامع منجر می‌گردد.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

در جوامع دموكراتيك و مدرن علاوه بر کاهش نسبی تبعیض‌هایی نظیر نژادی، قومی، جنسی و سنی، نیازهای اقتصادی مردم تا اندازه‌ی زیادی توسط سیستم حکومتی تأمین می‌شود و این خود به کاهش نیاز مردم به يكديگر می‌انجامد. این مسئله هر چند به سست‌شدن روابط خانوداگی، قومی، قبیله‌ای، حرفه‌ای و صنفی در این جوامع انجامیده است، اما به موازات و در نتیجه آن رفتارهای تبعیض‌گرانه نیز به‌شدت کاهش یافته است. حمایت قانون از حقوق شهروندان باعث شده که دخالت احساسات منفی در برخوردها (غرض‌ورزی، کارشکنی) و دخالت احساسات مثبت (پارتی‌بازی و رفیق‌نوازی) به گونه‌ای که حقی از کسی زائل گشته یا ضرری به منافع ملی وارد شود، کاهش یابد. علاوه بر آن رفتار غيرمؤدبانه نیز در این کشورها نه از کسی پذیرفته است و نه در مورد کسی؛ از مقامات سیاسی یا نیروهای قضایی، انتظامی، پلیس تا استاد و معلم یا فروشنده‌ای که در مغازه يا كيوسك كوچك خود به فروشندگی شیر، بیسکویت و ساندویچ مشغول است. به عبارت دیگر، بیان هر حرف و انجام هر حرکتی که به نوعی حقی از کسی زائل کرده یا نشان از تحقیر و تمسخر کسی به خاطر رنگ پوست، مذهب، ملیت، جنسیت، سن، عقیده، لهجه، قیافه و یا نقص عضو و در يك جمله متفاوت‌بودن او داشته باشد تبعيض تلقی می‌شود و تبعیض‌گر به‌دنبال شکایت رسمی فردی که مورد اهانت واقع یا حقی از او زائل شده مورد پیگرد قانونی قرار می‌گیرد و پس از اثبات مدعای او به مجازات می‌رسد. در این کشورها حتی به افراد خطاکار (چون دزد و متجاوز) نیز نمی‌توان بی‌حرمتی کرد، به این دلیل که مجازات آنان با قانون است و افراد نباید دخالتی در این امر داشته باشند.

به‌طور کلی انجام وظیفه و ابراز احترام در این جوامع نه اعمالی از سر ترس و نیاز یا بر مبنای رابطه و برای افرادی خاص بلکه مشمول همگان و يك «باید و الزام قانونی» است. البته این بدان معنا نیست که کارشکنی، غرض‌ورزی، بی‌احترامی و بسیاری دیگر از خصوصیات منفی در این جوامع دیده نمی‌شود، بلکه بدین معناست که ترس از مجازات قانون باعث کاهش چشمگیر این‌گونه رفتارها گشته است.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

قوانینی که در کشورهای مدرن از کودکان و نوجوانان حمایت می‌کند، مانند سایر قوانین گاهی نیز مورد سوءاستفاده‌هایی قرار می‌گیرد، مثلاً پیش می‌آید که کودکی به دروغ به پليس تلفن می‌کند و می‌گوید که پدرش او را تنبیه بدنی کرده و تا دروغ کودك معلوم شود، پدر بایستی تحت نظر پلیس باشد. اگر كودك فقط تحت سرپرستی يك والد باشد و چنین ادعایی نماید كودك تا روشن‌شدن جریان و اطمینان از امنيت جسمی و روحی او تحت سرپرستی سازمان حمایت از کودکان قرار می‌گیرد. بعضی بر این قوانین اعتراض دارند و معتقدند که دیگر نمی‌توانند کنترل لازم را بر فرزندانشان داشته باشند و تا اندازه‌ای هم درست می‌گویند. اما ارزش وجود چنین قوانینی موقعی روشن می‌شود که به خاطر بیاوریم در بسیاری از جوامع دیگر چه بسیارند پدرانی که خود را مالك جان فرزندان و همسرانشان می‌دانند و به دلیل نبودن چنین قوانینی، ظالمانه‌ترین و غیرانسانی‌ترین رفتارها را با كودكان و همسرشان می‌نمایند. اگر گاهی از این قوانین استفاده‌های نادرست می‌شود، دلیلی بر نادرست‌بودن قوانین نیست.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

در جوامعی که همواره آنان که در رأس قدرت و به عبارتی هرم اجتماعی قرار دارند، خود را سایه و نماینده‌ی خداوند در روی زمین می‌دانند. از آنجا که یکی از صفات خداوند مبرابودن از خطا و اشتباه است، قبول اشتباه توسط این افراد باعث نزول آنان از شأن و جایگاه خداییشان می‌شود و این به نوبه‌ی خود به از بین رفتن حرمت آنان در چشم زیردستانشان می‌انجامد؛ بنابراین در جهت حفظ شان خویش، خطای خویش را هرگز پذیرا نمی‌شوند.

از طرفی از آنجا که در این جوامع هر کس به نوبه‌ی خود سلطانکی است و بندگانی دارد، بدین معنا که اگر رئیس است کارمندانی دارد، اگر معلم است و استاد شاگردانی، اگر کارفرماست کارگرانی، اگر مرد است همسری، اگر پدر است فرزندانی و اگر برادر بزرگتر است خواهران و برادران کوچکتری، این احساس و متعاقب آن این ویژگی بر کل جامعه تسری یافته است.

طبيعتاً فاصله‌ی فرادست و فرودست خود نقش اساسی در چگونگی عمل عذرخواهی خواهد داشت. بدین معنا که هر چه این فاصله بیشتر باشد، عذرخواهی از جانب فرادست سخت‌تر می‌گردد و به همان میزان انجام این عمل برای فرودست سهل‌تر می‌گردد. برای مثال عذرخواهی یک مستخدم از ارباب، یک آبدارچی از رئیس اداره یا یک شاگرد مدرسه از مدیر به راحتی صورت می‌گیرد، حتی گاه اگر خطایی نیز مرتکب نشده باشند. با این ترتیب می‌توان دید که چرا و چگونه عمل عذرخواهی با نوعی احساس فرودستی حقارت توأم می‌شود و همین احساس مانع از آن می‌گردد که افرادی که خود را هم‌شأن و هم‌سطح یکدیگر می‌دانند بتوانند به راحتی اشتباه خود را پذيرفته و برای آن عذرخواهی کنند.

مذموم شمرده شدن عمل قبول اشتباه و عذرخواهی در این جوامع به دلیل حقارتی که در درون آن نهفته است، تا بدانجاست که آن را حتی معادل خوردن مدفوع قلمداد کرده‌اند. بسیار دیده می‌شود که کودکان وقتی مورد خشم پدر، معلم، ناظم يا مدير قرار می‌گیرند، از عبارات غلط کردم و ... خوردم برای جلب بخشایش آنان سود می‌جویند. بزرگترها به‌كرات به کوچکترها چنین توصیه کرده و می‌کنند که «انسان نباید کاری کند که مجبور به ... خوردن شود.» چنین توصیه‌هایی انسان‌ها را مجبور می‌کند که وقتی کار اشتباهی صورت دادند، به صدها بهانه چنگ بزنند تا فقط معذرت نخواهند و به عبارتی ... نخورند. در حالی که عبارات اشتباه یا غلط کردم «I was wrong» یا اشتباه می‌کنید «you are wrong» که در فرهنگ ما این‌چنین توهین‌آمیز است، در میان انگلیسی‌زبانان بسیار عادی است و به‌کرات در گفت‌وگوهای روزمره از آن‌ها استفاده می‌شود و به همین روال معذرت‌خواهی.

دلیل دیگری نیز وجود دارد که قبول اشتباه و عذرخواهی را در جامعه‌ی ما با مشکل روبه‌رو می‌کند و آن رفتاریست که با عذرخواهنده داريم. سنت ضعيف‌کشی و قوی‌پرستی باعث می‌شود که جامعه از فردی که به درجه‌ای از آگاهی و انسانیت و فروتنی رسیده که اشتباه خود را قبول و معذرت می‌خواهد با این تصور که او با این عمل ضعف خود را نشان داده روی بگرداند یا او را مورد حمله‌های بیشتری قرار دهد. به نظر می‌رسد ما در این رابطه در حلقه‌ی بسته‌ای گرفتار آمده‌ایم.

همین برداشت و برخورد باعث می‌شود کسانی که باور و اعتقادشان را به یک مکتب یا ایدئولوژی طی زمان از دست داده‌اند، حاضر به اعتراف به آن نشوند، اعترافی که گاه حتی نیازی به معذرت‌خواهی از کسی نیز ندارد؛ اعترافی که خود نشانی از رشد فکری و تکامل معنوی شخص دارد. به دیگر سخن، اگر انسانی در ۵۰ سالگی همان نگاهی را به دنیا و زندگی داشته باشد که در ۲۰ سالگی داشته است، معنایش این است که ۳۰ سال به لحاظ عقلی و فکری راکد مانده است. ترس از برخورد و قضاوت دیگران گاه افراد را بر آن می‌دارد که توقف رشد عقلی خویش را قبول کنند و بر باور به یک عقیده در تمام عمر پافشاری نمایند. در این جوامع فقط فرهیختگان و هوشمندانی که خود را از زنجیر اسارت این دایره بسته و ترس از برخورد دیگران رهانیده‌اند، به‌راحتی و با تواضع به اشتباه‌های خویش معترف می‌شوند.

روشن است که این نوع برخورد با قبول اشتباه است که افراد را به دروغگویی، تهمت‌زدن به دیگران، توجیه‌کردن خطا و در نهایت به سلب مسئولیت از خود سوق می‌دهد. برخوردی که آن را در بسیاری از سطوح جامعه می‌توان مشاهده کرد؛ از کودک سه ساله گرفته تا مسئولان تراز اول که گناه تمامی شکست‌ها و عقب‌ماندگی‌هایمان را به گردن اوضاع اقلیمی و جغرافیایی، حمله‌ها، جنگ‌ها، مذاهب و بالاخره امپریالیسم جهانی می‌گذارند و هیچ نقش و مسئولیتی برای خود در این رابطه قائل نمی‌شوند.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

در جوامع بنياد‌شده بر نابرابری، سلطه‌گری و سلطه‌پذیری هر دو زمینه‌ی مناسبی برای رشد پیدا می‌کنند. مطلوب و محبوب سلطه‌گران و قدرتمندان کسانی هستند که ضعف خویش را پذيرفته، بر سرنوشت گردن نهاده و با سلطه‌گر به مقابله برنخيزند و در پی تغییر شرایط برنیایند. در چنین ساختار اجتماعی هر کس می‌تواند در عین اعمال قدرت به مظلوم‌تر از خويش تحت سلطه‌ی مافوق یا قدرتمندتر از خود قرار گیرد. به عبارت دیگر، افراد بر مبنای این‌که در کجای هرم اجتماعی قرار داشته باشند، درجات متفاوتی از سلطه‌گری و سلطه‌پذیری نشان می‌دهند. رابطه‌ی سلطه‌گری و سلطه‌پذیری در تمامی سطوح اجتماع از اداره و کارخانه گرفته تا آموزشگاه و مدرسه و حتی در خانواده بین شوهر و زن و والدین و فرزندان برقرار است. تعريف و مفهوم خوبی در چنین فضایی همانا اطاعت مطلق است و بس؛ یعنی به همان ترتیب که بچه‌ی خوب به بچه‌ای گفته می‌شود که حرف‌شنو بوده و روی حرف بزرگترها حرف نزند، زن خوب نیز زنی است که فرمانبردار شوهرش باشد، کارمند خوب کارمندی است که همیشه گوش به فرمان رئیس باشد و نهایتاً شهروند خوب شهروندی است که چون و چرا و اعتراضی به چیزی ننماید. سلطه‌گر معمولاً با عنوان خیر و صلاح زیردستان و در لوای عشق و علاقه به آنان اعمال زور و ظلم می‌کند و بدین ترتیب، حق انتخاب و امکان رشد و بالندگی را از افراد تحت سلطه‌ی خویش می‌گیرد، سلطه‌پذير نيز با گذشت و فداکردن خود این خیرخواهی را ارج می‌نهد و این علاقه را می‌پذیرد اما حقیقت این است:

در هر نوع رابطه که یکی از طرفین با هر دلیل و بهانه‌ای مانع از رشد دیگری در به ثمررساندن استعدادهای بالقوه‌اش شده و باعت گردد که در او احساس حقارت، ناچیزی و ناتوانی به وجود آید نوعی سلطه‌گری بیمارگونه حاکم است.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

تواضع یعنی این‌که فرد از معرفت، دانش و آگاهی آن‌چنان سرشار و سنگین شود و به غنای درونی برسد که دیگر نه نیازی به فخرفروشی به دیگران و جلب توجه و تأييد آنان داشته باشد و نه تمایلی به آن. در حقیقت توانایی علمی و مادی بایستی به توانایی معنوی یعنی تواضع بينجامد نه به خودبرتربینی و خودشیفتگی. تواضع علمی باعث می‌شود که ما دريچه‌ی فكر و ذهن خود را بر حرف‌ها و نظریات و عقاید دیگران باز بگذاریم. عبارت درخت هر چه پربارتر است افتاده‌تر است، مثالی است برای نشان‌دادن چگونگی تواضع و به سادگی این معنا را می‌رساند که همان‌گونه که درختان پربار افتاده می‌شوند انسان نیز اگر پربار باشد، خواه ناخواه مانند درخت افتاده می‌شود؛ یعنی به خود مغرور نشده و به دیگران فخر نمی‌فروشد. اما متأسفانه عده‌ای عبارت فوق را کمی پس‌وپیش کرده و به صورت: درخت هر چه افتاده‌تر است، پربارتر است می‌خوانند و برای نشان‌دادن بار خود تظاهر به افتادگی می‌کنند؛ بدین معنا که خود را حقیر و كوچك نموده و گاه خود را بر عکس آنچه دارند و هستند، نشان می‌دهند؛ یعنی به جای این‌که تلاش در پربارترکردن خویش کنند تا به لحاظ معنوی افتاده شوند، تظاهر به افتادگی می‌کنند تا نشان دهند که پربارند! و از این نکته غافلند که حتی در مورد درخت همچنین چیزی صادق نیست؛ به عبارتی هر درخت پرباری با احتمال زیاد شاخه‌هایش به لحاظ قوانین فیزیکی خم و افتاده می‌شود، اما هر شاخه‌ی خم‌شده و افتاده‌ای دلیلی ندارد که پربار باشد، چراکه ممکن است شاخه ضعیف بوده و در اثر باد خم شده یا پرنده‌ی چاقی روی آن نشسته باشد.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

مرده‌پرستی

پدر سالمند استاد راهنمای یکی از دانشجویان ایرانی در سیدنی فوت می‌کند و چند نفر از دانشجویان به مراسم عزاداری او می‌روند.
ظاهراً هنگامی که به آدرس محل برگزاری مراسم نزدیك می‌شوند، فكر می‌کنند که اشتباه آمده‌اند، چراکه هیچ‌گونه علائمی که حاکی از چنین مراسمی باشد به چشم نمی‌خورد. نه پرچم سیاهی بر سر در خانه و نه آوای قرآن یا انجيل و نه صدای گریه، ضجه و ناله‌ای. در عوض فامیل، بستگان و دوستان متوفی را می‌بینند که در حال نوشیدن چای و قهوه به گفت‌وگو با یکدیگر مشغولند.

یکی از دانشجویانی که در این مراسم شرکت کرده بود، گفت: حتی عزاداری‌هایشان هم به آدمیزاد نمی‌ماند. صد رحمت به خودمان که مراسمی چنان باشکوه در عزای عزیزانمان حتی آن‌هایی که سال‌ها پیر و زمین‌گیر بوده‌اند، برگزار می‌کنیم و نه‌تنها سوم، هفتم و چهلم، بلکه سالگرد مرگ آن‌ها را نیز برگزار می‌نماییم و برای مدت‌ها نیز سیاه می‌پوشیم.

دیگری چنین گفت: من با شیوه‌ی این‌ها بیشتر موافقم. با شیوه‌ای که ما در عزاداری‌هایمان گریه و ناله سر داده و به سر و سینه‌ی خود می‌زنیم، اگر کسی نداند فکر می‌کند که یا ما اصلاً به آخرتی اعتقاد نداریم یا اگر داریم، مطمئن هستیم متوفی به جهنم می‌رود. به نظر من این‌ها بیشتر مراقب و متوجه زنده‌هاشان هستند، در حالی که ما برای مردگانمان ارزش و احترام بیشتری قائل می‌شویم. به‌علاوه این‌ها برای خودشان زندگی می‌کنند و ما برای دیگران. شاید اگر ما هم به خاطر توقع و انتظار دیگران نبود، ترجیح می‌دادیم مثل این‌ها آرام و بی سر و صدا عمل کنیم. در عین حال برای ما که تفریحی نداریم و هرگونه تجمعی به منظور شادبودن نیز با موانع و مشکلاتی روبه‌روست، بهترین کار دنیایی و آخرتی، گرد هم آمدن برای عزاداری‌هایمان است. به‌علاوه در جوامع فقير و ناامن به لحاظ اقتصادی بیشتر اوقات با مرگ يك فرد، زندگی عده‌ای که از نظر مادی به او وابسته‌اند، دچار اختلال می‌گردد، این مسئله به‌علاوه نزدیکی بیش از حد ما به يكديگر که ریشه در وضعیت اقتصادی ما دارد، باعث وابستگی عاطفی بیشتری بین ما شده و فقدان بستگان را در نزد ما جانگدازتر می‌کند. از تمام این‌ها که بگذریم اگر زندگی را موهبتی بدانیم که به انسان ارزانی شده و دنیا را سفره‌ای پر از غذاهای لذيذ و نوشابه‌های گوارا، می‌توان گفت که هر کس فقط يك بار این امکان برایش فراهم می‌شود که بر سر این سفره بنشیند و از آن بهره ببرد. اگر کسی از سر این سفره نیم‌سیر یا گرسنه بلند شود و برای همیشه برود، باعث تأسف و ناراحتی همگان می‌گردد، اما اگر سیر از این سفره برخاسته باشد، تأثر کمتری را برمی‌انگیزاند. تأثر بیش از حد ما برای رفتگانمان شاید از اینجا ناشی می‌شود که می‌دانیم آن که رفته هر کس و در هر سنی که بوده، از این سفره سیر برنخاسته و کارهای نکرده، آرزوهای برآورده‌نشده و حتی حرف‌های نگفته‌ی بسیاری داشته است. اما شاید این‌ها می‌دانند که متوفی هر که بوده تا لحظه‌ای که زنده بوده است خوب زندگی کرده و کمتر در حسرت داشتن چیزی، انجام کاری یا گفتن حرفی بوده است. شاید برای همین است که برای ما هیچ مرگی بهنگام نیست و من خود هر آگهی ترحیمی را که در زندگی‌ام تاکنون دیده‌ام از مرگ نابهنگام متوفی خبر داده است و ضمناً هر وقت خبر مرگ کسی را می‌شنویم؛ به گونه‌ای غیرارادی و تأثرآور می‌گوییم، طفلکی تازه می‌خواست... که یا کاری را شروع کند یا در حین انجام کاری بود یا کاری را تازه تمام کرده بود. مثلاً بيچاره تازه ازدواج کرده بود، تازه بازنشسته شده بود، تازه عروس آورده بود، تازه می‌خواست خانه‌ی جدیدی بخرد، تازه نوه‌اش به دنیا آمده بود و...

گفتم: تمام این کارها را نیز که کرده باشد، می‌گوييم طفلکی با این‌که ۱۰۰ سال عمر کرد هیچ چیز از زندگی نفهمید و رفت!

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

از فلانی چه خبر

عدم علاقه‌ی افراد به کارها و فعالیت‌های خلاقه و سازنده و همچنین نبود تفریح و سرگرمی‌های متنوع در جامعه باعث می‌شود که کنجکاوی به نوعی سرگرمی اجتماعی تبدیل شده و دامنه‌ی آن به خصوصی‌ترین ابعاد زندگی همسایه و دوست و دشمن آن هم در لباس محبت گسترانیده شود. نداشتن کار و مشغله‌ای جدی در زندگی خود، ذهن را متوجه و علاقه‌مند به کار و زندگی دیگران می‌نماید و این همان حس کنجکاوی است که بین ما کم یا بیش وجود دارد. کتمان ناداری‌ها و تظاهر به کارهای نکرده و چیزهای نداشته اعتماد مردم به يكديگر را از بین برده و به این احساس بیشتر دامن می‌زند. شاید آگاهی از همین احساس است که ما را وامی‌دارد، گاهی بدون این‌که از ما سؤالی کنند شروع به توضیح‌دادن در مورد کار و زندگی خود بنماييم و اصولاً فکر می‌کنیم بی‌ادبی می‌شود، اگر ما بلافاصله پس از شنیدن عبارت چه خبر؟ تمام اتفاقاتی را که از ملاقات قبلی با طرف مقابلمان در زندگی‌مان افتاده توضیح ندهیم! و پس از خود نوبت کَند و کاو در زندگی دیگران می‌رسد. عبارت راستی از فلانی چه خبر؟! که اولین جمله‌ی ما پس از سلام و گزارش زندگی خودمان است، تأییدی بر این ادعاست.

این پدیده تا بدانجا بين ما - بخصوص خانم‌ها - رایج است که اگر کسی به شما تلفن کند و ببيند که اشغال است اولین عبارتی که به صورت نیمه سؤالی و کمی طلبكارانه مطرح می‌شود چنین خواهد بود: تلفن کردم اشغال بود؟ و انتظار دارد که شما بگویید برای چه اشغال بود، با چه کسی و درباره‌ی چه چیز صحبت می‌کردید و متقابلاً ما نیز حالت محکومی را به خود می‌گیریم که به دفاع از خود می‌پردازد؛ یعنی خود را موظف می‌دانیم که بگوييم چرا در منزل نبودیم، کجا بودیم و برای چه به آنجا رفته بودیم یا چرا تلفن را اشغال کرده بودیم و با چه کسی و حتی در مورد چه چیز صحبت می‌کردیم و جالب‌تر از آن این‌که خود را موظف به عذرخواهی می‌دانیم! اصولاً اگر توجه کرده باشید، ما برای کارهایی که هیچ خطا و گناهی در آن‌ها متوجه ما نیست، به‌راحتی و با سرعت بیشتری عذرخواهی می‌کنیم تا برای اشتباهات و خطاهایمان! مانند نشناختن صدای کسی از پشت تلفن یا نبودن در خانه و مهم‌تر از همه داشتن صراحت لهجه و صداقت.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

هر تغییر و تحولی به همراه مزایایی که با خود می‌آورد، معایبی نیز در بر دارد که گاه اجتناب‌ناپذیر می‌نماید و مورد فوق نیز یکی از آن‌هاست.

بهبود وضع اقتصادی، بالارفتن سطح بهداشت و به دنبال آن طول عمر و فراهم‌بودن مشغله و سرگرمی‌ها و تفریحات مختلف و متنوع و... باعث بالارفتن سن ازدواج، کاهش تعداد فرزندان و در نتيجه كوچك‌شدن خانواده‌ها در غرب شده است. به‌علاوه حمایت دولت از مردم چه به لحاظ مادی و رفاهی و چه به لحاظ رسیدگی‌های پزشکی، آنان را تا اندازه‌ی زیادی از كمك یكدیگر بی‌نیاز کرده و به کم‌شدن ارتباط میان آنان انجامیده است. در چنین شرایطی بسیار محتمل است که شخصی ۹۰ ساله بدون فرزند یا با داشتن يك فرزند ۶۰ یا ۷۰ ساله و بدون خواهر و برادر یا با داشتن خواهر و برادری در همان سن و سال در خانه‌ی خویش فوت کند و کسی را بر بالین خویش نداشته باشد، اما این بدان معنا نیست که غربیان والدين خويش را ناجوانمردانه به خانه‌ی سالمندان بسپارند و دیگر خبری از آنان نگیرند.

به‌طور حتم مراقبت از پیران در خانواده‌ها و زندگی چند نسل در زير يك سقف که در جوامع سنتی شاهد آن هستیم به خاطر نبودن امکاناتی که در کشورهای پیشرفته و مرفه وجود دارد، بسیار انسانی و ارزشمند است و غرب هم به‌طور حتم در گذشته از همین شیوه بهره برده و اکنون نیز تا آنجا که مقدور باشد، چنین می‌کند، چراکه تنهایی بخصوص در زمان پیری و بیماری خیلی دردناك و غم‌انگیز است و بودن در کنار خانواده در چنین شرایطی بسیار مطلوب است. اما آنچه از این مقایسه می‌توان دریافت، این است که با بالارفتن سطح بهداشت و به دنبال آن طول عمر اگر ما نتوانیم امکاناتی را همزمان برای افراد سالمند مانند غرب فراهم آوریم، بایستی منتظر آثار منفی جانبی دیگری باشیم. چراکه اولاً زندگی افراد بسیار سالخورده با خانواده بدون فراهم‌بودن امکانات ویژه‌ی پزشکی و بهداشتی آنان را با خطر مواجه می‌کند و ثانياً همجواری آنان در چنین شرایطی با فرزندان و نوه‌های خردسالشان آن هم در آپارتمان‌های کوچک مشکلات و مسائل فراوانی را به دنبال خواهد آورد. این مسئله چه بخواهیم یا نخواهیم، چه خوشمان بیاید یا خیر به اختلاف بین زنان و شوهران نیز دامن خواهد زد و آرامش زندگی را از آن‌ها و کودکانشان خواهد گرفت. به عبارت ساده‌تر، غرب راهی را طی کرده و با مشکلاتی روبه‌رو شده و با تصمیم‌گیری‌هایی این مشکلات را تا آنجا که ممکن بوده حل کرده یا در حال حل‌کردن آن‌هاست. به نظر نمی‌رسد ما بتوانیم از همان راه برویم و با همان مشکلات برخورد نکنیم یا برخورد کرده و آن‌ها را نادیده بگیریم.

خطری که جامعه‌ی ما را تهدید می‌کند، این است که توسعه‌ی بهداشت منجر به طولانی‌ترشدن عمر می‌شود، اما اگر دولت آمادگی مقابله با این مدت عمر اضافی را نداشته باشد آن‌وقت خدا می‌داند چه بر سر غرور پیران خواهد آمد که «مرگ با عزت بهتر است از زندگانی با ذلت».

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

در پی دیگران
 
«ای قمر زیر میغ خویش ندیدی دریغ
چند چو سایه روی در پی این دیگران»
(مولانا)
 
اگر نگاهی به بعضی از خانواده‌های ایرانی در خارج از کشور بیندازیم می‌بینیم که بیشتر همتشان در دنباله‌روی و رقابت با سایر هموطنان صرف این می‌شود که فرزندانشان را از يك كلاس به کلاس دیگر ببرند و به کارهایی وادارند که استعدادی نیز در آن‌ها ندارند. از شنا، پیانو، رقص و آواز گرفته تا انواع ورزش‌های چینی، ژاپنی و... و بدین طریق زندگی را نه‌تنها بر خود که بر فرزندانشان نیز تلخ می‌کنند. گویی مسابقه‌ای عظیم در پیش است و اگر فرزند آن‌ها در تمامی آن مسابقات مقام اول را به دست نیاورد، دنیا به آخر خواهد رسید. به نظر می‌رسد این هموطنان متوجه این نکته نشده‌اند که استعداد و علاقه از مهم‌ترین عوامل در شروع و تداوم هر گونه فعالیت چه علمی، هنری یا ورزشی است و فقط به صرف پول‌داشتن و خرج‌کردن آن نمی‌توان به جایی رسید، در غیر این صورت تمامی ثروتمندان تبدیل به هنرمند و دانشمند و اديب و قهرمان ورزشی می‌شدند و به شهرت و محبوبیت جهانی دست می‌یافتند. استعداد و قابلیت‌ها را فقط می‌توان پرورش داد، اما نمی‌توان با زور در افراد به وجود آورد.

اهمیت این دیگران برای ما تا بدانجاست که حتی تفریح ما نیز منوط به قبول و تأييد آنان است؛ یعنی اگر من بخواهم تعطیلاتم را با نشستن در يك گوشه و خواندن کتابی با رفتن به يك روستای خوش آب و هوا و حتی بیکارنشستن و فکرکردن بگذرانم، جرأت این کار را در خود نمی‌یابم، به این دلیل که سفر اروپا، کیش، دوبی و شمال معیار تفریح‌کردن و خوش‌گذراندن است. بنابراین با تحمل مشکلات و رنج فراوان به مسافرت می‌روم تا فقط به دیگران نشان دهم که خوش گذرانده‌ام. متأسفانه این‌گونه معیارها را در اکثر جوامع بخصوص جوامع عقب‌افتاده، قشر مرفه و ثروتمند تعیین می‌کنند و قربانیان آن اقشار متوسط یا کم‌درآمد جامعه هستند که از آنان الگوبرداری و دنباله‌روی می‌نمایند.

📓 در اسارت فرهنگ: ریشه‌یابی خلق‌وخو، آداب و عادات ما ایرانی‌ها
✍🏿 طاهره شیخ‌الاسلام

@Chekide_ha

مدل‌ها: آزمونِ قوۀ تخیلِ ما

راهی وجود دارد که شاید کمتر به آن برخورده باشید؛ این راه به دانشمندان کمک می‌کند به وجود چیزهایی پی ببرند که به طور مستقیم از راه حواس پنج‌گانه قابلِ درک نیستند. این کار، از طریقِ استفاده از «مدل» ممکن است، مدلی از چیزی که ممکن است در حالِ رخ‌دادن باشد طوری که بتوان آن مدل را آزمود. در این روش، ما تصور می‌کنیم (شاید بهتر باشد که بگوییم «حدس می‌زنیم») که چه چیزی وجود دارد. به این می‌گویند مدل. سپس، بررسی می‌کنیم (معمولاً این بررسی کمک یک سری محاسبات ریاضی انجام می‌شود) تا بفهمیم، در صورت درست‌بودنِ مدل، انتظارِ دیده‌شدن، شنیده‌شدن، و، در کل، حس‌شدنِ چه چیزی می‌رود (که معمولاً این کار به کمک ابزارهای سنجش و اندازه‌گیری انجام می‌شود). سپس بررسی می‌کنیم که آیا چیزی که انتظارِ دیدنش را داریم، در واقع، همان چیزی است که می‌بینیم یا نه. این مدل می‌تواند یک ماکت چوبی یا پلاستیکی باشد، یا یک سری فرمولِ ریاضی نوشته‌شده روی کاغذ، و یا اصلاً نوعی شبیه‌سازی رایانه‌ای. ما با دقت مدل را بررسی می‌کنیم و پیش‌بینی می‌کنیم که، در صورت درستی مدل، انتظار می‌رود چه چیزی را ببینیم یا بشنویم و چیزهایی از این قبیل. سپس بررسی می‌کنیم تا ببینیم که آیا پیش‌بینی‌های‌مان درست‌اند یا نادرست. اگر درست باشند، اطمینانِ بیشتری پیدا می‌کنیم که مدل‌مان واقعاً بازتاب‌دهندۀ واقعیت است و، پس از آن، به دنبال طراحی آزمایش‌های جدید می‌رویم. همچنین ممکن است، برای تأیید یا انجامِ بررسی‌های بیشتر روی یافته‌های‌مان، اصلاحاتی را در مدل ایجاد کنیم. اگر پیش‌بینی‌های‌مان غلط از آب درآمدند، یا مدل را رد می‌کنیم و یا تغییراتی در آن می‌دهیم و دوباره آن را بررسی می‌کنیم... بیشتر بخوانید

📓 جادوی واقعیت: چگونه بفهمیم چه چیزی واقعی است؟
✍🏿 ریچارد داوکینز
@Chekide_ha

جادوی کنُد و آهستۀ فرگَشت

تبدیل ارگانیسمی پیچیده به یک ارگانیسم پیچیدۀ دیگر در یک مرحله (مثل چیزی که در قصه‌های شاه پریان رخ می‌دهد) بی‌تردید ورای حیطۀ احتمالات واقع‌گرایانه است. با وجود این، ارگانیسم‌های پیچیده به‌راستی وجود دارند. خوب این ارگانیسم‌ها از کجا آمدند؟ در دنیای واقعیت، چگونه موجوداتی پیچیده مانند قورباغه و شیر، بابون و درختانِ انجیرِ هندی، شاهزاده‌ها و کدوتنبل‌ها، و انسان‌هایی چون من و شما پدید آمده‌اند؟

در بخش اعظم تاریخ بشر، این سؤال سؤالی سخت و گیج‌کننده بود و کسی پاسخی برایش نداشت. از این رو، انسان‌ها داستان‌هایی ساختند و تلاش کردند با این داستان‌ها پاسخی به این پرسش بدهند. اما در قرنِ نوزدهم، یکی از بزرگترین دانشمندانِ تمامِ اعصار، چارلز داروین، این پرسش را پاسخ داد و چه پاسخ هوشمندانه‌ای هم داد.

پاسخ این است که ارگانیسم‌های پیچیده‌ای چون انسان، کروکودیل، و کلم بروکسل، درسته و یک‌هو، به وجود نیامدند، بلکه به صورت تدریجی، ذره‌ذره و گام‌به‌گام، به شکلِ امروزی خود درآمدند، به طوری که هر گونه با گونۀ بلافصل پیش از خود تفاوت‌های بسیار اندکی دارد. فرض کنید که می‌خواهید قورباغه‌ای با پاهای بلند خلق کنید. همچنین فرض کنید که کار را با چیز خوبی شروع می‌کنید که به هدف‌تان شباهت زیادی دارد، مثلاً قورباغه‌های پاکوتاه. قورباغه‌های پاکوتاه‌تان را برانداز می‌کنید و پاهای‌شان را اندازه می‌گیرید. از میانِ آن‌ها، چند تا قورباغۀ نر و ماده انتخاب می‌کنید که، نسبت به اکثر قورباغه‌ها، پای بلندتری دارند و می‌گذارید با هم جفت‌گیری کنند. البته در همین حین، جلوی جفت‌گیری آن‌دسته از دوستان‌شان را، که پای کوتاه‌تری دارند، می‌گیرید.

از نر و ماده‌هایی که پاهای بلندتری دارند، بچه‌قورباغه‌هایی متولد می‌شوند که بعداً دست و پا در می‌آورند و به قورباغه‌های بالغ بدل می‌گردند. سپس، پاهای قورباغه‌های نسل جدید را اندازه می‌گیرید و، باز هم از میان‌شان، نر و ماده‌هایی را انتخاب می‌کنید که پاهای‌شان از دیگران بلندتر است و آن‌ها را کنارِ هم می‌گذارید تا جفت‌گیری کنند.

بعد از این که این کار را تا حدود ۱۰ نسل ادامه دادید، به‌تدریج متوجه چیز جالبی می‌شوید. حال دیگر میانگین اندازۀ پای قورباغه‌های جدید، به‌طور محسوسی، بلندتر از میانگین اندازۀ پای قورباغه‌های اولیه است. حتی ممکن است مشاهده کنید که همۀ قورباغه‌های نسلِ دهم، نسبت به تک‌تک قورباغه‌های نسلِ اول، پاهای بلندتری دارند. شاید هم اصلاً بعد از ده نسل به نتیجه نرسیدید و لازم باشد ۲۰ نسلِ دیگر، و یا حتی بیشتر، این کار را تکرار کنید. ولی سرانجام می‌توانید با افتخار بگویید «من نوعی جدید از قورباغه را پرورش داده‌ام که نسبت به قورباغه‌های قدیمی پاهای بلندتری دارد.»... بیشتر بخوانید

📓 جادوی واقعیت: چگونه بفهمیم چه چیزی واقعی است؟
✍🏿 ریچارد داوکینز
@Chekide_ha