بهار دیگر آمده است
آری
امّا برای آن زمستان‌ها که گذشت،
نامی نیست...

برای رسیدن به «کوچک‌ترین بخش هر کلمه»
برای جست‌وجویِ منشاء در دنیایِ ریشه‌ها🌱

از کانال تلگرامِ کانون کتابخوانی شبکهٔ نخبگان🌷

🔖 و این سرما لذتبخش شد با صدای گرم نقالی امیررضا ایوبیان که برای علیرضا برقعی و امیر‌محمد موسی‌زاده، نادر و بیژن قصه، داستان‌سرایی می کرد. قهوه‌خانهٔ ما یک قهوه‌چی اما کم داشت که محمدرضا شریعتی‌فر آن را به عهده گرفت. سرمای زمستان را تکمیل کردیم با داستان سفر چای از هند که امیرحسین حسین‌پور، ناصرالدین شاه قصه دستور داده بود و این مهم با پوریا قائم‌مقامی، تاجر داستان محقق شد. و نهایتاً صدای هستی قاسمی چاشنی بخش ابتدا و انتهای کار شد. شکوه میرزایی و محمدجواد معصومی هم این متن را به رشته تحریر درآوردند و پارسا هوشمند هم به بهترین شکل تنظیم کرد. تشکر از شکوه میرزایی که راهبر گروه و سپاس بیکران از عرشیا کشاورزی که سرپرست گروه بود و همت خود را بدرقهٔ راه نمود.

یَا مُقَلِّبَ الْقُلُوبِ وَ الْأَبْصَارِ یَا مُدَبِّرَ اللَّیْلِ وَ النَّهَارِ یَا مُحَوِّلَ الْحَوْلِ وَ الْأَحْوَالِ حَوِّلْ حَالَنَا إِلَی أَحْسَنِ الْحَالِ

مرگ آغاز حیاتی دیگر است؛ حیاتی که دیگر با فنا و مرگ در آمیخته نیست. حیاتی بی مرگ و مطلق. زندگی این عالم در میان دو عدم معنا می گیرد؛ عالم پس از مرگ همان عالم پیش از تولد است و انسان در بین این دو عدم فرصت زیستن دارد.
زندگی دنیا با مرگ در آمیخته است؛ روشنایی هایش با تاریکی، شادی هایش با رنج، خنده هایش با گریه، پیروزی هایش با شکست، زیبایی هایش با زشتی، جوانی اش با پیری و بالاخره وجودش با عدم.حقیقت این عالم فنا است و انسان را نه برای فنا، که برای بقا آفریده اند:
« خلقتم للبقا لا للفناء واسمعو دعوه الموت آذانکم قبل ان یدعی بکم»؛ دعوت مرگ را به گوش گیرید، پیش از آنکه مرگ شما را فرا خواند...

شهید سید مرتضی آوینی