فرازهایی از بیانیه بسیج دانشجویی در جلسه پرسش و پاسخ با وزیر جهاد کشاورزی

📌 کشاورزی قراردادی:

کشاورزی قراردادی حلقه مفقوده ثبات بازار است. این روش، ریسک کشاورز را کاهش داده و بازار محصول را تضمین می‌کند. وزارتخانه در زمینه توسعه کشاورزی قراردادی و ایجاد رابطه مستقیم و پایدار بین تولیدکننده و صنایع فرآوری چه اقدام عملیاتی را در دستور کار دارد؟

📌 مبارزه با فساد:

پرده آخر مطالبات ما، دست گذاشتن بر روی زخم کهنه‌ای است که سال‌هاست خون پیکره اقتصاد کشور را می‌مکد. مسئله امروز جهاد کشاورزی، تنها خشکسالیِ آسمان نیست؛ بلکه خشکسالیِ وجدان در میان برخی دلالان و مافیای قدرتمند واردات است. کسانی که نان‌شان در گروِ گرسنگی مردم است و در کمال تأسف، مستقیماً از جیب منِ دانشجو، آن کارگر زحمتکش و آن معلم شریف ارتزاق می‌کنند. آمار و ارقام خود گویای فاجعه است: قیمت مصوب نهاده (توزیع توسط واردکننده) حدود ۱۱ هزار تومان تعیین شده که سودی معادل ۳ هزار تومان در هر کیلو برای واردکننده دارد (که سودی منطقی است). اما واقعیت بازار چیست؟ مافیا با اخلال در شبکه، نهاده را در بازار آزاد بین ۲۰ تا ۲۵ هزار تومان می‌فروشد!
این یعنی سودِ ۳ هزار تومانیِ قانونی به ۱۵ هزار تومان در هر کیلو تبدیل می‌شود. نتیجه چیست؟ سود قانونی یک کشتی حدود ۲۰۰ میلیارد تومان است، اما سودِ این شبکه فاسد از همان کشتی به حدود "یک هزار میلیارد تومان (۱ همت)" می‌رسد! این مابه‌التفاوت عظیم از جیب چه کسی می‌رود؟ جز مردمی که باید مرغ و گوشت و لبنیات را گران بخرند؟
ما می‌دانیم که با خشک شدن این رانت‌های هزار میلیاردی، جیغ‌های بنفش رسانه‌ای و کارشکنی‌ها در بازار به اوج خواهد رسید. اما بدنه دانشجویی و انقلابی کشور، حامی هر مدیری است که جرات کند پنجه در پنجه این مافیا بیندازد. ایستادگی کنید و اجازه ندهید فشارها، این جراحی ضروری را متوقف کند.

┏━━━━━━
 @Basij_LSB 🇮🇷⚙️🌱
┗━━━━━━━━━━━━━━━

✅ دوهفته نامه‌ سیاسی-دانشجویی #هفت‌_تیر

🔸به صاحب امتیازی
بسیج دانشجویی دانشگاه شهید بهشتی(ره)

🗞 ویژه‌نامه ۱۶ آذر"دانشجو؛سوژه بیدار و اصیل در زمانه ابتذال"
📌  آذر ماه 1404

📋 بخش‌هایی از آنچه خواهید خواند:

📝۱۶آذر؛سنگر آزادی و قلب تپنده انقلاب
پیام جمالی|کارشناسی علوم سیاسی

📝دانشجو؛سوژه بیدار و اصیل در زمانه ابتذال
سجاد سالاری|کارشناسی فلسفه

📝 دانشگاه؛خاستگاه آگاهی و بیداری
علی میرشکار|کارشناسی علوم سیاسی

📝 نقش محوری دانشجویان در انقلاب و تحولات پس از آن
محمد جعفر ذوالفقاری|کارشناسی علوم سیاسی

@haftetir_sbu

یلـــدای بهشتـــی🍉

💠طرح جمع‌آوری هدایا برای کودکان تحت پوشش بهزیستی و نیازمندان💠

🔹به مناسبت شب یلدا، بر آن شدیم تا یلدای امسال باری از دوش کودکان نیازمند برداریم و مرهمی بر دردشان باشیم.
🔹شما نیز می‌توانید در این کار خیر شریک باشید.

📍محل جمع‌آوری: دفتر بسیج دانشکده‌ها و خوابگاه

🗓️ تاریخ: ۱ الی ۵ دی‌ماه

شبی بلند، با مهری بلندتر...🍉

برای اطلاعات بیشتر به آیدی پشتیبان پیام دهید:
@Varesin_SBU

واریز کمک های نقدی به شماره کارت:
💳6219 8619 2826 0131
سینا شایسته تربتی

🆔@Varesinjahadi
🆔@BasijSBU

#اطلاعیه

🕊 خلوت بهشتی 🕊

💠 مراسم معنوی اعتکاف

زمان برگزاری: ۱۳ الی ۱۵ دی‌ماه ۱۴۰۴

در مسجد الزهرا دانشگاه شهید بهشتی(ره)

ورود برای عموم آزاد است.

پذیرش از غروب ۱۲ دی ماه انجام می‌شود.

مهلت ثبت نام: تا ۵ دی ماه

📌 راه ارتباطی با ما
@sbuheyat_khaharan
@sbuheyat_baradaran

📌برای ثبت نام اینجا کلیک کنید.


هیئت فاطمیون دانشگاه شهید بهشتی(ره)

🆔 @sbu_heyat

📌 زمان برگزاری مسابقه کتابخوانی کتاب تاریخ مستطاب آمریکا تا ۱۲ ام دی ماه تمدید شد.

شب یلدا مبارک❣️
یلدا، یادآور صبر در بلندترین شب و امید به فردای روشن است✨

┏━━━━━
@AraaCell_SBU 🧬🧪🧫
┗━━━━━━━━━━━━━━

کنش‌گری دانشجویی؛ پاسداری از اصالت اعتراض در دانشگاه

اعتراض، یکی از حقوق بدیهی و قانونی دانشجوست و دانشگاه همواره محل بیان مطالبات اجتماعی و اقتصادی بوده است. مطالبه‌گری آگاهانه، به‌ویژه در حوزه معیشت و گرانی، نه‌تنها حق دانشجو بلکه نشانه پویایی و مسئولیت‌پذیری اوست. با این حال، این حق زمانی ارزشمند و مؤثر است که در مسیر صحیح خود باقی بماند و از انحراف مصون بماند.
آنچه امروز در دانشگاه رخ داد، اساساً واجد یک مطالبه اقتصادی واقعی نبود. مسئله گرانی صرفاً بهانه‌ای برای شکل‌گیری تجمع قرار گرفت، در حالی که از همان ابتدا، شعارها و رفتارها ماهیتی سیاسی، فحاشانه و کاملاً غیرمرتبط با مطالبات اقتصادی داشت. نه طرح مسئله‌ای مشخص در حوزه معیشت دیده شد و نه پیگیری خواسته‌ای روشن؛ بلکه تجمع از آغاز تا پایان، بر مدار توهین، شعارهای غیراقتصادی و التهاب‌آفرینی حرکت کرد.
در چنین شرایطی، ممکن است این تصور شکل بگیرد که ایستادن در برابر این انحراف‌ها نادرست است یا به معنای مخالفت با اصل اعتراض تلقی شود؛ در حالی که حقیقت دقیقاً برعکس است. مقابله با فحاشی و توهین، نه نفی اعتراض، بلکه دفاع از اصالت و شأن آن است. اگر مرزها روشن نباشد، اعتراض به‌راحتی به ابزاری برای تخریب و بی‌اثر شدن مطالبات مردم تبدیل می‌شود.
نباید از نظر دور داشت که دشمن همواره در کمین است. دشمنی که سابقه‌اش در ترور دانشمندان این کشور، به شهادت رساندن استادان عزیزمان و قتل صدها نفر از هم‌وطنان بی‌گناه روشن است، امروز نیز مترصد سوءاستفاده از التهاب، بی‌نظمی و انحراف در فضای دانشگاه است. هرجا اعتراض از عقلانیت فاصله بگیرد، همان‌جا فرصت برای ضربه‌زدن فراهم می‌شود.
دانشگاه جمهوری اسلامی، جای این غفلت‌ها نیست. دانشجوی انقلابی، پاسدار حریم دانشگاه و وطن است؛ کنش‌گری که اجازه نمی‌دهد رفتارها و شعارهای انحرافی به نام کنش سیاسی یا اعتراض جا زده شوند و اصالت پیدا کنند. مسئولیت دانشجو، حفظ مسیر درست مطالبه‌گری، روشنگری و ایستادن به‌موقع در برابر انحراف است.
سکوت در برابر توهین و خروج از چارچوب، نشانه بلوغ سیاسی نیست. کنش‌گری آگاهانه یعنی شناخت دشمن، شناخت میدان و جلوگیری از آنکه اعتراضِ به‌حق مردم، به ابزاری علیه خود مردم و باورهایشان تبدیل شود.
دانشگاه زنده، دانشگاهی است که هم مطالبه‌گر است و هم پاسدار؛ پاسدار عقلانیت، عزت و مسیر صحیح اعتراض.

✍️ سهیل عزیزخانی
مدیرمسئول «هفت تیر»

@haftetir_sbu

توییت بسیج دانشجویی دانشگاه شهید بهشتی (ره)
در واکنش به اتفاقات روزهای اخیر در صحن دانشگاه

اتفاقات امروز دانشگاه هیچ سنخیتی با مطالبات معیشتی مردم ندارد؛ اینکه عده‌ای تفاله‌ی خارج‌نشینِ نفی شده توسط ملت ایران اکنون داعیه‌دار مسائل مردم باشند فقط نشان دهنده واریزی اربابشان، اسرائیل، برای ایجاد تفرقه و زمینه‌سازی جنگ جدید است.

🇮🇷 تلگرام | اینستاگرام | توئیتر | بله

🇮🇷 تا آخر ایستاده‌ایم...

هرکس که بخواهد مقابل جمهوری اسلامی بایستد؛ بخواهد دانشگاه را منحرف بکند، صحن دانشگاه را به ابتذال بکشد، به کنش‌های سیاسی نامرتبط بکشد، بخواهد از مطالبه به حق مردم سوء استفاده بکند؛
ما قطعا جلوی این جریان می‌ایستیم.


🗓 نهم دیماه ۱۴۰۴

📌صحن دانشگاه شهید بهشتی(ره)

🇮🇷تلگرام | اینستاگرام | توئیتر | بله

دیکتاتور باسواد!!!

می‌گویند رضاشاه کشور را ساخت.
می‌گویند بی‌سوادی‌اش مهم نبود، مهم اقتدارش بود.
می‌گویند دیکتاتور بود، اما دیکتاتورِ خوب.

بگذارید از این افسانه کمی فاصله بگیریم و به زمینِ سختِ واقعیت برگردیم؛ جایی که تاریخ نه با شعار نوشته می‌شود و نه با نوستالژی، بلکه با خون، تبعید، قرارداد و ترس.

رضاشاه نه اهل خواندن بود، نه نوشتن، نه فهم متون سیاسی و حقوقی. بسیاری از نامه‌ها برایش خوانده می‌شد و تصمیم‌ها نه از دل فهم، که از دل خشم، سوءظن و گزارش‌های امنیتی بیرون می‌آمد. بی‌سوادی فقط ندانستن الفبا نیست؛ بی‌سوادی سیاسی یعنی نفهمیدن جامعه‌ای که بر آن حکومت می‌کنی. حاصلش حکومتی شد که به‌جای نهاد، چماق ساخت و به‌جای قانون، فرمان.

او «برخاسته از مردم» نبود؛ برکشیده شد. محصول کودتایی که بدون طراحی و چراغ سبز انگلستان اساساً ممکن نبود. وقتی پروژه قرارداد ۱۹۱۹ شکست خورد، استعمار به این نتیجه رسید که ایران را باید با یک نظامیِ خشن و مطیع اداره کرد، نه با سیاستمدار. رضاخان انتخاب شد چون نه پایگاه مردمی داشت و نه اندیشه مستقل. درست همان چیزی که قدرت خارجی می‌خواست. دیکتاتور ملی؟ نه. گماشته‌ای کارآمد برای تأمین منافع دیگران.

برای ساختن «تمرکز قدرت»، تیغ روی گردن جامعه گذاشته شد. لرستان با آتش و توپ و مسلسل «آرام» شد. روستاها سوختند، عشایر سرکوب شدند، مردان قتل‌عام و زنان و کودکان آواره شدند. بلوچستان با سیاست «تأدیب» اداره شد؛ اعدام‌های میدانی، تخریب آبادی‌ها و تحقیر سیستماتیک. اسمش را امنیت گذاشتند، اما امنیتی که با قتل جمعی ساخته شود، اسمش چیز دیگری است.

دیکتاتور حتی به نزدیکانش هم رحم نمی‌کند. اطرافیان رضاشاه یا حذف شدند، یا به مرگ‌های مشکوک دچار شدند، یا از دایره قدرت بیرون انداخته شدند. منطق ساده بود: هرکس کمی بزرگ شود، خطر است. دیکتاتور حتی سایه خودش را هم تحمل نمی‌کند. خانه شاه هم از این قاعده مستثنا نبود؛ ازدواج‌های اجباری، کنترل مطلق، ممنوعیت طلاق. همان زندانی که در مقیاس کوچک‌تر، تصویر تمام کشور بود.

در سطح کلان، قراردادها یکی‌یکی امضا شدند. امتیازات نفتی تثبیت شد، راه‌آهن نه برای توسعه که برای کنترل نظامی طراحی شد، و هیچ‌کدام حاصل چانه‌زنی ملی نبود. نتیجه حاکمی که نمی‌فهمید، اما امضا می‌کرد.

با چنین کارنامه‌ای، عده‌ای هنوز فریاد می‌زنند: رضاشاه روحت شاد! و هم‌زمان، مرگ بر دیکتاتور، درود بر آزادی. این تناقض نیست؛ بی‌حافظگی تاریخی است. نفهمی است دیگر. برای این جماعت، دیکتاتور اگر «دیکتاتورِ ما» باشد، خوب می‌شود؛ حتی اگر با خون و ترس حکومت کرده باشد. تاریخ اما شوخی ندارد. دیکتاتور، همیشه دیکتاتور است؛ با چکمه، با کراوات، با سواد یا بی‌سواد.

حالا می‌گویند این‌بار فرق می‌کند.
می‌گویند رضا پهلوی نه شاه است و نه دیکتاتور؛ فقط «گزینه‌ی گذار» است.
می‌گویند گذشته را کنار بگذاریم و به آینده نگاه کنیم.

اما تاریخ عادت بدی دارد: وقتی حافظه جمعی پاک شود، خودش را تکرار می‌کند.

رضا پهلوی صرفاً یک فرد نیست؛ یک پروژه است. پروژه‌ای که اگر رمزگشایی نشود، همان مسیر قدیمی را با ظاهری اتوکشیده دوباره طی می‌کند. او نه حزب دارد، نه ریشه اجتماعی واقعی، نه تجربه اداره حتی یک نهاد کوچک. تمام وزن سیاسی‌اش بر یک نام خانوادگی سوار است؛ نامی که مشروعیتش را نه از رأی مردم، که از نوستالژی گزینشی می‌گیرد. دقیقاً همان نقطه‌ای که قدرت‌های خارجی دوست دارند وارد شوند: سیاستمداری بی‌ریشه در جامعه، اما پررنگ در رسانه.

پشت‌پرده هم چندان ناآشنا نیست. اگر انگلستان رضاخان را بالا کشید، امروز آمریکا و اسرائیل رضا پهلوی را «قابل گفتگو» می‌دانند. نه از سر دلسوزی برای مردم ایران، بلکه چون او به نیروی مردمی بدهکار نیست، وابسته به حمایت خارجی است و هزینه‌اش از یک جنبش مستقل و درون‌زا کمتر است. هیچ پروژه‌ای با عنوان «دموکراسی‌سازی» در خاورمیانه بدون چراغ سبز این قدرت‌ها پیش نرفته؛ نتایجش هم جلوی چشم ماست.

در سوریه، ابتدا گفتند اسد باید برود. بعد از اپوزیسیون میانه‌رو گفتند. بعد سلاح آمد، پول آمد، تحریم آمد. نتیجه کشوری شد تکه‌تکه، با صدها هزار کشته، میلیون‌ها آواره و آینده‌ای سوخته. نه دموکراسی آمد، نه ثبات. سوریه آزاد نشد؛ غیرقابل بازگشت شد.

در لیبی، قذافی دیکتاتور بود، اما بعد از مداخله ناتو چه باقی ماند؟ دولت مرکزی فروپاشید، شبه‌نظامیان حاکم شدند، برده‌داری مدرن بازگشت و نفت ارزان‌تر از همیشه روانه بازار غرب شد. لیبی امروز سند زنده این واقعیت است که آمریکا حکومت نمی‌سازد؛ خلأ قدرت می‌سازد.

الگو روشن است: رهبر بیرون‌نشین، رسانه‌سازی سنگین خارجی، تحریم به‌عنوان ابزار فشار، حذف نیروهای مستقل داخلی به نام افراطی‌گری، و در نهایت وابستگی اقتصادی و امنیتی پس از «گذار». در این پازل، رضا پهلوی قطعه‌ای کاملاً آشناست.

سکوت‌های او هم معنادار است؛ احتیاط دائمی درباره اسرائیل، مواضع لغزان درباره تحریم‌ها، ابهام درباره مداخله خارجی. این‌ها تصادفی نیست. کسی که قرار است بیاید، معمولاً پیش از آمدن، قول‌هایی داده است.

پهلوی اول با زور آمد.
پهلوی دوم با کودتا ماند.
و اگر قرار باشد پهلوی سومی در کار باشد، با مهندسی خارجی خواهد آمد؛ بی‌تاج، اما با قیم.

مسئله شخص رضا پهلوی نیست. مسئله این است که دیکتاتوری، اگر وارث داشته باشد، بازتولید می‌شود؛ حتی اگر کراوات بزند، حتی اگر از آزادی حرف بزند. تاریخ یک‌بار با «پدر» آزموده شد.
این‌بار، نوبت «پسر» نیست.

┏━━━━━━
 @Basij_LSB 🇮🇷⚙️🌱
┗━━━━━━━━━━━━━━━