دوستان زیادی از دیروز در نوشته‌هایشان نشان دادند که آنچه آن خانم در مورد شاهنامه و فردوسی گفته نه طنز است نه هجو و نه هزل. من می‌خواهم به جنبۀ دیگری از موضوع نگاه کنم.
نتیجۀ آن به اصطلاح طنز خانم طنزپرداز چیست؟
شاهنامه از دیرباز در این مملکت کارکردهایی داشته و نقش‌هایی ایفا کرده است. شاهنامه از پیشینۀ تاریخی و فرهنگی ایرانیان یعنی هویت ملی ایرانیان می‌گوید. شاهنامه در تقویت و استواری زبان ارجمند فارسی، زبان ملی ایرانیان کوشیده است. بر همین اساس خود شاهنامه و شاعرش به نمادی از فرهنگ و ادب و هویت ملی بدل شدند.

در پاسخ به پرسش بالا باید گفت: نتیجۀ آن به اصطلاح طنز، فروکاستن ارزش شاهنامه در چشم ایرانیان به کتابی فرومایه و پست است که «بی‌ناموس دلقکی» (عین واژه‌هایی که آن خانم به کاربرده) همچون فردوسی آن را سروده و در پاداش این کار باید به او «کاپ _ن» داد. این دقیقا جملات و درونمایۀ گفته‌های آن خانم است. شخصی را اینگونه توصیف می‌کند که دغدغه‌اش ایران و هویت ایرانی بوده. کتابی را فرومایه و سست جلوه می‌دهد که هرچه گفته از ایران و هویت ملی ایرانیان گفته. کتابی که بن‌مایه‌ای است استوار برای زبان ملی ایرانیان. نتیجۀ آن گفتار، بی‌ارزش جلوه دادن هرچیزی است که به تقویت هویت و زبان ملی ایرانیان کمک می‌کند. نتیجه، خوار و بی‌ارزش کردن این کتاب ارجمند در چشم نوجوانان و جوانان است تا دیگر تکیه‌گاهی برای بازجویی و بازیابی هویت ایرانی در میان نباشد.

عده‌ای از دیروز گریبان دریدند که این طنز است و آزادی بیان محترم. همین مدعیان آزادی بیان به دیگران خرده می‌گیرند که چرا از آزادی بیان استفاده کردید و به نقد طنزپرداز نشستید. شگفتا از این همه تناقض در گفتار و کردار.

او در قالب به اصطلاح طنز، آزادی بیان دارد تا شاعری ملی را بی‌ناموس و دلقک و شایستۀ کاپ _ن خطاب کند اما ما اجازه نداریم در نقدش بنویسیم و از گفتارش و نتیجه‌ای که در پی دارد اظهار ناخرسندی کنیم که مبادا به داعیه‌داران آزادی سخن برخورد.

طوری می‌گویند شما آزادی بیان را زیرپا می‌گذارید که گویی حکم تیربارانش را داده‌ایم. 

او گفت آنچه دلخواهش بود ما هم خواهیم گفت آنچه دلخواه ماست.

عده‌ای هم از دشنام‌های داده‌شده به ایشان ناخرسندند. به آنها باید گفت دشنام دادن کار ناپسندی است اما او خود پیش از همه به شاعر ملی درگذشته دشنام رکیک داد و راه دشنام شنیدن را هموار کرد.

واکنش‌ها در فضای مجازی تاییدی است بر این نکته که هرگونه ابتذال اندیشه، لودگی، سخن سخیف و شوخی رکیک را نمی‌توان به اسم طنز به خورد مردم داد؛ به ویژه آنجا که تیررس آن لودگی کتابی باشد که جز سخن از ادب و فرهنگ و تاریخ نگفته باشد و شاعری ایران‌دوست که جان و مال را در راه تاریخ و فرهنگ ایرانیان گذاشته باشد.


https://t.iss.one/bunxanag